1048267
Vrouw

VOOR JOU GELEZEN: Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist)

Als geesten komen spoken

Odette is in een boom geboren. In een plataan om precies te zijn  - het verklaart volgens sommigen waarom ze zo dapper en sterk is.

Dat was 55 jaar geleden en ze was meteen een plaatselijke beroemdheid, al was de roem van korte duur omdat enkele maanden na haar nog twee baby’s ter wereld kwamen – twee meisjes die haar beste vriendinnen zouden worden – op manieren die haar boomgeboorte een stuk minder spectaculair maakten.

Het waren Clarice, het eerste zwarte kind dat geboren werd in het universiteitsziekenhuis. En Barbara Jean, wier moeder dronken was toen ze haar ter wereld bracht op de bank bij een lerares Engels, een vrouw die ze nooit eerder had ontmoet.

Supremes

Odette, Clarice en Barbara Jean, bijgenaamd de Supremes, wonen in een klein dorpje in de zuidelijke Amerikaanse staat Indiana en ze ontmoeten elkaar sinds hun tienerjaren in Earl’s All-You-Can-Eat.

Later namen ze daar hun gezinnen mee naartoe en ook nu nog komen ze er iedere zondag bijeen, met hun echtgenoten, om te lunchen.

Geesten

Clarice heeft inmiddels problemen met haar overspelige echtgenoot en Odette heeft zoveel last van opvliegers, vermoeidheid, vergeetachtigheid en opvliegendheid dat ze naar de dokter gaat.

Ze vertelt hem niet dat ze geesten kan zien en dat de overleden voormalige First Lady, Eleanor Roosevelt, de laatste tijd veel belangstelling voor haar aan de dag legt. Die had ook om Barbara Jeans man Lester heen gehangen vlak voordat hij zichzelf op de begrafenis van Big Earl had geëlektrocuteerd.

Als ze een week na de eerste afspraak terugkomt voor de uitslag van het onderzoek, vertelt de arts haar dat ze een non-Hodgkin-lymfoom heeft. Terwijl we volgen hoe ze tegen de ziekte vecht, lezen we ook hoe Clarice haar man aanpakt en hoe Barbara Jean worstelt met het verleden.

Stereotypen

Een plot heeft het Wat Odette… niet echt. Het is een verhaal over vriendschap, dealen met en terugblikken op het leven.

Aan de ene kant is het aangenaam geschreven, met af en toe best wel vermakelijke stukjes. Maar het overtuigt niet. Het is vrij traag, wordt bevolkt door stereotypen en is vrij voorspelbaar.

De geesten die Odette ziet, voegen niet echt iets toe. En ook al speelt het grootste deel van het verhaal zich toch echt in de 21 eeuw af, je krijgt steeds het gevoel dat je met je neus in de jaren 50 zit, zo ouderwets komt het allemaal over.

Het boek wordt aangeprezen met ‘Voor de vele lezers van Een keukenmeidenroman’, maar die kwaliteit haalt het bij lange na niet.

Wat Odette niet vertelde (maar James allang wist), door Edward Kelsey Moore. Uitgeverij De Fontein, 352 pag., €18,95.

Waardering: 2 sterren