Vrouw/Columns & Opinie
1045016131
Columns & Opinie

’Ik hoop dat Doortje op een mooiere, vrolijkere plek is’

Voor de VROUW Magazine-rubriek ’Dit ben ik’ spreekt Mariëlle vrouwen in alle soorten, vormen en maten. Sommigen laten een blijvende indruk achter.

Ik herinner me iedere vrouw die ik voor mijn werk voor me heb gehad. Sommige verhalen pen ik neer en plant ik ergens achterin mijn hoofd, andere blijven op de voorgrond. Als ze al lang en breed in het magazine hebben gestaan, vraag ik me nog regelmatig af hoe het met deze vrouwen gaat. Zo was er Aida, die toen ik haar sprak borstkanker had en haar kale koppie rockte. Priscilla, die vertelde over hoe sikkelcelziekte haar leven beïnvloedt. Enya, die het syndroom van Down heeft en hard aan de weg timmert als model en influencer. En Nicole, die vol trots haar stoma showde.

Donkere periodes

En dan was er natuurlijk Doortje. Doortje was een van de eersten die meedeed aan de rubriek ’Dit ben ik’. Ze vertelde over de littekens die ze had overgehouden aan donkere periodes uit haar leven. Dit waren periodes waarin ze zichzelf beschadigde en niet meer wilde leven. Daarover moest meer openheid komen, volgens haar. Die openheid zou hopelijk voor meer empathie zorgen en dat was volgens Doortje hard nodig. „Niet alleen voor ’gewone’ mensen, maar zeker ook voor zorgverleners”, vertelde ze. „Hoe vaak mijn wonden niet zonder verdoving zijn gehecht, want ’als je jezelf kan snijden, kan je het hechten ook wel aan’. Dat zou toch niet moeten kunnen?” Het raakte me. Dat ze zo was behandeld, maar ook dat het leven van iemand die een jaartje ouder was dan ik, zo van dat van mij kon verschillen. Ik klaag weleens, maar eigenlijk leid ik een luizenleventje. En daar tegenover staan mensen die alle shit met zich moeten meedragen.

Glimlach en littekens

Op dat moment ging het redelijk goed met haar. Donkere dagen had ze nog steeds, maar ze had genoeg ruimte om de pieken - zoals het behalen van haar diploma en haar fijne relatie - te vieren. De laatste keer dat ze had geprobeerd zichzelf van het leven te beroven was al een tijd geleden en ook de zelfbeschadiging had ze beter onder controle. Het was een zwaar gesprek waarin gek genoeg ook veel ruimte was voor luchtigheid. We bleken allebei van Harry Potter te houden, hoewel Doortje veel fanatieker dan ik, en we vergeleken grinnikend in welke ’huizen’ we zouden hebben gezeten als wij Zweinsteinstudenten waren geweest. Aan het einde van de dag was er een mooi interview en stond Doortje nog mooier op de foto. Met een mooie glimlach én met haar littekens. Want die hoorden er ook bij.

Doortje is er niet meer

Na die dag bleven we elkaar volgen op Instagram. Daar zag ik haar soms lachen en lol maken met vrienden, maar ook deelde ze er haar donkere periodes en de onrust die ze voelde. Gisterenochtend scrolde ik door mijn tijdlijn toen mijn oog viel op de foto die van Doortje is gemaakt tijdens de shoot voor VROUW. Met die mooie glimlach, haar knalroze coupe en de littekens die ze zonder schaamte liet zien. ’Stoer wijfie’, dacht ik met een brede glimlach op m’n gezicht. Die verdween toen ik op het bijschrift klikte. Doortje is er niet meer. Toen ik verder klikte naar haar profiel, zag ik dat ook de rouwkaart was gepost. „Het spijt me heel erg, maar ik ben op. Het is te veel geweest. En het heeft te lang geduurd.”

Een beetje verbouwereerd klikte ik het scherm van mijn telefoon uit. Mijn gedachten zijn sindsdien bij haar familie en haar vriend, over wie ze zo liefdevol vertelde tijdens ons gesprek. En ik denk aan Doortje. Uit wat ze vertelde over haar donkere periodes, maakte ik op dat ’in leven zijn’ tijdens zo’n periode geen leven is. En weer denk ik: ’Stoer wijfie.’ Ik hoop dat ze nu op een mooiere, vrolijkere plek is. En ik hoop bovenal dat ze rust heeft.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.