1011585
Vrouw

VROUW vertelt

 ‘Ik word nooit meer gelukkig met mijn man’

Ik kan niet zeggen dat mijn man en ik een ongelukkig huwelijk hebben. Hij is een echte lieverd, heel zorgzaam. We kennen elkaar sinds ons 18e en zijn al meer dan twintig jaar samen.

 We hebben het goed samen, het leven met hem en onze drie kinderen is rustig en vertrouwd. Het kabbelt een beetje. Ik vond dat nooit een probleem, tot ongeveer twee jaar geleden. Ik betrapte mezelf erop dat ik een jongen uit mijn omgeving wel erg interessant vond. Op ieder feestje waar we elkaar tegenkwamen zocht ik oogcontact met hem. En hij ook met mij. Op een avond was er al behoorlijk gedronken. Na heel veel intense blikken, begonnen we met elkaar te dansen. Opeens stonden we te zoenen. Op dat moment voelde ik dat het niet meer tegen te houden was. We gingen naar buiten en daar mondde onze kus uit in een verhitte vrijpartij. Enorm ordinair, maar zo lekker! Het is niet bij die ene keer gebleven. Wanneer we maar konden spraken we af en dan vreeën we de sterren van de hemel. In de auto, in een hotel of gewoon in de buitenlucht. Ergens vroeg ik me wel af waar ik mee bezig was, natuurlijk. Ik als getrouwde vrouw en moeder, die ’s avonds laat in de auto op een donker parkeerterrein de liefde bedrijft met een tien jaar jongere man. Maar de drang om met hem te praten, bij hem te zijn en zijn handen door mijn haar te voelen kroelen, was sterker dan mijn gezonde verstand. Natuurlijk kwam mijn man erachter. Ik was een avond te lang weggebleven en hij was in alle staten. Voor mijn gevoel kon ik niet anders dan hem opbiechten waar ik was geweest. Hij was woedend, kon niet geloven dat ik een affaire had gehad en onze relatie op het spel had gezet. Maar hij hield ook van me en wilde me wel vergeven. Ik maakte mezelf wijs dat dat was wat ik ook wilde. We zouden er voor gaan samen. Zo slecht was ons huwelijk ten slotte niet? Nu weet ik dat ik mezelf alleen maar voor de gek hield. Ik heb veel verdriet gehad toen ik mijn minnaar niet meer kon zien, ik miste hem verschrikkelijk. Om die pijn te vergeten, ging ik veel uit en zoende dan met jonge jongens. Tijdens één van die stapavonden ontmoette ik Paul. Dit keer geen jonge hond, maar iemand die tien jaar ouder is dan ik. En het hele verhaal begon gewoon weer opnieuw. Stiekeme afspraakjes, zoenen en vrijen in de auto, spannende sms’jes sturen als we niet bij elkaar kunnen zijn… Paul haalt het beste in mij naar boven. Hij draagt me op handen en geeft me het gevoel dat ik de mooiste vrouw op aarde ben, maar geeft me ook een schop onder mijn kont als ik dat nodig heb. Ik hou van hem, we zijn smoorverliefd. Maar hij is ook getrouwd, en ik weet zeker dat hij niet bij zijn vrouw weg zal gaan. Toch is me één ding duidelijk geworden: ik moet weg. Het is wel duidelijk dat ik in dit huwelijk nooit meer gelukkig wordt en ik kan deze lieve, betrouwbare man niet blijven kwetsen. Ik hoop dat ik ooit genoeg lef heb op om die stap te zetten.

 

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam