Vrouw/Seks & Relaties
1032165525
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 104: ’Ik werp nog snel een blik op het decolleté van mijn secretaresse’

Voor ik weer de auto in wil stappen word ik tegengehouden door de conrector. „Hoe gaat het, Bas?”

Voor ik weer de auto in wil stappen word ik tegengehouden door de conrector. „Hoe gaat het, Bas?”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat ze plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

Voor ik weer de auto in wil stappen word ik tegengehouden door de conrector. „Hoe gaat het, Bas?”

Voor ik weer de auto in wil stappen word ik tegengehouden door de conrector. „Hoe gaat het, Bas?”

De wekker rukt me uit een van de beste dromen die ik de laatste maanden heb gehad. Sara wilde spontaan vrijen. Geen thermometer en geen verplicht standje, maar gewoon een spontane vrijpartij op mijn bureau. Het was heerlijk. Helaas werd die droom ruw verstoord door het geluid van de wekker, net op het moment dat de secretaresse in mijn droom topless binnenliep. Gefrustreerd sta ik op.

Auto

Een uur later rijd ik met de kinderen naar school. Ook zij hebben last van het vroege tijdstip en ruziën over wie er voorin mag zitten. „Hou even op”, kom ik tussen beiden. „Storm mag altijd op de heenweg voorin zitten en Lente mag dit op de terugweg. Zo doen we het al de hele week.”

„Zitten we er pas een week?” vraagt Lente zich hardop af. „Het voelt veel langer. Het is daar zo saai.”

„Ja, dat had ik jullie ook wel kunnen vertellen, maar jullie wilden het zelf. Jullie hadden beter bij oma Mieke kunnen logeren.” Mijn moeder, oma Mieke, woont in hetzelfde dorp als waar wij wonen. „Als jullie bij haar logeren kunnen jullie gewoon je eigen ding doen. ” En dan hoef ik niet zo vroeg uit bed, denk ik erachteraan.

„Dat weten wij ook wel”, snauwt Lente. „Wij waren ook liever in het dorp gebleven, maar bij oma Mieke had ze ons zo gevonden, hè.” Daar heeft ze gelijk in. Anouk schijnt een paar keer per dag langs het huis van mijn moeder te rijden. Soms komt ze binnen met een smoesje, soms kijkt ze alleen maar. „Die blik in haar ogen snijdt door me heen”, zei mijn moeder. Dat begrijp ik wel. Anouk heeft een verloren puppyblik, maar dat gaat haar bij haar eigen puppy's niet helpen. „Ze heeft het toch echt aan zichzelf te danken”, antwoordde ik mijn moeder. Die knikte alleen maar.

„Mama wil weten waar jullie zijn”, begin ik tegen de kinderen. „Ja, dat weten we. Ze belt de hele dag”, mompelt Storm. Storm is net als ik iemand die niet lang boos kan blijven.

„Is het niet eens tijd om met haar te praten?” vraag ik voorzichtig. Storm haalt zijn schouders op. Lente kijkt nors naar buiten. Ze zwijgt. „Misschien tijdens therapie met Sjaan erbij?” stel ik voor. Storm knikt. „Dat lijkt mij wel goed. Toch?” vraagt hij aan Lente. „Oké. Volgende week”, mompelt ze.

Conrector

Ik parkeer bij school en stap uit om de kinderen gedag te knuffelen. Storm blijft even tegen me aanhangen. Lente rukt zich meteen los. „Ik moet gaan. We komen om 6 uur naar je kantoor.”

„6 uur? Jij bent om 2 uur al klaar en Storm om 3 uur. Wat ga je in die tussentijd doen? Je hebt nog steeds een achterstand van je schoolwerk, dus kom nou maar naar kantoor, dan kun je daar je huiswerk maken.”

„Ik ga tussen 2 en 6 jong zijn. Dat moet ook gebeuren, pap. Die stomme scheiding van jullie kan niet alles voor ons verpesten.” Ze grijpt haar broer en trekt hem mee. Ik kijk ze na. Voor ik weer de auto in wil stappen word ik tegengehouden door de conrector. „Hoe gaat het, Bas?”

„Prima, man. Dank je.”

„Zijn hun fietsen gestolen?” Ik kijk hem niet begrijpend aan. „Het viel me op dat je ze de laatste dagen brengt”, verduidelijkt hij.

„Ja, ze logeren even ergens anders, dus vandaar de lift”, knik ik. Ik voel me betrapt. „Had ik dit op school moeten melden?”

„Het verklaart wel het een en ander.” „Hoe bedoel je?”

„Het gaat nog steeds niet goed met Lente op school. Ze spijbelt veel, heeft een grote mond en scoort lager dan gemiddeld. Ik zou daar graag nog even met jullie over praten.” Zuchtend beloof ik met Anouk erbij een afspraak te maken.

Prachthuis

Door de conrector ben ik te laat op mijn werk. Mijn afspraak zit al op me te wachten: Matthijs, een oud-studiegenoot van me die de taxatie van ons huis zal doen. Mijn secretaresse heeft hem al koffie gegeven en loopt net de kamer uit als ik binnenkom. Ik werp nog snel een blik op haar decolleté. Zijn haar borsten echt zo pront als in mijn droom?

Matthijs drentelt door de kamer. Hij grinnikt bij een oude foto uit onze studietijd. „We leken echt op elkaar. Geen wonder dat mensen dachten dat wij broertjes waren.” Dan pakt hij een foto van de tweeling op. „Hoe oud zijn ze nou?” „Ze zijn net 16 geworden.”

„Goh, wat gaat dat snel. Ik kan me nog herinneren dat ze hier rondkropen. Toen waren ze een jaar, of zo.”

„Oh ja, toen werkte jij hier ook.”

„Ja, dat moet het laatste jaar zijn geweest. Ik heb hier zo’n vier jaar gewerkt. Ik heb Anouk nog ’wegwijs’ gemaakt.” Hij schiet in de lach bij de herinnering en wendt dan snel zijn blik af.

„Oké. De taxatie. Weet je zeker dat je van dat prachthuis af wilt?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.