998886
Vrij

Haar in de hoofdrol

Filmrecensie| American hustle

Irving Rosenfeld heeft veel te verbergen. Onder andere een kale plek op zijn schedel, die hij in de eerste scène van American hustle met aanstekelijk kunst- en vliegwerk weet te maskeren. Daarmee is de toon gezet van David O. Russells nieuwe film: een komedie vol uiterlijkheden.

't Is de kracht en tegelijkertijd ook de zwakte van American hustle, waarvan het verhaal zeer losjes gebaseerd is op de zogenoemde (Abscam)-affaire uit de jaren zeventig. Met hulp van een oplichter en een namaaksjeik lokte een FBI-agent enkele politici in zijn corruptieval.

Bradley Cooper speelt deze overheidsdienaar, ook al met raar haar. Hij weet Irving Rosenfeld (Christian Bale) en diens partner in love and crime Sydney (Amy Adams) met de nodige dwang voor zijn karretje te spannen.

Doelwit is de goedwillende burgemeester Carmine Polito (Jeremy Renner, ook al met opzichtig kapsel), die er alles aan doet om de zieltogende stad Atlantic City weer op de kaart te zetten.

Hun pogingen om hem erin te luizen worden echter bemoeilijkt door Rosenfelds wettige echtgenote (Jennifer Lawrence), in Irvings woorden 'de Picasso van passiefagressief karate'.

 

Chaos

 

David O. Russell, die zich in zijn vorige films The fighter en Silver linings playbook wat zwaarder op de hand toonde, heeft zichtbaar lol in de maskerade van American hustle en laat zijn camera ogenschijnlijk doelbewust verdwalen in een chaos van details, die soms wél iets en soms helemaal niks te betekenen hebben.

Intussen creëert hij voor de acteurs een podium waarop zij volledig los kunnen gaan, met dialogen die geregeld alle kanten op schieten. Die vrijheid levert memorabele en luidruchtige types op.

Toch lukt 't eigenlijk alleen Bale en Adams om in hun personages een wat diepere laag aan te boren, of die op z'n minst te suggereren. Iedereen bedriegt iedereen in deze film, niemand is helemaal eerlijk, elk personage houdt een paar slagen om de arm en heeft een verborgen agenda. 't Maakt de film amusant, meeslepend en geeft het gerotzooi ook wat tragikomisch. En gezien het grote aantal nominaties voor Hollywoodgoud (10) blijken ook Oscarstemmers zich (ondanks het soms wat dunne verhaaltje) maar wát graag te laten bedotten.