967980
Vrij

ANNE: Visueel spektakel, uitstekende balans

Het langverwachte toneelstuk Anne begint met aangename geschiedvervalsing: een stralende Anne bezoekt na de oorlog een Parijs café en ontmoet haar toekomstige uitgever. Ze laat zich trakteren op coq au vin en chocoladetaart. Het decor, waarin Franse obers onder kroonluchters af en aan lopen en chique dames op pluche banken sigaretjes roken, is adembenemend.

En dat is nog maar het begin, want even later bevindt het publiek zich op het Amsterdamse Merwedeplein. Fietsers rijden af en aan. De panelen schuiven, het huis van de familie Frank opent zich en we zien hoe Anne’s 13e verjaardag wordt gevierd.

In het fonkelnieuwe Theater Amsterdam is er geen klassiek doek, maar een rond scherm dat zich helemaal om de zaal heen vouwt. Daarop worden historische beelden geprojecteerd, terwijl erachter razendsnelle decorwisselingen plaatsvinden. Indrukwekkend, zeker, hoewel het voor de voorste rijen lastig is om de beelden goed te vangen zonder daarbij de nek te verrekken.

Het pand aan de Prinsengracht, waar de familie Frank onderdook in het achterhuis, is op fenomenale wijze tot in de details nagebouwd. In de drie uur dat de voorstelling duurt blijft je je vergapen aan de vele kamers en de acteurs die zich daarin op een natuurlijke manier bewegen.

Knap is hoe het publiek na de pauze dezelfde benauwdheid ervaart als de familie Frank, de familie Pels en meneer Pfeffer, die dan al twee jaar in een kleine ruimte moeten samenleven. Ruzies en spanningen zijn het gevolg. De seksueel ontluikende Anne schrijft alles van zich af in haar dagboeken. Haar handschrift danst voorbij op het scherm.

Anne, uitstekend gespeeld door Rosa da Silva, houdt het midden tussen een spontaan kind en een intelligente jong-volwassene. De gekozen vorm is slim: ze vertelt de hele geschiedenis aan haar uitgever en stapt regelmatig uit het decor om zich tot hem te richten. Af en toe is de tekst wat uitleggerig, alsof er helemaal niets bekend wordt verondersteld van de overbekende geschiedenis. De makers willen duidelijk een zo breed mogelijk publiek aanspreken.

Onder regie van Theu Boermans hebben de acteurs precies de juiste balans gevonden: spaarzame momenten van comic relief, maar niet teveel, want daarvoor is het onderwerp te serieus. Paul R. Kooij is een mooie Otto Frank. Aan hem de taak om de tragische afloop van deze geschiedenis in een gedragen monoloog te vertellen.

Dat doet hij nadat de inval door de Duitsers in het achterhuis en het oppakken van de onderduikers zo kort en clean mogelijk is verbeeld. Een goede keuze, want effectbejag op zo’n nog altijd beladen onderwerp moet je zien te voorkomen. De laatste scène, een prachtig toneelbeeld, hakt er zo in dat het publiek muisstil is en aarzelt om het slotapplaus in te zetten, omdat het doorbreken van de stilte ongepast voelt. Dan heb je als makers de juiste snaar weten te raken. Chapeau.

4 sterren

www.theateramsterdam.nl

POPULAIRE VIDEO'S