Vrouw/Columns & Opinie
1018246940
Columns & Opinie

Ouders, en niemand anders, zijn verantwoordelijk voor het gedrag van hun kinderen

Sekslessen voor jongens, zelfverdedigingslessen voor meisjes. Welja joh, maak iedereen verantwoordelijk voor het gedrag van je kind, behalve jezelf. Marjolein Hurkmans is het er niet mee eens. Als we nou gewoon eens zelf onze kinderen leren zich te gedragen, zou dat niet veel beter zijn?

Wij zijn een gezin van praters. Niets blijft onbesproken. Onvoldoendes op school niet, verliefdheden niet, gebroken harten niet en ook seks niet. Van de twee oudsten weet ik precies wanneer hun eerste keer was (jongste heeft dat stadium nog niet bereikt). Dat hebben ze me namelijk verteld. Gewoon aan de eettafel.

Onderdanig

Mijn kinderen hebben op school geen sekslessen nodig, ze hoeven niet te leren dat nee nee is en dat je iemand nooit iets op mag dringen. Dat weten ze al. Dat is ze van jongs af aan verteld: heb respect voor andere mensen, maar vooral ook voor jezelf. Laat je door niemand iets opdringen en dring ook een ander niks op.

Toen oudste op de kleuterschool zat, trof ik zijn juf ooit aan in zak en as. Ze had een lastpakje in de klas, zo'n kind waar geen land mee te bezeilen was. 'Maar dat pik je toch niet', zei ik, 'hij is 4 en jij 38. Kom op zeg.' 'Er is geen kruid tegen gewassen', zei ze bijna in tranen.

'Hij komt uit een cultuur waar hem is geleerd dat vrouwen altijd onderdanig zijn aan een man. Ook zijn zussen, zelfs zijn moeder. Hij staat in de gezinshierarchie weliswaar onder zijn vader en broers, maar boven àlle vrouwen in het gezin.' Een kleuter die tegen zijn juf zegt dat hij van haar niets aan hoeft te nemen, dat hij belangrijker is dan zij. Dat is niet aangeboren, dat is aangeleerd.

Tegengif

Kinderen komen ter wereld als onbeschreven blaadjes. Ze worden niet geboren als crimineel, verkrachter of sloerie (m/v), dat komt allemaal pas in een later stadium. Ze worden gevoed door hun omgeving, zien grensoverschrijdend gedrag bij anderen, op televisie (hoera, Temptation Island begint weer, zei ze cynisch), in videoclips, in het uitgaansleven, op school en op internet. Allemaal boodschappen die steeds maar weer uitdragen dat mannen nemen en vrouwen genomen worden.

Maar laten we daar nou eens een keer niet de schuld aan geven. Laten we die nou eens gewoon zelf op ons nemen. Want wat is nou het enige tegengif tegen al dat (seksueel) geweld: praten. Communiceren met je kind. Wat heb je gezien, wat vind je daarvan? Maar denk je niet dat…

Sekslessen voor jongens, zelfverdedigingslessen voor meisjes. Het is toch dieptreurig dat we de overheid verantwoordelijk willen maken voor het (wan)gedrag van onze kinderen; dat we tegen de scholen zeggen: doen jullie het maar.

Wij hebben het te druk met onze eigen leventjes, wij willen het gesprek niet aan, wij vinden onze kinderen niet interessant genoeg om te onderzoeken wat ze bezighoudt, waarvan ze dromen, waaraan ze denken en wat ze voelen. Want dat is toch in feite wat er aan de hand is: hup, met het bord voor de tv. Zeg eens eerlijk: wanneer heb jij voor het laatst met je kind een gesprek gevoerd?

Praten, echt praten

En kom nou niet aanzetten met dat argument van de puberteit: mijn kind praat niet meer met me. Hoezo praat het niet meer met je? Natuurlijk doet het dat wel. Als jij ook met hem of haar praat. En nee, dan niet op die toon van 'jij achterlijke imbeciel, hoe kan je nou een onvoldoende voor wiskunde halen', dat is niet praten, dat is preken. Dat is je kind met de grond gelijk maken.

Stel je voor dat je thuis komt met de boodschappen en de koffie bent vergeten. En dat je man dan zegt: 'stomme idioot. Jij kunt nooit iets goed doen.' Dan ga je toch zeker van die vent af. Dat pik je toch niet, dan ga je toch niet even een lekker gesprek met hem aan. Nou, zo voelt die puber van jou zich ook als je weer eens begint over de teringbende in zijn kamer, de zoveelste gestolen fiets, de onvoldoende op het rapport. Dan sluit je de deur. 'Mijn kind communiceert niet met me.' Nee, vind je het gek. Vraag eens of het verliefd is. En op wie dan?

Toen mijn dochter op haar veertiende viel voor de zoon van de plaatselijke pizzaboer, zijn we daar samen gaan eten. Een beetje giebelend: wie is het dan? Oooo, leuke wipneus! Gevolg: ze vertelde het ook toen ze op haar achttiende verliefd werd op een man van 27 met een voorgeschiedenis waar je als moeder niet op zit te wachten voor je kind. Zo'n vent waarbij je denkt: wegwezen jij, je komt er niet in. Dat had ik kunnen zeggen: 'die meneer is hier niet welkom. Ik wil niet dat je met hem omgaat.'

En dan? Dan was ze in het geniep gaan daten, had ze me niks verteld. Had ik niet geweten dat ze aan de pil was gegaan, maar dat hij er op stond zich eerst te laten testen op soa's, had ze zich alleen door een baarmoederontsteking als gevolg van een spiraaltje geworsteld. En tussen jou en mij: ik had ook een hele leuke schoonzoon misgelopen. Gelukkig heb ik dat dus niet gezegd, maar gevraagd: 'vertel, wat is er zo leuk aan hem?'

Zelfrespect

Ja, soms is het moeilijk, zijn ze stuurs en afstandelijk. Maar als je altijd veel met je kind hebt gepraat, dan zie je op zo'n moment in ieder geval dat het ergens mee worstelt. En als je echt geïnteresseerd bent en het beste met je kind voor hebt, dan laat je het daar niet bij. Dan zeg je: 'zitten en praten'. En dan zeggen zij: 'nee, het gaat je niks aan.' Ja, dan moet je dus even moeite doen.

Tip: verzin een leuk uitje op afstand. Zo samen in de auto, waarbij je elkaar niet aan hoeft te kijken, komen de verhalen vaak vanzelf los. Luister goed, veroordeel niet. Breek ze niet af, maar breng ze zelfrespect bij. Dan houd je die deur open.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.