1048576
Vrouw

VROUW vertelt

'Ik vertel niemand over de operatie'

"Ik heb de diagnose borstkanker gekregen. Bam! Dan valt je wereld wel even in duigen. Gelukkig was ik er snel bij en is de kans op genezing groot. Ik krijg een borstbesparende operatie.

Mijn man was erbij toen ik de uitslag kreeg en hij stelde voor om het samen aan de kinderen te vertellen. Maar ik dacht ineens: nee, dat wil ik niet. Waarom zouden we ze lastigvallen met zulke moeilijke zaken als borstkanker, terwijl ze nog maar drie en zes zijn? Wat kunnen zij daar nou mee?

Dus besloot ik het niet te vertellen. Direct daarop concludeerde ik dat ik het dan ook niet tegen mijn ouders kon zeggen, want mijn moeder past vaak op de kinderen en ik weet zeker dat ze haar mond niet kan houden. Niet dat ze het aan de kleintjes zou vertellen, maar ze zou ongetwijfeld gaan huilen als ze mij zag en dan zouden ze het alsnog merken.

Daarna begon ik na te denken over wie ik dan wel zou inlichten. Mijn collega’s? Ik moest het ziekenhuis in, dus ja, uiteraard zou ik mijn werkgever op de hoogte moeten stellen. Maar eerlijk gezegd had ik geen zin om verhaal aan de grote klok te hangen. Het is zoiets persoonlijks, waarom zou iedereen moeten weten dat er een knobbel in  mijn borst zit? Dan krijg je van die ongemakkelijke situaties bij de koffiemachine, van die goedbedoelde troostpraatjes, of mensen die je juist gaan ontwijken. Nee, dat wilde ik allemaal niet. Ik wilde dit gewoon zien als een privézaak. Het is toch aan mij of ik dit wel of niet met anderen wil delen?

En dan mijn vriendinnen... O, ik weet dat zij het vreselijk vinden als ze erachter komen dat ik mijn ziekte heb verzwegen. Zelf vertellen ze namelijk alles over hun privéleven, ook als ik daar helemaal niet naar vraag. Ik denk dat ze het als verraad zien dat ik dit niet wil delen, alsof ik ze daarmee een brevet van onvermogen geef, alsof ik ze niet genoeg zou vertrouwen. Maar dat is het allemaal niet. Het gaat om mij, om hoe ik in elkaar zit en hoe ik denk dat ik deze periode het best kan doorstaan.

Mijn man zegt dat ik eigenlijk zo bang ben voor wat er allemaal gebeurt, dat ik liever mijn kop in het zand steek. Dat ik daarom niet met anderen wil praten, omdat ik dan vragen krijg over mijn gevoelens en dat ik daar juist ver weg van wil blijven. Misschien heeft hij gelijk. Maar het gaat mij ook om de gevoelens die dit nieuws bij anderen teweeg zal brengen. Ik kan al dat verdriet er niet bij hebben. Ik wil me niet zorgen hoeven maken over andere mensen, over hun zorgen, hun angst om mij.

Ik heb aan mijn eigen angst al genoeg. daarom kies ik ervoor om dit in mijn eentje aan te gaan – nou ja, mijn man is er natuurlijk ook nog en hij steunt me geweldig. Misschien dat ik het ze allemaal vertel als het voorbij is. Als ik goed nieuws te melden heb. Maar voorlopig hou ik het voor mezelf.

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam