Nieuws/Vrij

Volle bak op Valentijnsdag

Filmrecensie: Brasserie Valentijn

Door door Fabian Melchers

Een romantisch etentje kan heel wat voeten in de aarde hebben. Van ongestoord zwijmelend dineren komt het in ieder geval niet in Brasserie Valentijn. Aan iedere tafel van het volgeboekte restaurant is wel iets aan de hand.

Aan eigenaresse Valentijn (Georgina Verbaan) de taak om haar gasten een leuke avond te bezorgen, maar dat blijkt niet mee te vallen. Helemaal wanneer een vlam uit het verleden (Egbert Jan Weeber) zijn servet omknoopt. In de keuken krijgt ze het intussen met haar broer (Roeland Fernhout) aan de stok, die zich sinds de dood van zijn vrouw meer bezighoudt met werk en drank dan zijn puberende dochter.

 

Om Brasserie Valentijn voor zoveel mogelijk mensen herkenbaar en toegankelijk te krijgen, wordt het restaurant verder bevolkt door uiteenlopende koppels en eenlingen. Zo schiet de film van een uitgeblust stel naar een zenuwachtige jongen die op zijn eerste date wacht, of van een oud echtpaar naar een jonge weduwe die aan de praat raakt met de ober. Weer een ander tafeltje wordt bezet door een extreem gulle minnaar en zijn gretige vriendin, terwijl buiten het restaurant een blind date mis dreigt te lopen. Bijna vergeten: de kok die stiekem iets voor zijn mannelijke collega voelt en de oude rijkaard die zijn jongste aanwinst mee uit eten heeft genomen.

 

Het is dringen geblazen met zo veel personages in een kleine 100 minuten. Te veel hooi op de vork van regisseuse Sanne Vogel (Hartenstraat). Brasserie Valentijn moet een zo breed mogelijk publiek aanspreken, maar verzandt daarmee in een haastig buffet van betekenisloze liflafjes.