Vrouw/Seks & Relaties
1012876976
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 68: ’Met geweld duwt ze hem naar buiten’

„Eerst probeerde hij haar te overtuigen nog even met haar te wandelen, toen ze dat niet wilde werd hij steeds opdringeriger.’’

„Eerst probeerde hij haar te overtuigen nog even met haar te wandelen, toen ze dat niet wilde werd hij steeds opdringeriger.’’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Eerst probeerde hij haar te overtuigen nog even met haar te wandelen, toen ze dat niet wilde werd hij steeds opdringeriger.’’

„Eerst probeerde hij haar te overtuigen nog even met haar te wandelen, toen ze dat niet wilde werd hij steeds opdringeriger.’’

Ik vind Sara trillend als een rietje in een hoekje van haar slaapkamer. Als ze me ziet begint ze hartverscheurend te huilen. „Ik ben zo dom geweest”, snottert ze. „Zo dom. Ik ben zo’n domme trut.” „Stil maar.” Troostend aai ik over haar haar. „Niemand vindt jou een trut. Het komt allemaal weer goed.” Ik maak sussende geluidjes. Na een minuut of vijf kalmeert ze en komt het verhaal er hortend en stotend uit.

Tinder

Sara heeft via Tinder een afspraak gemaakt met een mooie man. „Op de foto zag hij er heel stoer uit.” Dat steekt, maar ik probeer mijn trots even te negeren. Ze spraken af in het parkje. Daar bleek de man in kwestie lang zo leuk niet te zijn. Sterker nog: hij leek voor geen meter op het lekkere ding. Hij was een beetje viezig en in niets stoer.

Omdat Sara een net meisje is, wilde ze niet meteen weggegaan. „Dat kon ik niet maken. Hij had toch ook de moeite genomen?” En zo zaten ze samen op een bankje. Maar het gesprek wilde niet vlotten. Ze hadden niets gemeenschappelijks: andere hobby’s, andere smaken, andere levens. Dus na een half uur wilde Sara het voor gezien houden. En dat pikte hij niet. „Hij zei dat ik het een kans moest geven. En toen ik opstond liep hij met me mee.”

Geweld

Eerst probeerde hij haar te overtuigen nog even met haar te wandelen, toen ze dat niet wilde werd hij steeds opdringeriger. Het eindigde bij Sara voordeur. Hij wilde mee naar binnen. Met veel geweld duwde ze hem naar buiten. Toen ging hij bellen, klepperen met de brievenbus, op haar ramen slaan en in haar voortuin staan te schreeuwen: „Steeds harder en gemener.” Hij ging maar niet weg.

Uiteindelijk belde ze mij, maar toen ik aankwam was hij net weg. „Maar hij dreigde terug te komen”, besluit ze snotterend. „En hij weet nu waar ik woon.” Dan begint ze weer te huilen.

Troosten

Blijkbaar is dit weekend mijn taak vrouwen te troosten. Ik maak zachte geluidjes terwijl ik haar in mijn armen wieg. En net als bij de eerste vrouw glijdt deze troostpartij over in een vrijpartij. Even schiet het nog door me heen dat ik me na Anouk nog niet heb gedoucht. Straks ruikt Sara het.

Maar ik sus die gedachte. Sara is al weken bij me weg en ik heb toch ook mijn behoeftes. Ik til haar kin op en kus haar. Ze antwoordt. Ik strijk het haar uit haar gezicht. Zij vlijt zich dichter tegen me aan. Ik streel haar hals. Zij duwt haar borsten naar voren. We zijn weer thuis.

Ontkennen

Een uur later lig ik met Sara in mijn arm op bed. „Ik heb je gemist”, fluister ik in haar haar. „Ik jou ook”, antwoordt ze. „Ik was zo boos op je”, gaat ze verder. „Ik wilde echt even niet meer met je verder. Tot ik thuis kwam van dat rondje winkelen. Toen bedacht ik me weer hoe kaal het was zonder jou. Zonder je aanraking, onze geile seks en jouw foute grapjes.”

„Ik heb ontzettende spijt van wat ik heb gedaan”, zeg ik. Ik maak een snelle berekening: hoe groot is de kans dat ze er achter komt dat ik het net met Anouk heb gedaan? Misschien is het beter als ik dat hoe dan ook ontken. „Ik wil nooit meer zonder jou. Beloof je dat? Blijven we altijd samen?”

Gezin

„Altijd”, vraagt ze. „Weet je dat zeker? Ik wil een gezin.” „Een gezin?” herhaal ik verbaasd. „Ik dacht dat je een carrière wilde.” „Nee.” Ze schudt beslist haar hoofd. „Sinds onze tijdelijke scheiding weet ik het zeker. Ik wil een kind.” Eigenlijk vond ik destijds de tweeling wel voldoende, maar als Sara per se wil, doe ik nog een ronde mee.

Woedend

Na het weekend eist Anouk weer de nodige aandacht op. „Ze zegt niets van een bezichtiging te weten”, meldt Joost. „Hoezo? Ik heb dat zondag nog met haar afgesproken.” „Het spijt me, maar zij zegt van niet.” Woedend loop ik naar haar kamer. „Anouk”, zeg ik lijdzaam. „We hadden afgesproken dat we het huis zouden verkopen. Daar was je het mee eens. En om te verkopen moet er een bezichtiging zijn.”

Ze kijkt me ijskoud aan. „Ik weet van niets.” Hoe ik ook praat en redeneer, Anouk blijft stoïcijns ontkennen. Maar ik geef niet op. Dit keer gaat het op mijn manier.

Moederdagcadeau

„Hebben jullie eigenlijk al een Moederdagcadeau”, vraag ik nonchalant als ik Lente ophaal van hockey. Ze trekt een rimpel boven haar neus: „Nee. Moet dat?” „Nou het moet niet”, antwoord ik. „Maar het is wel aardig. Ze is je moeder.” „Ze zeurt.”

„Dat maakt niet uit. Ze doet heel veel voor jullie.” Lente haalt geïrriteerd haar schouders op. „Zal ik iets voor jullie regelen”, vraag ik. „Wil je dat? Graag.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.