Vrouw/Dagboek van een minnares
1039743254
Dagboek van een minnares

Dagboek van een minnares

Dagboek van een minnares 204: ‘Je gaat al je seksuele grenzen over’

Vrijdag

Mark kijkt me een beetje ongemakkelijk aan, terwijl hij in zijn onderbroek in de deuropening staat. „Sorry liefje, je komt een beetje ongelegen”, zegt hij. „Josien is hier.” Dat dacht ik al. Blijkbaar hebben ze weer seks met elkaar. Getverdemme, wat smerig. Ik heb de neiging om hem de huid vol te schelden, maar dan denk ik weer aan de woorden van Martijn. Die zei dat als ik mijn relatie met Mark vol wil houden, ik Josien moet accepteren. Dus zonder iets te zeggen, draai ik me op mijn hakken om en verdwijn voor ze me kan zien.

Woensdag

Ik durf Linda, de vrouw van Tom, niet te bellen, dus ik scrol door al het nieuws dat ik kan vinden over zijn dood. De leerlinge met wie Tom een relatie heeft gehad, heeft inmiddels opgebiecht dat ze alles heeft verzonnen. En haar vader, die Tom dus heeft neergestoken zit vast. Ik ben zo verschrikkelijk verdrietig en ik kan er bijna met niemand over praten. Ik word toch alleen maar gezien als degene die andermans huwelijken kapot maakt. Maar gelukkig denkt nu niemand meer dat het mijn schuld is dat hij is overleden.

Ondertussen volgt mijn collega Dani een dieet waarbij ze alleen maar crackers en rauwkost eet. Ze zit aan een stuk door te knagen en ik erger me echt dood aan haar. Ze is al broodmager. Ikzelf val geen gram af ondanks het feit dat ik al weken niet snoep en geen alcohol drink. Maar ik ben te moe van alles om mezelf echt op rantsoen te zetten. Als Frank aan ons bureau komt staan veert ze op en zet ze een slijmerige glimlach op.

„Ik wil Laura even spreken”, zegt hij. „Alleen.” Dani kijkt zuur en ik volg hem schoorvoetend naar zijn kamer. Wat heb ik nu weer verkeerd gedaan?

„Ik wil je even complimenteren met het interview met Ank in Story”, zegt hij. „Alle media hebben het overgenomen. Ik ben trots op je. Als je de twee nieuwkomers nu ook zo goed op de kaart zet, mag je van mij agent blijven.”

Opgelucht maak ik meteen van de gelegenheid gebruik om de volgende dag vrij te vragen. „Dan is de uitvaart van Tom”, zeg ik. „Daar wil ik graag bij zijn.” En gelukkig vindt Frank dat goed.

Donderdag

Er staan duizenden mensen bij de begraafplaats. Blijkbaar is de hele school op de begrafenis afgekomen en daarnaast nog een heleboel andere nieuwsgierige mensen. Linda houdt een ellenlange toespraak over hun gelukkige huwelijk en hun gezamenlijke kinderwens die nu onvervuld blijft. Ik moet bijna overgeven. Tom was totaal niet gelukkig met haar! Waarom mag niemand dat weten?

Uiteindelijk mogen we langs de kist lopen. „Ik durf niet”, zeg ik tegen Fleur die me ondersteunt. „Straks gaat die vrouw me nog in het openbaar uitschelden.” Maar Fleur geeft een kneepje in mijn arm en trekt me met zich mee. Ze heeft gelijk. Ik ga zeker spijt krijgen als ik geen afscheid van hem neem. Had ik hem nog maar één keer kunnen spreken. Dan had ik mijn excuses kunnen aanbieden voor het feit dat ik hem zo slecht heb behandeld.

Als we eenmaal bij de kist staan, stromen de tranen over mijn gezicht. „Sorry”, fluister ik. „Sorry dat ik je liefde nooit echt heb beantwoord. En dank voor je vriendschap. Ik houd van je.” Ik laat de witte roos op de kist vallen en loop dan weg. Ik vang de blik van Linda die me vol haat aankijkt en sla mijn ogen neer. Ik weet dat zij mij nog steeds beschuldigt van het feit dat ik Tom heb aangezet om bij zijn leerlinge thuis langs te gaan. En dat doet pijn.

Even later zit ik met Fleur in een café. Ik bestel een gemberthee. „Geen wijn”, zeg ik als ik Fleurs vragende blik zie. „Ik probeer een beetje af te vallen, dus laat de drank staan. En ik ben bang dat ik met een wijntje de hele boel hier bij elkaar ga blèren. Kunnen we het ergens anders over hebben dan over Tom?”

Fleur lacht. „Over een week ben je alweer jarig. Ga je het vieren?”

Ik schud mijn hoofd. „Nee. Ik hoop eigenlijk dat Mark iets organiseert. Ik ben wel toe aan een verrassingsuitje.” Dan vertel ik dat Mark nog steeds op de Zuidas woont, maar blijkbaar zijn vrouw regelmatig ziet. „Ik denk dat het wel weer goedkomt tussen hen”, besluit ik. „Ze dreigt de kinderen anders bij hem weg te houden.”

Bijna moet ik weer huilen. Volgende week om deze tijd ben ik al 33. Wanneer krijg ík eens een kind? Moet ik nu gaan wachten tot Mark er klaar voor is of moet ik op zoek gaan naar een andere man? Of moet ik gewoon ongepland zwanger worden? Aan de andere kant vrij ik al maanden zonder voorbehoedmiddel en is er nog nooit iets gebeurd. Ik vraag me af of ik überhaupt nog wel op de natuurlijke manier kinderen kán krijgen.

Op weg naar huis app ik Mark. ’Nog maar een week en dan ben ik jarig! We gaan wel iets samen doen toch? Wil jij me verrassen?’

’Natuurlijk liefje. Ik heb al wat geregeld!’

Hm, het heeft vast iets met seks te maken. Wat zou het zijn? Nieuwe lingerie? Een speeltje? Of allebei? Of toch een mooie ring?

’Ik verwacht je om 6 uur in het Hilton,’ appt hij. ’Trek je mooiste setje aan. Je gaat al je seksuele grenzen over. Als je me vertrouwt, ga je iets doen wat je nog nooit hebt beleefd.’

Een rilling trekt over mijn rug. Wat zou hij voor me in petto hebben? En zal ik het wel écht leuk gaan vinden?

Dagboek van een minnares teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.