Vrouw/Columns & Opinie
1025880788
Columns & Opinie

Columns & opinie

’We gedragen ons als een stel onvolwassen schoolpubers’

Nog niet eens vijf maanden geleden is het dat ons land in een ’intelligente’ lockdown ging. VROUW-redacteur Marijke Lemmers zag hoe we ons er, ondanks (of misschien wel dankzij) de angst fantastisch samen doorheen sloegen en constateert met ontzetting dat daar nu al nauwelijks meer iets van over is.

Ik had nooit gedacht dat ik het ooit zou zeggen, maar na de persconferentie van gisteren, kreeg ik gewoon een beetje heimwee naar die eerste lockdown-tijd. En dan bedoel ik niet dat ik wil dat alles weer dicht gaat, want dat is voor niemand fijn. En ook die idiote toiletpapierhamsteraars kunnen me gestolen worden. Maar ik heb wel heimwee naar de fantastische solidariteit en saamhorigheid die vanuit het niets de kop op stak. Wat waren we toen allemaal lief en aardig voor elkaar!

Lief voor elkaar

Toen ik me na de eerste paniek weer voorzichtig buiten waagde, ontdekte ik dat mensen de ander weer in de ogen keken, terwijl ze verontschuldigend glimlachend en groetend elkaar met een grote boog passeerden. Bij winkels, bij afhaaltoko’s, zelfs bij de coffeeshop… overal werd netjes en geduldig in een rij op de beurt gewacht. Er ontstonden ook zoveel mooie spontane initiatieven. Bejaarde buren kregen ineens boodschappen bezorgd van buurtbewoners die ze voor die tijd nog nooit eerder hadden gezien. Balkon- en tuinconcerten werden er gegeven voor de broodnodige vrolijke noot en tegen de eenzaamheid. Via social media ontstonden fantastische spontane acties om de helden in de ziekenhuizen een hart onder de riem te steken… Wat was dat ontroerend. Mijn geloof in de goedheid van de mens werd in één klap hersteld. Als het erop aankwam maakten we blijkbaar toch de juiste keuzes. Ik had niet verwacht dat we dat nog in ons hadden. We gingen echt samen die ellendige coronabeestjes de wereld uithelpen, of in elk geval uit Nederland.

Kleuterklas

Helaas was die opleving van saamhorigheid slechts van korte duur. Want hoe anders is het nu? We gedragen ons als een stel onvolwassen schoolpubers. De docenten van de regering gaan even de klas uit (lees: op vakantie) en we lopen elkaar weer omver in drukke winkelstraten, dringen weer voor in supermarkten, kruipen weer bij elkaar in de kroegen, vliegen elkaar weer om de nek en denken dat we onaantastbaar zijn. ’Gewoon verkoudheidje joh, niks aan de hand…’ Het is allemaal heel begrijpelijk, want we hebben elkaar en dit heerlijke ’oude normale’ leven, dat ineens nog tien keer heerlijker lijkt, zo ontzettend gemist. Dus ik snap het, en Mark en Hugo snappen het ook. Ze zijn speciaal eerder van hun welverdiende vakantie teruggekomen om even met de lineaal op het bureau te slaan en ons met bezorgde blikken weer tot de orde te roepen. „Mensen, het ’oude normaal’, dat kan nog even niet. We zijn onze winst aan het verspelen.”

Hoe erg is het hier?

Ze gooien het handen wassen, de anderhalve meter, het thuisblijven bij verkoudheid en het zoveel mogelijk thuiswerken er nog maar een keer in. Alsof we die zelf ook al niet kunnen dromen. Maar wat hebben ze nog meer voor ons in petto? Wat gaat er weer op slot? Welke boetes hangen ons boven het hoofd…? Ik zat toch even met geknepen billen, maar wat een geluk: er komen geen landelijke lockdown-maatregelen. Waar nodig mogen burgemeesters hun drukste plekken afsluiten of tot mondkapjesgebied verklaren. Besmettingshaarden moeten twee weken dicht. Studenten-ontgroeningen worden verboden. Introductieweken mogen, mits coronaproof, wel doorgaan. De horeca moet wat eerder sluiten, om drankgelagen te voorkomen en we moeten onze contactgegevens achterlaten. Op vliegvelden worden mensen die terugkomen uit risicogebieden getest. Gut, gut, ’t is me wat.

Niet miepen

Ik ben het zo eens met deze reactie op Twitter: ’Kijk naar Australië. Daar is een avondklok. Eén persoon per huishouden mag maar boodschappen doen. Je mag maar max 5 km van huis zijn voor een wandelingetje. Hier: doe voorzichtig, doe een mondkapje op op sommige plekken en laat je gegevens achter in de horeca. Lijkt mij toch een stuk minder beperkend.’

In vrijwel alle landen zijn de coronamaatregelen strenger dan in Nederland. Dus ga alsjeblieft niet lopen miepen nou! Laten we ons gelukkig prijzen met wat we hier allemaal nog wel gewoon kunnen doen. En laten we het zorgpersoneel en iedereen die een dierbare heeft verloren steunen en de tijd gunnen om bij te komen van de eerste coronagolfhel. Niet zo zaniken, dus! Hou vol, we kunnen het, maar alleen samen!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.