Nieuws/Vrouw
101409853
Vrouw

Weduwe Angelique trekt met 5 kinderen bij Daan met 6 kinderen in

Na een ziektebed van een jaar verloor Angelique Steijaart (47) haar man Peter aan kanker. Ze bleef achter met vijf jonge kinderen. Inmiddels ziet haar toekomst er weer rooskleurig uit.

Angelique: "Op het moment dat je samen aan kinderen begint, sta je er niet bij stil dat je er ooit alleen voor kan komen te staan. Dat je helemaal alleen vijf kinderen moet grootbrengen. En toch gebeurde dat..."

Verantwoordelijkheid

"Peter was ziek, ernstig ziek. Hij had longkanker met uitzaaiingen naar zijn hersenen. Na een jaar vechten voor zijn gezondheid én zijn gezin, overleed hij. Ik bleef achter met vijf kinderen in de leeftijd van 3 tot 12 jaar. Dat was vreselijk zwaar. Vooral omdat ik ineens helemaal alleen de verantwoordelijkheid had."

"Ondanks mijn verdriet ging het vlak na de dood van Peter erg goed. Ik ging door met mijn leven en hield het gezin draaiende. Ik móest ook wel. Met vijf kleine kinderen kun je toch niet de hele dag huilend op een stoel zitten of onder een deken verdwijnen? Ik zette een masker op en ging door. Bijna een jaar lang."

Boosheid

"Aan verwerking kwam ik niet toe, terwijl het verdriet er natuurlijk wel zat. Ik was in die tijd ook zeker geen leuke moeder. Ik hield ze in leven, maar daar is ook alles mee gezegd. Ik was continu aan het mopperen om het minste of geringste, had 's avonds geen energie om de kleintjes voor te lezen en schreeuwde vaak tegen ze."

"Dat terwijl ik natuurlijk helemaal niet boos was op de kinderen, maar omdat Peter er niet meer was. Allen dat verdriet blokkeerde ik. Dat ik geen goede moeder ben geweest voor mijn kinderen vind ik heel erg. Inmiddels weet ik dat ik het in die tijd gewoon niet kón zijn, maar toch komt dat schuldgevoel nog regelmatig boven."

Peter met twee van zijn dochters

Peter met twee van zijn dochters

Zooitje

"De kinderen vluchtten in die tijd ook vaak naar vriendjes omdat ze het niet gezellig vonden en het huis een zooitje was. Aan het huishouden deed ik immers ook niets meer. Ik had er de energie gewoon niet meer voor, de batterij was leeg. Natuurlijk had ik het liever anders gezien, maar ik had geen idee hoe ik moest veranderen."

Een jaar lang leeft Angelique op de automatische piloot, maar dan breekt ze. "Het was de maandag na Vaderdag. De eerste Vaderdag zonder Peter. Ik stond op het schoolplein toen de juf van mijn kinderen mij even apart nam. 'Zal wel een zware dag geweest zijn gisteren hè?', is wat ze zei. Dat was dé druppel."

Herpakken

"Op dat moment stortte ik helemaal in. Ik kon alleen nog maar huilen. Alles kwam eruit. Ik kón zo niet doorgaan. Mijn grootste nachtmerrie was dat de kinderen zouden denken dat het leven voorbij zou zijn, nu papa er niet meer was. Dat kon ik niet laten gebeuren. Ik wilde weer een leuke moeder zijn voor mijn kinderen en moest mezelf herpakken."

Angelique krijgt de hulp die ze nodig heeft en besluit daarna met haar kinderen te vertrekken naar de zon. "Ik was de grip op mijn kinderen kwijt. We moesten weer opnieuw een gezin worden, zonder Peter. Die vakantie heeft daar enorm aan bijgedragen. Voor het eerst in tijden zag ik mijn kinderen weer. Zag ik wat een ontzettend leuke mensen het zijn. Genoot ik intens. Dat heeft ons allemaal goed gedaan."

Lotgenoten

Langzaam pakken ze samen de draad weer op. "Op dit moment gaat het goed, heel goed. Er is zelfs weer een nieuwe man in mijn leven. Ik heb hem ontmoet op een website voor lotgenoten. Hij is ook zijn geliefde op jonge leeftijd verloren, en bleef achter met zés kinderen. We begrijpen elkaar daardoor zo goed. Aan een half woord hebben we vaak al genoeg."

Het gaat zelfs zo goed dat Angelique deze zomer mét haar vijf kinderen intrekt bij haar nieuwe liefde. "Het voelt voor ons allebei zo goed dus waarom zouden we wachten? Om nog langer alleen te blijven terwijl ik met hem om mij heen veel gelukkiger ben? Wij weten allebei dat het leven heel kort kan zijn en dat je moet genieten van de dag. Dus dat doen we, volop."

Angelique met haar nieuwe partner Daan

Angelique met haar nieuwe partner Daan

Verhuizing

"De kinderen staan er gelukkig ook heel positief in. Ze vinden het fijn dat ze mij weer zien stralen. Al vinden ze de verhuizing nog wel lastig. Logisch natuurlijk. Het zal voor iedereen wel even wennen zijn. We wonen straks toch in een huis met elf kinderen. Dat is niet niks. Toch hebben we er alle vertrouwen in dat het goed komt. Aan liefde zal het in ieder geval niet ontbreken."

"Ik ben ontzettend dankbaar en gelukkig dat ik Daan heb ontmoet. Ik houd ontzettend veel van hem. Nancy, de eerste vrouw van Daan, en Peter horen er altijd bij. Zij zijn de papa en mama die altijd gemist zullen worden. Ze blijven genoemd, herinnerd en geliefd. En zij gunnen ons het geluk meer dan wie ook. Dat weten we zeker."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.