Vrij/Uitgaan

Filmrecensie: ’After the storm’

Even slikken en weer doorgaan

Ryota (Hiroshi Abe) met zijn van hem vervreemde zoontje.

Ryota (Hiroshi Abe) met zijn van hem vervreemde zoontje.

Weinig filmmakers kunnen familiebanden met zoveel finesse schetsen als de Japanse cineast Hirokazu Koreeda. Nadat hij in het warme en vertederende Our little sister even de lentezon liet schijnen, waait door zijn nieuwe film After the storm een wat killere herfstwind van onvervulde verlangens en verwachtingen.

Ryota (Hiroshi Abe) met zijn van hem vervreemde zoontje.

Ryota (Hiroshi Abe) met zijn van hem vervreemde zoontje.

Ryota (Hiroshi Abe) is een belofte die nooit werd ingelost. Vijftien jaar na zijn goed ontvangen debuutroman is er nog steeds geen opvolger van zijn eerste boek. Onder het mom van research klust hij wat bij als privédetective, al bespioneert hij intussen vooral ook zijn ex-vrouw Kyoko (Yōko Maki) en hun zoontje, die het prima zonder hem lijken te redden. Als Ryota na de dood van zijn eigen vader zijn relatie met hen te herstellen, wordt hij keihard geconfronteerd met zijn eigen beperkingen.

Wat maakt ons tot wie we zijn? In hoeverre bepalen onze genen en onze opvoeding de wegen die we inslaan? Dat zijn terugkerende thema in Koreeda’s films. Ook in After de storm dringen die zich op, zeker als blijkt dat Ryota met dezelfde gokverslaving kampt als zijn vader en daar ook zijn zoontje mee dreigt te besmetten. Wat niet alleen de verbittering verklaart van zijn eigen scherpgetongde moeder (Kirin Kiki), maar ook van zijn materialistische ex.

Toch is Koreeda’s prachtig geacteerde familieportret geen vorm van noodlotscinema. Met mildheid en een subtiel gevoel voor humor laat de filmmaker in After the storm zien dat zijn personages zichzelf en hun situatie weliswaar niet volledig kunnen veranderen, maar dat ze er uiteindelijk wel het beste van proberen te maken.

Marco Weijers