Vrij/Reizen

Reizen

Tot het uiterste op Kilimanjaro

Door Hortence Chen

De Kilimanjaro in Tanzania beklimmen is het zwaarste wat onze redacteur Hortence Chen ooit heeft gedaan. Gelukkig gaan momenten van afzien en tegenslag vergezeld van onvergetelijke herinneringen en bijzondere nieuwe vriendschappen.

Links, rechts. Links, rechts. Links... Ik concentreer me op de voeten van mijn voorganger Jan (55) die door mijn hoofdlampje fel worden verlicht. De stevige wandelschoenen die hem de afgelopen dagen naar dit punt hebben gebracht, zijn vrijwel het enige wat ik zie.

Het is middernacht en pikkedonker wanneer mijn mede-expeditieleden en ik over het zigzaggende pad omhoog schuifelen. We zijn al een uur onderweg en hebben nog zeker zes uur te gaan, maar daar probeer ik maar niet aan te denken. Ik dwing mezelf te blijven focussen op het rustige ritme van Jans lopen en volg hem voetje voor voetje. „Pole, pole. Langzaam”, roept de gids ons toe.

Wanneer ik even achterom kijk, zie ik dat nog honderden anderen onderweg zijn naar Uhuru Peak, de top van de Kilimanjaro, met 5895 meter de hoogste berg van Afrika. Hoewel het druk is op de berg heeft deze nacht iets betoverends: al die hoofdlampjes die als een lange slinger de berg versieren onder een fonkelende sterrenhemel.

We stoppen regelmatig om even op adem te komen. Hard nodig, want door de ijle lucht kost elke stap die we nemen, veel moeite. We doen ons best om elkaar – bijna letterlijk – op de been te houden. „Gaat het nog goed, Hortence? Blijven drinken, hè?” klinkt het af en toe bezorgd in mijn groep.

Een slok nemen uit mijn waterzak die ik voor vertrek met drie liter water vulde, is inderdaad een verstandig idee. Niet alleen om uitdroging te voorkomen, maar ook om hoogteziekte tegen te gaan. Klein probleempje: mijn zorgvuldig geïsoleerde slangetje en mondstuk van de zak zijn bevroren. Nee toch?! Hoe hard ik ook mijn best doe er ook maar een klein beetje water uit te krijgen: het wil maar niet lukken.

Even raak ik in paniek, maar dan ontpopt groepsgenoot Linda (45) zich tot reddende engel door me de slang van haar waterzak toe te reiken. Een klein gebaar, maar wel een waarvoor ik haar enorm dankbaar ben.

Lees de rest van het reisverhaal dit weekend in VRIJ magazine of hier online (premium).

Door Hortence Chen