Vrouw/Glossy
1043247336
Glossy

Psyche

Ashkaine: Ik heb lak aan de overgang

Zo ben je nog in een topconditie en heb je zelfs een sixpack en zo knelt ineens je kleding en huil je om niks. Typisch ’gevalletje overgang’ waar je maar mee moet leren leven? Ashkaine Hora Adema (54) legde zich er niet bij neer. Ze wilde zich weer fit voelen!

Radeloos

Mijn jongste dochter rent vrolijk de trap af. Ze is bijna zestien en ze heeft haast. Haar vriendinnen staan al bij de deur te wachten. Allemaal op de fiets en gekleed in uniform; korte afgeknipte jeans, naveltruitje en witte sneakers. Het schoolfeest is allang begonnen, maar ze zijn fashionably late. Ik krijg een verplichte, vluchtige kus. „Dág mam!”

Ze kijkt nog even achterom, ik vang haar blik. Haar ogen staan blij, dat stemt mij moederlijk gelukkig. De deur slaat dicht en ik hoor de opgewonden hoge stemmetjes van de meiden verstommen als ze de hoek omfietsen, vol verwachting de donkere avond in. Ik weet dat mijn dochter pas ver na middernacht gaat thuiskomen. Ik vertrouw haar. Ze is verstandig.

Ik weet het nog, de dag van haar geboorte. De bevalling verloopt precies zoals mijn jongste dochter is: vlot en efficiënt, zonder drama. Maar een nare verrassing komt tijdens de kraamtijd. De achtste dag word ik wakker en kan ik niet opstaan. Van de ene dag op de andere kan ik bijna niets meer bewegen en ben ik al mijn kracht kwijt. Helse pijnen doorsta ik. Heel handig met een baby en twee drukke dreumesen. Ik ben radeloos. Het klittenband van de luiers van mijn baby krijg ik met mijn verkrampte handen niet los. Ik kan niets meer zelfstandig.

Blootje

De diagnose is snel gesteld: een ernstige vorm van reumatoïde artritis. Ik breng drie jaar door in en uit een rolstoel, totdat ik word gered door een nieuwe generatie Amerikaanse medicijnen. Langzaam krabbel ik er bovenop. Ik ben nog altijd zwak, ziek en letterlijk elke dag misselijk van de oneindige stroom medicatie die me wordt voorgeschreven, maar ik ben ook dankbaar voor minder pijn en meer bewegingsvrijheid.

Ik geniet van mijn drie opgroeiende kinderen, mijn man en mijn werk als CEO van Jimmy Nelson Pictures en het oprichten van de Jimmy Nelson Foundation zo goed en zo kwaad als het gaat. Vlak voor mijn vijftigste verjaardag neem ik een besluit: ik ga sporten. Ik wil de laatste resten verzwakking van jarenlang ziek zijn uit mijn lichaam bannen.

Ik baal ervan me niet sterk en mooi en sexy te voelen. Ik weet dat ik iets moet gaan doen. Dat ik het punt heb bereikt dat ik niet meer aan mezelf kan verkopen dat een strakker en sterker lijf niet belangrijk is voor mij om gelukkig te zijn. Ik betrap mezelf er ook op dat ik me met steeds minder plezier in mijn blootje laat zien aan mijn man.

Nooit gekozen bij gym

Natuurlijk heb ik een hele rij legitieme excuses om niet te gaan sporten: te druk met de kinderen, te veel werk. En dan is er nog Het Jeugdtrauma. Als kind werd ik nooit gekozen bij gym. Kwam ook door mijn slechte spelinzicht. Langs de lijn van het hockeyveld heb ik regelmatig de kinderen van schaamte de grond in zien zakken, omdat ik stond te juichen voor het verkeerde doel.

Bovendien heb ik van nature een lachwekkend slechte motoriek en coördinatie en heb ik oprecht geen idee wat links en rechts is. O ja, ik was ook bang voor de bal. Iedere bal die ik in mijn leven ooit per ongeluk ving, liet ik in pure paniek alsnog vallen. Ik ben zó vaak uitgelachen over mijn sportprestaties dat ik uit schaamte nooit meer iets durfde doen.

Gepassioneerd

Niet langer! Ik koop een jaarabonnement bij de sportschool en ga er daadwerkelijk heen. Sterker nog: zelfs elke dag. Ik verander in een gepassioneerd fitness- en pilatesmeisje. Ik til ineens metalen dumbells van 10 kilo en zwaai met gietijzeren kettlebells die zwaarder zijn dan mijn jongste dochter.

Op mijn vierenvijftigste ben ik een heuse sportfanaat. Ik sta zelfs in de krant met mijn sixpack en help als coach andere mensen om fit te worden en hun doelen te behalen. Een succesverhaal. Drie jaar sporten veranderen mij in een fit en blij mens! Maar er verandert ook veel om mij heen. Mijn oudste dochter gaat studeren en uit huis.

Zoonlief van achttien is bijna klaar met zijn school en maakt plannen om in China een opleiding te gaan volgen. Mijn echtgenoot gaat zijn eigen weg en leven zoeken. Hij is altijd op reis en aan het werk. Ons huwelijk loopt anders dan ik had verwacht, we zijn nu goede vrienden. Zelfs Sounan, onze familiehond, is er na vijftien jaar trouw niet meer.

Knellende broeken

Gedachteloos en routineus ruim ik de laatste dingen op in de keuken en doe de lichten uit in de kamers van de kinderen. Ik ben alleen thuis en de avond ligt voor me. De stilte in huis is een weldaad, maar ook onwennig. Ik merk dat ik mezelf af en toe betrap op verwarrend gemijmer: een onbestendig gevoel van verlies en een haast opgewonden gevoel over de toekomst wisselen elkaar af.

Ik heb alles wat mijn hartje begeert: kinderen doen het goed, werk loopt volgens plan, gezondheid is nog nooit zo stabiel geweest. Waarom ben ik dan niet stabiel blij? Een nieuw leven vol vrijheid lonkt, maar waarom barst ik dan op de meest beschamende momenten in huilen uit over niets? Waarom slaap ik ineens zo onrustig?

Waarom weet ik ineens niet meer precies wat ik wil? Waarom heb ik juist nu gevoelens van paniek, terwijl ik nog nooit zo mijn leven op de rit heb gehad? En al ben ik superfit, het sporten gaat me ineens niet meer zo gemakkelijk af. Mijn broeken knellen waar ze niet moeten knellen.

Ik bel met vriendin Annelies. „Het is de overgang,” zegt ze. „Je moet je erbij neerleggen. We worden ouder! En tijdelijk instabiel. Niets aan de hand. Jij komt er nog goed van af. Ik heb zes keer per dag een opvlieger. En ’s nachts gaat het gewoon door. Soms moet ik eruit om mijn lakens te wisselen, dan drijf ik mijn bed uit. Frank slaapt al een jaar op de bank, die trekt die nachtelijke onrust niet.”

Opvlieger

Ik weet niet wat ik hoor. Maar ook andere vriendinnen hebben klachten. Migraineaanvallen. Nachtelijke vreetbuien. Slapeloze nachten. Wekenlange bloedingen. Dikke buik. Onlust. Incontinentie. Depressieve gevoelens. Geen enkele zin meer in seks. Droge vagina. En bijna allemaal slapen ze niet meer met hun mannen.

Ik sta versteld. Wat is dit? Waarom accepteren we dit? Is dit niet juist de tijd om te vieren wat we hebben bereikt? Wij vrouwen hebben zo hard gewerkt. We hebben carrière, kinderen en vrienden gecombineerd. Mannen op het rechte pad gehouden. Snotneuzen geveegd. Twintig jaar onderbroken nachten gehad. Ruzies bevochten met school en buren. Huizen gepoetst en verjaardagen gevierd. Wakker gelegen over presentaties. Toch?

Ik wil en kan me niet neerleggen bij deze kwalen. Ik wil me goed voelen. En al is het blijkbaar normaal en geaccepteerd om je slecht te voelen tijdens de overgang, ik heb er lak aan. Ik wil zoals Madonna zijn. Veel seks hebben nu die kinderen eindelijk het huis uit zijn. Wilde haren. Mooie muziek. Zoenen op feestjes. Een lijf waar ik me lekker in voel. Sjans hebben en in mijn broek piesen van het lachen. Gezond zijn. Slapen als een baby en blij wakker worden met een platte buik. Reizen naar gekke oorden en geen last hebben van een jetlag. Met gemak kunnen springen en hardlopen.

Ik heb niet zo hard gewerkt in mijn leven om me nu neer te leggen bij een huilerig, verongelijkt bestaan in de coulissen. Niet alleen over het fysieke, maar ook over het emotionele gedeelte van deze, eufemistisch gezegd, interessante fase van een vrouwenleven heb ik veel vragen. Want waarom, o waarom accepteren we met zoveel gemak een leven vol opvliegers en zonder vrijpartijen? Ik besluit ze aan een specialist te stellen.

Hormonen te lijf

Mijn huisarts heeft haar haren vlot kort geknipt en verft het niet. Het is peper-en-zout-grijs. Ze kijkt me streng aan over de rand van haar bril. Ik kom al jaren bij haar. Voor het eerst vraag ik me af hoe oud zíj eigenlijk is. Ik zie haar ineens als een oudere vrouw, die net als ik, in haar menopauze zit.

Ze heeft een vriendelijke lach, maar haar blik verraadt een lichte irritatie als ik mijn verhaal doe. Dat ik hangerig en neerslachtig ben. Mijn vrienden niet meer te porren zijn voor uitgaan of dansen, terwijl ik niet te stoppen ben. Ik wil graag mijn oude ik terug, mijn wilde haren. Ik wil nog zoveel, maar ben ook vaak zo emotioneel. Herken mezelf niet helemaal. „En wat is het probleem?” vraagt ze. Ik schuif onrustig in mijn stoel. ’Dat heb ik toch juist verteld?’ denk ik.

Maar voor ik dat kan zeggen, steekt mevrouw Huisarts van wal: „Het is heel normaal om je zo te voelen als je in de menopauze komt.” En nog strenger vervolgt ze: „Het is ook normaal dat dit een langere tijd, soms wel acht of tien jaar, duurt. Er is niets om je zorgen over te maken. En we worden allemaal dikker rond ons middel.” Om die waarheid te bewijzen schuift ze haar witte jas wat opzij en laat een wellustige rand van vet zien. „Zie je? Heel normaal.” Triomfantelijk laat ze een stilte vallen. En dan zegt ze het ergste: „Misschien sport je te veel.”

Femoston

Ik voel me boos worden en kijk naar haar vormeloze figuur en stomme seksloze kapsel. „Madonna is mijn voorbeeld,” zeg ik. Nu is de kans op een prettig consult definitief van de baan. Ik laat me niet wegsturen en krijg uiteindelijk na veel gezeur een strip pillen. Femoston. Ik lees eerst femoSTOM. Ja, hoe stom – hormonen om lijf en hoofd weer een beetje stabiel te krijgen.

Maar binnen drie weken hormonale substitutietherapie (HST) voel ik me al beter. In de sportschool heb ik weer plezier en uithoudingsvermogen. Alleen mijn warming-up bestaat al uit honderd squats. Mijn humeur is stabiel. Mijn spijkerbroeken schieten met gemak over mijn billen. Huilbuien en diepe twijfels zijn er nog wel, maar niet meer tijdens het boodschappen doen of de pilatesles.

Ik slaap de nacht door zonder paniek. Maar vooral: ik voel me weer sexy en nooit meer moe. Iedere dag sporten en een beetje hormonen bij de ochtendkoffie en je weet niet wat je meemaakt. Mijn vriendinnen pruttelen: „Zijn die pillen niet ongezond?” Misschien. Maar ik laat mijn hormonen me niet tegenwerken om me goed te voelen. Ik wil het privilege van het gezond en sexy ouder worden uitbundig vieren. Niets gaat mij stoppen. Ik heb het verdiend!

Dit artikel komt uit VROUW Glossy, november 2018

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.