Vrouw/Mama
1009132897
Mama

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 20: ’Mijn hele zijn zegt dat het raak is’

„Na 10 dagen mag ik al een test doen, maar ruim voor die tijd heb ik ineens wat ’gekke’ dingen.”

„Na 10 dagen mag ik al een test doen, maar ruim voor die tijd heb ik ineens wat ’gekke’ dingen.”

Isabelle Don Griot (36) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je maandelijks mee in haar leven als (hopelijk) toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week Deel 20: zwangerschapstest.

„Na 10 dagen mag ik al een test doen, maar ruim voor die tijd heb ik ineens wat ’gekke’ dingen.”

„Na 10 dagen mag ik al een test doen, maar ruim voor die tijd heb ik ineens wat ’gekke’ dingen.”

Zoals ik vorige maand vertelde zit de punctie erop, zijn er in mijn 11 follikels 7 eitjes gevonden en is het wachten op de bevruchtingen. Hoe zal dat gaan? Tussen de punctie en de terugplaatsing zitten nog een paar hele spannende dagen.

Zal het een grote afvalrace worden, wat helaas bij sommige vrouwen het geval is, en zal ik met lege handen komen te staan, of zal er een mooie opbrengst uitkomen? Ik vind het maar wat spannend.

Opluchting

De dag na mijn punctie begin ik met een nieuw hormoon. Dit keer niet een hormoon dat ik moet spuiten, maar een hormoon dat ik 3 x per dag vaginaal moet inbrengen. Alles om mijn baarmoeder klaar te maken voor de ontvangst van mijn ’embrybaby’.

Na een paar dagen aan dit hormoon gezeten te hebben, bedenk ik wat een goor spul dit is. Eerlijk, ik heb het spuiten relaxter ervaren dan die 2 weken Utrogestan. Ik kreeg er ongelooflijke zweetbuien van en het leek wel of ik in de overgang zat. Maar goed, ik dwaal af.

Op maandag, twee dagen na de punctie, krijg ik te horen dat er van de 7 eitjes 6 stuks goed zijn bevrucht. Er is er eentje afgevallen. De eerste opluchting is groot, er zijn er dus nog genoeg in de running. Steeds meer krijg ik ook het gevoel dat dit mijn pad is. IVF zal het ’m voor mij gaan doen, en voor het eerst in een lange tijd voel ik mezelf weer echt hoopvol. Het zijn nieuwe kansen, grotere kansen om mijn wens in vervulling te laten gaan.

Tranen in mijn ogen

Ook op de dag van terugplaatsing, 5 dagen na de punctie, voel ik een hele fijne sfeer. Mijn ouders zijn op vakantie, dus zij kunnen niet mee. Een lieve vriendin zegt: „Ik ga met je mee! Ik gooi mijn planning om, maar alleen ga je niet.”

Ik ben dankbaar dat dit weer kon, en heb mazzel, want nog geen week later worden de maatregelen in de kliniek weer aangescherpt. Drie man sterk staat er op mij te wachten voor de terugplaatsing. Een dame van het lab met nieuws over mijn embrybaby’s, de arts en een verpleegkundige. Wat een last viel er van mijn schouders af toen ik haar hoorde zeggen: „We hebben 5 super blastocystes weten op te bouwen. 4 stuks zitten er in de vriezer, en 1 topper gaan we vandaag terugplaatsen.” Wat een opluchting.

Mocht deze niet lukken, dan heb ik er nog 4 op voorraad. De hele sfeer was ontspannen en fijn. We hebben gelachen en het was ook wel emotioneel. Terwijl ik dit typ krijg ik weer tranen in mijn ogen. Het was verdorie een moeilijk jaar. Bijna exact 1 jaar na mijn eerste IUI krijg ik nu mijn eerste IVF. Na de terugplaatsing gaan mijn vriendin en ik nog even lekker lunchen in Leiderdorp en einde middag kruip ik met een fijn gevoel op de bank.

Voordeel van het krijgen van een terugplaatsing van een 5-daagse embryo is dat de wachtweken veel korter zijn. Na 10 dagen mag ik al een test doen, maar ruim voor die tijd heb ik ineens wat ’gekke’ dingen. 7 dagen na mijn terugplaatsing heb ik zin in 2 ongebruikelijke dingen. Het eerste is zuur snoep (en ik eet na mijn Gastric Bypass nooit meer zure dingen, omdat mijn maag daar erg slecht op gaat), en het tweede is vlees, terwijl ik al jaren voor 90% vegetarisch of vegan eet. Hmmm, zullen dit tekenen zijn? Mijn hele zijn zegt dat het raak is, maar zeker weten doe ik het pas over een paar dagen.

Zwangerschapstest

Op de zondag, 10 dagen na mijn terugplaatsing, ga ik een dag naar mijn ouders. Zwangerschapstesten mee en mijn plas ophoudend. Ik instrueer mijn moeder dat ze een bekertje voor me op het toilet moet klaarzetten, zodat ik direct kan plassen en kan testen. 30 minuten na aankomst zit ik op het toilet en steek ik de test in mijn urine, leg ik de test omgekeerd op tafel en wachten we met zijn drietjes tot de timer na 5 minuten afgaat.

Met de test niet zichtbaar in mijn handen loop ik naar de woonkamer en geef de test aan mijn moeder. Ik vertel haar dat ze twee streepjes moet zien, omdat dat aangeeft dat ik zwanger ben. Ze draait de test om en zegt: „ Ik zie denk ik wel wat.” Hallllllooooo mam, geef dat ding aan mij. Je ziet wat of niet. Niet denken, maar zeker weten!

Ik gris de test uit haar handen en draai hem om. ZWANGER, ik ben hartstikke ZWANGER! Het enige wat ik kan uitbrengen is: „O ik ben zwanger”, en kan het nog niet echt geloven. Niet veel later doe ik voor de zekerheid nog een digitale test en ook die zegt 2 - 3 weken zwanger. Het is echt zo. Het is gelukt!

Momenteel ben ik ruim 12 weken zwanger. De komende weken zal ik jullie weer wekelijks op de hoogte houden en neem ik jullie mee in mijn verhaal vanaf het ontdekken van mijn zwangerschap tot aan mijn bevalling.

Isabelle schreef ook het boek BAM! Moeder worden doe je zo maar niet! over het traject van een BAM moeder.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.