Nieuws/Vrij

Reiken naar de sterren

Filmrecensie| Interstellar

Planeet aarde is ten dode opgeschreven in Interstellar. Stofstormen verstikken de wereldbevolking, schimmels bedreigen de voedselvoorziening, maar elke visie op het creëren van een uitweg lijkt te ontbreken.

De mensheid blijft zitten waar-ie zit en verroert zich niet. Slecht een paar eenzame zielen vinden de moed om te reiken naar de sterren.

Mysterieuze verschijnselen in huis zetten voormalig NASA-testpiloot Cooper (Matthew McConaughey) op het spoor van een geheime operatie, geleid door professor Brand (Michael Caine). Via een recent ontdekte ‘wormhole’ wil deze natuurkundige astronauten – onder wie zijn eigen dochter Amelia (Anne Hathaway) - naar een ander sterrenstelsel laten reizen. Hun doel: planeten vinden waarop menselijk leven mogelijk is.

Vanwege zijn ervaring wordt Cooper gevraagd die interstellaire missie aan te voeren, al moet de alleenstaande vader daarvoor wel zijn tienerzoon en zijn nóg jongere dochter achterlaten. Zijn terugkeer is op z’n zachtst gezegd onzeker. Ook verstrijken de jaren op aarde - conform de relativiteitstheorie – voor de mensen op aarde veel sneller dan voor de ruimtereizigers. Met als gevolg dat Cooper uiteindelijk in leeftijd voorbij wordt gestreefd door zijn eigen dochter (Jessica Chastain), die hem zijn vertrek nooit heeft vergeven.

In zijn negende film combineert Christopher Nolan op grootse wijze wetenschappelijke inzichten en theorieën met filosofische ideeën over de menselijke overlevingsdrang, de vraag wat we volgende generaties willen nalaten, de buigbaarheid van tijd en de existentiële eenzaamheid van ons bestaan.

De Brits-Amerikaanse filmmaker verpakt die diepere lagen in een spannend verhaal en brengt dat met hulp van zijn Nederlandse cameraman Hoyte van Hoytema spectaculair en oogstrelend in beeld. Hans Zimmer leverde op zijn beurt een indrukwekkende score: soms bulderend symfonisch, dan weer knipogend naar de minimalistische melodieën die Philip Glass componeerde voor de doemvertelling Koyaanisqatsi.

De acteurs moeten de kijker naar dit sciencefictiondrama intussen een emotioneel anker bieden en doen dat in de meeste scènes voorbeeldig. Hun taak wordt echter lastiger als Nolan in de laatste akte van zijn film losse eindjes geforceerd aan elkaar begint te knopen. Dan zijn de gebeurtenissen nauwelijks meer bij te benen zijn en gaan vraagtekens overheersen. Wat het verder zo visionaire Interstellar uiteindelijk een ster kost.