Vrouw/Columns & Opinie
1046020385
Columns & Opinie

'HOE overleven vrouwen deze dieethel?'

Man op weegschaal

Man op weegschaal

Columnist Patrick van Rhijn schrok zich wild toen hij een paar weken geleden 'per ongeluk' op de weegschaal ging staan. Hij woog ver boven zijn streefgewicht. Ter plekke veranderde hij zijn levensstijl, maar nu, een paar weken verder, dreigt hij te bezwijken in de 'dieethel' waarin hij is beland.

Man op weegschaal

Man op weegschaal

Wat een hel is afvallen! Hoe houd je het vol? Voor het allereerst in mijn leven let ik op mijn voeding, en dat vind ik toch zwaar! Ik ben een enorme lekkere trek-eter, en licht suikerverslaafd, maar sinds ik begin deze maand met mijn dochtertje naar het ziekenhuis ging en daar voor de lol op een weegschaal ging staan is alles anders.

Knieblessure

Met mijn lengte van 1.88 woog ik altijd rond de 93 kilo, maar door een knieblessure heb ik weinig gesport en tevens ben ik stiekem ook best een emo-eter; iemand die iets lekkers pakt om zich beter te voelen.

Dus ongemerkt werd ik steeds een beetje zwaarder. Zag ik het niet of wilde ik het niet zien? Natuurlijk merkte ik wel dat mijn shirts strakker zaten rond mijn middel, maar dan hield ik mijn buikje gewoon een beetje in en zag je er niets van… Een echt probleem zag ik dan ook niet.

Tweede bordje

En grenzen ook niet, want als mijn pastaschotel goed gelukt was vulde ik met liefde voor de tweede keer mijn bordje. En waarom zou ik in de auto onderweg naar huis stoppen bij één handje M&M’s? Dus at ik standaard de hele zak leeg.

Tot een paar weken geleden hield ik mezelf voor dat ik bij een goed moment vanzelf het roer zou omgooien. Dat moment kwam. Op die weegschaal in het ziekenhuis. Natuurlijk stond-ie (ahum) veel te zwaar afgesteld, maar het was duidelijk dat ik op de voor mij verkeerde weg was. Waar voel ik me goed bij, hoe wil ik worden en zou ik meer energie hebben als ik drastische veranderingen zou doorvoeren?

Puntpaprika

Resoluut gooide ik alle koolhydraten uit mijn menu, want dat had ik ergens gelezen. Geen brood meer, geen pasta, geen aardappels. Alleen nog maar groenten, fruit, iedere dag twee eieren en een puntpaprika mee naar mijn werk voor de lekkere trek. Binnen een week was ik 4 kilo kwijt, maar toen begonnen de moeilijke momenten zich op te stapelen, gewend als ik was aan een reep chocola na mijn lunch bijvoorbeeld.

Inmiddels ben ik 5 kilo kwijt en zit ik nog maar 3 kilo boven mijn streefgewicht, maar ik vind het steeds moeilijker om alle suikerverleidingen het hoofd te bieden.

Snoepmachine

De hele dag heb ik een knagend hongergevoel omdat die spinazieblaadjes in no time verteerd zijn en dus moet ik honderd keer per middag net doen alsof die snoepmachine niet om de hoek staat.

Ik ruík alleen aan taartjes die collega’s op de redacties waar ik werk ronddelen en tijdens de lunch moet ik mezelf echt toespreken om de hoek met frikadellen en kroketten niet binnen te stormen.

Hel

Wat een hel, want overal zijn verleidingen. Wat een respect voor iedereen die dit weet vol te houden! Mijn oma, mijn moeder... Ik groeide op met vrouwen die altijd wel min of meer aan de lijn waren.

Maar ik vind het moeilijk en zwaar en steeds vaker heb ik - schaam schaam - terugvalletjes waarin er per ongeluk toch 'opeens' een stuk KitKat tegen mijn mond botst. Ik stagneer en scheld op mezelf: 'Slapjanus!'

Tips

Ze zeggen dat het drie maanden duurt voor je van je suikerverlangen af bent. Er is dus nog een lange weg van vallen en opstaan te gaan. Maar in al dit vreselijke dieetgeweld zie ik heel helder hoe knap het is van vrouwen om waanzinnig veel af te vallen. Want daar is doorzettingsvermogen voor nodig dat ik lang niet altijd paraat heb.

Dus mocht iemand tips hebben, ik houd me aanbevolen!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.