481321
Vrij

<p><strong>Help, we verdrinken!</strong></p>

Filmrecensie: Ice and the sky

Na zijn Oscarwinnende March of the penguins uit 2005 trekt Luc Jacquet weer naar Antarctica voor Ice and the sky. In deze documentaire zoomt de Franse filmmaker in op het leven van de wereldvermaarde glacioloog Claude Lorius.

Met korrelige en fletse archiefbeelden gaan we terug naar 1956, het jaar waarin de wetenschapper als student op zijn eerste poolexpeditie gaat.

Maandenlang ondergaat hij huiveringwekkende ontberingen: koude, vervuiling, bevroren instrumenten, weggewaaide meetstations. Maar Lorius raakt betoverd door de schoonheid van de witte wildernis en besluit onderzoek te doen naar diepgevroren luchtbellen: atmosferische fossielen die de hartslag van de aarde prijsgeven. „Want ijs is een geschiedenisboek en elke sneeuwval een nieuwe bladzijde.”

En door is het, naar 1965 waarin Lorius een schokkende ontdekking doet. In het poolijs vindt hij radioactieve deeltjes, afkomstig van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki. Het bewijs is daar: de mens heeft met zijn gedrag wel degelijk invloed op het klimaat. Het is razend interessante en belangwekkende materie die Lorius ons onthult. De nu 83-jarige glacioloog heeft alleen de pech dat Jacquet met zijn gortdroge verteltrant (en toen, en toen, en toen...) alles zo weinig frivool opdist. En dat is jammer, want net als An inconvenient truth en The 11th hour heeft Ice and the sky een alarmerende boodschap: als we niet snel consuminderen, dan smelt het poolijs en verdrinkt de mensheid in zijn eigen hebzucht.