836791
Vrij

Rauw en energiek

Filmrecensie: Mange tes morts

Fred draaide vijftien jaar geleden de gevangenis in. Veroordeeld voor diefstal én voor het doodrijden van een agent. Spijt voelt hij niet, wel wrok. Want waarom vroeg de rechter niet naar de reden van zijn gedrag? En waarom moest die stomme juut nou zo nodig voor zijn auto springen?

Mange tes morts speelt zich af in het milieu van de Jenische, ook wel ‘witte zigeuners’ genoemd. Een nomadenvolk met sterke familiebanden, die zich in dit misdaaddrama van schrijver-regisseur Jean-Charles Hue ook doen gelden. Jason (Jason François) was nog maar een peuter toen Fred achter de tralies verdween, maar hij kent als geen ander het verhaal dat zijn halfbroer uit stelen ging om hongerige monden te voeden, ook die van hem. Zijn bewondering en liefde is dan ook groot en onvoorwaardelijk.

Als Fred (Frédéric Dorkel) wordt vrijgelaten, blijkt zijn omgeving veranderd. Hij niet. Een groot deel van het kamp noemt zich tegenwoordig wedergeboren christen en gedraagt zich daarnaar, zijn halfbroertje staat ook op het punt zich te laten dopen. Toch laten Jason en wat andere familieleden zich door hem meeslepen in opnieuw een nachtelijke rooftocht. Die loopt behoorlijk uit de hand in deze rauwe en energieke film, die oude en nieuwe idealen pijnlijk langs elkaar laat schuren.