Vrouw/Verhalen achter het nieuws
100736707
Verhalen achter het nieuws

Wie doet wat?

Eline (32): ’Tijd voor elkaar maken, schiet er nog wel eens bij in’

Eline: „Toen ik vijf weken zwanger was, werd ik in het ziekenhuis opgenomen omdat ik verschrikkelijk misselijk was. Daar werd ik aan een infuus gelegd.”

Eline: „Toen ik vijf weken zwanger was, werd ik in het ziekenhuis opgenomen omdat ik verschrikkelijk misselijk was. Daar werd ik aan een infuus gelegd.”

In de rubriek ’Wie Doet Wat’ spreken we iedere week een vrouw over de rolverdeling tussen haar en haar partner. De vraag is: wie doet wat binnen de relatie? Vandaag spreken we Eline Aartsen-Zeinstra (32). Ze vertelt ons zowel over de financiële als huishoudelijke verdeling tussen haar en haar man Stephan (47). Eline is stiefmoeder van Troy (15) en Indy (13). Samen hebben Eline en Stephan een dochtertje van vijf maanden oud.

Eline: „Toen ik vijf weken zwanger was, werd ik in het ziekenhuis opgenomen omdat ik verschrikkelijk misselijk was. Daar werd ik aan een infuus gelegd.”

Eline: „Toen ik vijf weken zwanger was, werd ik in het ziekenhuis opgenomen omdat ik verschrikkelijk misselijk was. Daar werd ik aan een infuus gelegd.”

„Stephan en ik zijn nu elf jaar samen en sinds 5 september 2019 getrouwd. Toen ik hem leerde kennen waren zijn zoons nog maar twee en vier jaar oud. Vooral Indy (de jongste) weet niet beter dan dat ik in zijn leven ben. Hij woont 50% bij ons en zijn broer Troy woont sinds januari dit jaar vrijwel fulltime bij ons. In december 2020 kregen de jongens er een halfzusje bij: Mare.

Ziek van zwangerschap

Zo’n klein meisje erbij is ontzettend leuk en soms nog zoeken naar structuur. Toen ik vijf weken zwanger was, werd ik in het ziekenhuis opgenomen omdat ik verschrikkelijk misselijk was. Daar werd ik aan een infuus gelegd in verband met uitdroging, en gedurende de gehele zwangerschap heb ik ondansetron moeten slikken (een sterk medicijn tegen misselijkheid wat ze soms ook geven aan mensen die chemokuren ondergaan).

Ik was zo ziek van de misselijkheid, dat ik de rest van mijn zwangerschap niet meer heb kunnen werken. Met medicatie kon ik thuis de situatie een beetje onder controle houden, maar veel kwam op de schouders van mijn man terecht. Pas in het laatste trimester van mijn zwangerschap begon ik mij beter te voelen. Toen heb ik direct met volle teugen genoten van het zwanger zijn.

Werk

Inmiddels ben ik - na bijna een jaar - weer aan het werk. Ik werk drie dagen in de week als neuropsycholoog in de verpleeghuiszorg. Een groot deel van mijn werkzaamheden bestaat uit het begeleiden van zorgteams die werken op een afdeling waar mensen wonen die aan dementie lijden. Ik leer ze bijvoorbeeld hoe ze kunnen omgaan met agressie tijdens de zorgmomenten, of hoe ze iemand kunnen begeleiden die de hele dag door naar zijn moeder wil en zijn spullen inpakt om te vertrekken.

Verder werk ik daar ook op een somatische afdeling met cliënten die om lichamelijke redenen meer zorg nodig hebben dan zij in de thuissituatie kunnen krijgen (bijvoorbeeld door halfzijdige verlamming na een herseninfarct). Mijn man Stephan werkt vier dagen per week in het voortgezet onderwijs als docent Engels en is coördinator van één en twee mavo.

Zorg voor Mare

Maandag en woensdag zijn mijn vrije dagen en zorg ik voor Mare. Stephan heeft haar op zijn vrije vrijdag. Op de dinsdag en donderdag gaat Mare naar mijn moeder toe. Een enorme luxe dat we de opvang onderling kunnen regelen.

Als ze iets ouder is zal ze naar de opvang gaan, omdat we het ook belangrijk vinden voor haar ontwikkeling dat zij sociaal contact heeft met leeftijdsgenoten.

Financiën

Stephan en ik hebben ieder een eigen betaal- en spaarrekening, en daarnaast hebben we een gezamenlijke betaal- en spaarrekening: dus zes rekeningen in totaal. We tellen onze inkomens bij elkaar op en delen dat door twee, wie er meer verdient maakt het verschil over naar de ander. Ik noem het altijd een beetje gekscherend het ’nivelleren’ van onze inkomens: uiteindelijk eindigen we de maand met exact hetzelfde inkomen. Tot slot maken we ieder dezelfde bedragen over naar de gezamenlijke betaal- en spaarrekening. Daarmee betalen we alle gezamenlijke lasten.

Meestal verdient Stephan meer, omdat hij een dag meer werkt en daarnaast ook in een hogere salarisschaal zit. Als ik mijn dertiende maand al in november krijg, dan maak ik geld naar hem over. Zo zijn de vaste lasten gedekt en hebben we een gezamenlijk spaarpotje, en daarnaast hebben we alle ruimte om ons eigen geld uit te geven (of te sparen) zoals wij dat willen.

Ik vind het fijn hoe we het geregeld hebben. Stephan financiert met zijn eigen geld z’n hobby mountainbiken, en ik kan op mijn beurt met mijn geld een bezoek brengen aan de schoonheidsspecialiste. Een aantal jaar terug las ik ergens dat binnen relaties ongeveer 17 procent van de ruzies gaat over financiën. Als ik iets zonde vind, dan is dat wel ruziën over geld.

Het huishouden

In het huishouden doe ik het meeste, maar Stephan pakt inmiddels ook een flink deel op. Of dat is sinds corona? Nee, dat niet. Wij hebben niet echt thuis kunnen werken, dus de rolverdeling is destijds niet op de schop gegaan. Het was eerder de zwangerschapsmisselijkheid die de huishoudelijke taken destijds deed verschuiven. Iets wat wel vaststaat is dat ik alles regel, zoals het maken van een afspraak bij de dokter, financiële regelzaken en het bezoeken van open dagen van scholen. Ik noem mezelf ook wel Manager Huishouden, haha! Het managen van vijf agenda’s is soms al een baan op zich.

Gunnen

Wat voor Stephan en mij goed werkt in onze relatie is communiceren en elkaar de tijd en ruimte gunnen. Wij houden allebei van sporten en als een van ons de deur uit is, betekent dat automatisch dat de ander thuis moet blijven om de boel te regelen. Hetzelfde geldt voor het afspreken met vrienden en vriendinnen. Wij vinden het belangrijk om, los van het gezin, ook ons eigen ding te kunnen blijven doen.

De kinderen staan bij ons altijd op nummer één, daarna tijd voor onszelf. Soms wil het er nog weleens bij inschieten dat Stephan en ik ook nog tijd voor elkaar maken als koppel, door samen uit eten te gaan bijvoorbeeld. Sinds de komst van Mare is dat, zoals ik in het begin al zei, soms nog even zoeken. Maar ik ben gelukkig met onze situatie.”

Wil jij ook vertellen wie bij jou wat doet? Laat het dan weten via oproep@vrouw.nl.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.