Nieuws/Vrij

Gouden keeltjes beperkt houdbaar

Filmrecensie: Boychoir

Stet is een opstandig jongetje, met een groot maar nog ongepolijst vocaal talent. Als zijn aan alcohol verslaafde moeder overlijdt en zijn biologische vader hem met behulp van een flinke donatie dumpt op de prestigieuze American Boychoir School, is zijn motivatie ver te zoeken. Toch vindt hij er met hulp van schoolhoofd Carvelle zijn stem.

Carvelle (geroutineerd gespeeld door Dustin Hoffman) is geen zachte leermeester in dit muzikale drama van regisseur François Girard (The red violin). Anderen zijn nog minder toeschietelijk en één docent probeert Stets progressie zelfs te dwarsbomen. Door zijn medeleerlingen wordt Stet (debutant Garrett Wareing) intussen nogal onverschillig behandeld. Tot zijn glasheldere jongenssopraan aan kracht wint en hij verwikkeld raakt in een keiharde concurrentiestrijd met de arrogante eerste solist (Joe West).

Bedacht

De regisseur orkestreert elke tegenslag die Stet ondervindt zó zorgvuldig, dat het resultaat volkomen bedacht overkomt. Dat Boychoir soms toch weet te raken, is dan ook vooral te danken aan de muziek, meerstemmig opklinkend uit gouden keeltjes met een beperkte houdbaarheid. Want op de toppen van hun kunnen wacht deze opgroeiende jongens het breken van hun stem. Een melancholiek gegeven.