Nieuws/Vrij

4 sterren voor Travestieten musical ’Priscilla, queen of the desert’

Camper dan camp

Een ’wow’ gaat door Carré als de zaal door middel van glitterbollen in discosferen wordt gebracht. 'Priscilla, queen of the desert' heeft zo ongeveer alles in zich voor een prima musical, die camper dan camp wordt.

Uit het plafond dalen drie voluptueuze dames neer, die Petula Clarks Downtown zingen. Priscilla, queen of the desert is lekker vet van start gegaan en dat zal niet anders meer worden. De musical vertelt, net als de roadmovie uit 1994 waarop hij is gebaseerd, het verhaal van twee travestieten en een transseksueel die een reis maken van de grote stad (Sydney) naar het platteland (Alice Springs), met alle gedoe die dat geeft.

Bling bling

Priscilla heeft zo ongeveer alles in zich voor een prima musical, die camper dan camp wordt. Verhaallijntjes met wat romantiek en familiebeslommeringen, de extreme blingbling van de travestiewereld en zeker ook de spetterende liedjes die door de homowereld omarmd zijn, zoals Don’t leave me this way, Venus, Go West, Hot stuff, Girls just wanna have fun en bovenal I will survive.

Playback

Wordt er in travestietenshows eigenlijk altijd geplaybackt, in een musical kan dat natuurlijk niet. En toch wel, blijkt. Gedeeltelijk worden de liedjes door de drie sterren Jason Donovan (Tick), Simon Green (Bernadette) en Adam Bailey (Felicia) gezongen. Geen heel erg sterke stemmen, maar wel lekkere acteurs die de drie karakters van de dames overtuigend vorm geven.

Op andere momenten worden de discokrakers wél geplaybackt en dat is winst: ze worden dan gezongen door de Drie Diva’s, met stemmen als klokken, lekker jazzy of swingende soul. Een leuke vondst is de weemoed naar dat playbacken bij transseksueel op jaren Bernadette, die vroeger schitterde in de clubs.

Haar ervaring, het zoeken van de jonge Felicia en daar tussenin de onzekere Tick, die voor het eerst zijn zoontje gaat zien in Alice Springs (de aanleiding van de hele reis) vormen het verhaal dat de musical zijn ruggengraat geeft.

Over de top

Visueel zijn alle stoppen losgegaan, in de bus waarmee de dames reizen (en die Priscilla gedoopt is), maar vooral in de kostuums en make-up. Tim Chappel en Lizzy Gardiner tekenden voor het eerste, Cassie Hanlon voor het laatste.

Natuurlijk is alles over de top, zoals dat hoort in dit wereldje, maar zelfs de travestieten in de zaal tijdens de première verbleekten bij wat er allemaal over het toneel kwam paraderen. Plateauzolen als boten, witte engelen die veranderen in een soort SM-act, tijdens het liedje MacArthur Park dames in joekels van gifgroene cupcakes (vanwege de cake in de tekst).

Cynisme

De wereld van travestie is geen lieve. Laatkomers kregen commentaar van Miss Understanding, die net op de planken stond. Na een poeslief: „Can I get you anything?” een messcherp „a watch maybe?”

Cynisme voert de boventoon. De humor is meestal snoeihard, plat en expliciet seksueel getint. In Priscilla is dat niet anders: in de overduidelijke gebaren, maar ook in de teksten. Voor iemand die het Engels niet goed beheerst, is dat een obstakel. Want het gaat snel, soms met een stevig Australisch accent en er is geen boventiteling.

4 sterren

WAT: musical

WAAR: Carré

WANNEER: t/m 22 november

INFO: carre.nl