Nieuws/Vrij

Kwetsbare poppen diep ontroerend

Filmrecensie: Anomalisa

Poppen-animatie voor volwassenen, dat klinkt als iets tegenstrijdigs. Toch slagen Charlie Kaufman en Duke Johnson er in om van Anomalisa een film te maken met een grote emotionele impact. Een drama over existentiële eenzaamheid dat uitnodigt tot een milde glimlach over ons menselijk geworstel.

Michael Stone (met de stem van David Thewlis) is in Anomalisa een veelgevraagd spreker op congressen over klantenservice. Dit bewuste weekend moet hij daarvoor in Cincinatti zijn, waar hij incheckt in het Al Fregoli Hotel. Een weggevertje, omdat die naam verwijst naar het Syndroom van Frégoli. Deze psychiatrische aandoening maakt dat een patiënt verschillende mensen als manifestatie ziet van één en dezelfde persoon.

 

Ook Stone lijkt daaraan te lijden: in zijn oren klinkt iedereen precies hetzelfde (namelijk als Tom Noonan). Tot hij tijdens zijn zakenreis plotseling de stem hoort van Lisa (Jennifer Jason Leigh), een nogal verlegen jonge vrouw die hem blijkt te bewonderen. Dat leidt tot een aarzelende vrijage van twee zoekende zielen. We krijgen zelfs poppenseks voorgeschoteld, al worden ook die scènes nergens plat of gevoelloos. Sterker nog: ze ontroeren door de kwetsbaarheid van deze plastic personages.

 

Charlie Kaufman was eerder scenarist van Being John Malkovich en Eternal sunshine of the spotless mind en regisseur van Synecdoche, New York. Deze nieuwe film schreef hij aanvankelijk als een live op te voeren hoorspel. Pas later ontstond het idee om op basis van dat stuk een bioscoopbewerking te maken, die met behulp van crowdfunding van de grond kwam. De melancholische gedachtenspinsels van Kaufman, de animatie-expertise van Duke Johnson en het stemtalent van de drie acteurs leverden samen uiteindelijk een indrukwekkende, intieme en vooral ook unieke film op. Een anomalie, of in dit geval liever: een Anomalisa.