444283
Vrij

Slaapverwekkende Hermans-verfilming

Filmrecensies: Beyond sleep

Onverfilmbaar. Zo typeerden literatuurwetenschappers en cinefielen de roman Nooit meer slapen van Willem Frederik Hermans uit 1966. Filmmaker Boudewijn Koole – gelauwerd om zijn regiedebuut Kauwboy - durfde het met Beyond sleep toch aan.

Met acteur Reinout Scholten van Aschat toog hij naar Scandinavië waar hij zich stortte op het verhaal over Alfred Issendorf, een geoloog die afreist naar Noorwegen. Daar hoopt hij te bewijzen dat de kraters in het landschap zijn gevormd door meteorietinslagen en niet door de ijstijd. Dan raakt Issendorf zijn gidsen en kompas kwijt en verdwaalt hij: niet alleen in de drassige natuur, maar ook in zijn gedachtenpaleis.

Oogstrelend

Met Beyond sleep halen de literatuurwetenschappers en cinefielen hun gelijk: Nooit meer slapen is nauwelijks te verfilmen. De beelden van het ruige hoge noorden zijn absoluut oogstrelend en Scholten van Aschat (zoon van acteerkanon Gijs) speelt naar behoren.

Maar waar het rijke meesterwerk van Hermans uitblinkt in trefzekere beschrijvingskunst, intellectuele beschouwingen en scherpe humor, serveert Koole een strooptrage en saaie zielenqueeste.

Fantasieloos

Issendorfs getroebleerde, bijna autistische brein blijkt dermate lastig te visualiseren, dat Koole te vaak grijpt naar een fantasieloze monologue intérieur die de psychische dooltocht begeleidt.

Tussendoor zien we de geoloog vooral zijn stappen tellen, bijtgrage muggen doodslaan en in het gras liggen malen en mijmeren. En dat is uiteindelijk slaapverwekkender dan het intrigerend is. Ironisch wel, met zo’n filmtitel.