Nieuws/Vrij

PINKPOP COLUMN - Pinkpop-feest is voorbij

Een kleine tik hebben de meesten wel en ik ben daarop geen uitzondering. De mijne is 'verzamelwoede', maar deze beperkt zich gelukkig tot toegangsbewijzen. Ruim een kwart eeuw van privé en professioneel bezoek aan concerten en festivals heeft een indrukwekkende hoop kaartjes, stickers, backstage-passen en bontgekleurde polsbandjes opgeleverd. Maar wat moet je er mee?

Bladeren door de collectie is een mooie 'trip down memory lane'. Tig jaren Pinkpop komen voorbij. Begonnen als zeventienjarige, later als verslaggever voor deze krant. De eerste 'concerten': Fatal Flowers in Swalmen of Rowwen Hèze in een Limburgs café. Later: Metallica met de Berliner Philharmoniker, meer dan een handvol Rolling Stones-shows, Michael Jackson, The Police, Bon Jovi, Simon & Garfunkel, Rammstein, Spice Girls, Dylan, Robbie Williams in Paradiso, Status Quo in The House of Blues in Los Angeles, enzovoort, enzovoort.

Sinds kort heeft die nutteloze stapel toegangsbewijzen een echte functie gekregen. In een grote lijst vormen de kaartjes een fraai en plezierig popmonumentje, in een nis halverwege de trap. Steeds weer loop ik er met een tevreden grijns langs.

Die polsbandjes daarentegen moet ik maar eens weggooien. Wat een ondingen, zodra Pinkpop of North Sea Jazz voorbij is, gaan ze dezelfde avond nog af. Daar denken sommigen dan weer heel anders over. Onderarmen vol half verweerde bandjes, waar met een beetje mazzel nog net een paar letters van 'Lowlands' of 'Pinkpop' zijn te lezen. Misschien doen ze dat om het festivalgevoel vast te houden, maar ik begrijp het niet. Het feest is voorbij, doe af dat ding!

Maar ach, een kleine tik hebben de meesten wel.

 

door Marcel Frost

 

Lees hier de column van zondag: Solidariteit

Lees hier de column van zaterdag: Vernieuwing

Lees ook de column van vrijdag: De dwazen