Vrouw/Columns & Opinie
104967144
Columns & Opinie

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 3: ’Ik krijg de datum door van mijn eerste inseminatie’

Isabelle Don Griot

Isabelle Don Griot

Isabelle Don Griot (35) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je wekelijks mee in haar leven als (hopelijk) toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week: pittige intakegesprekken.

Isabelle Don Griot

Isabelle Don Griot

Kwetsbaar proces

De keuze is gemaakt, ik wil mama worden, maar waar begin je als je single bent en dus een essentieel stukje mist om dit te bewerkstelligen? De zoektocht naar zaad; er is een wereld voor me opengegaan. Waar begin je? Hoe begin je? Met wie praat je erover?

Na heel veel research op het internet en ziekenhuizen te hebben gebeld in de omgeving, heb ik vooral mijn gevoel laten spreken. Hoe empathisch kwamen de medewerkers op mij over? Het is tenslotte ook een heel kwetsbaar proces. Voor mij kwam Medisch Centrum Kinderwens (MCK) het beste uit de test.

Succes en geluk

Om hier het traject (gesprekken met een psycholoog, maatschappelijk werkster, arts en uiteindelijk de zaaddonatie) naar het alleenstaand moederschap te kunnen starten, moest ik wel een verwijzing vragen bij mijn huisarts. Helaas is het niet zo dat je zelf een kliniek of ziekenhuis kunt bellen, maar dat er altijd een tussenpersoon nodig is die erkent dat je hulp nodig hebt bij het krijgen van een kindje.

Ik wist niet zo goed hoe ik het gesprek moest beginnen, dus heb ik de ’ik wil een kind, zou je een verwijzing voor het MCK kunnen maken’-vraag er gewoon maar ingegooid. Ze vroeg totaal niet door, merkte dat ik bloedserieus was en wenste mij veel succes en geluk.

Ontplofte mailbox

De verwijzing heb ik direct opgestuurd en dan gaat het hele eerder genoemde traject van start. Voordat je officieel mag starten, dien je een online webinar te volgen met de maatschappelijk werkster en een verpleegkundige van de kliniek. Deze webinar is zo belangrijk, omdat je je daarna echt realiseert wat er allemaal staat te gebeuren.

Er zijn veel vrouwen die hierna alsnog afhaken, omdat ze erachter komen dat het toch niet het proces is dat ze willen bewandelen. Alle verschillende vormen van donorschap (buitenlandse donor, Nederlandse donor, eigen donor) kwamen ter sprake, het kostenplaatje (voor een buitenlandse donor tussen de € 1000 en € 2000,- per poging. Voor een Nederlandse donor ongeveer € 300,- per poging) en de wachttijden (1 tot 2 jaar voor een Nederlandse donor en een paar maanden voor een buitenlandse donor) werden besproken. De wachttijden zijn zo lang, omdat er gewoonweg te weinig zaad op voorraad is in Nederland. Triest maar waar.

Toch heb ik gekozen voor een Nederlandse Kliniek donor. Daarna kwam het papierwerk. Ik wist niet wat ik zag toen mijn mailbox ontplofte met vragenlijsten die ik moest invullen. Ze wilden alles weten over mij, mijn achtergrond, familie, werk, eventuele erfelijke ziektes, allergieën, psychische problemen, thuissituatie, hoe ik het donorschap zie, hoe ik denk mijn kindje te gaan opvoeden en ga zo maar door. Dat je een lange adem moet hebben in dit traject is mij nu wel duidelijk.

Aan de tand gevoeld

In mei 2019 heb ik mijn intakegesprek gehad in de kliniek met een arts, en niet veel later mocht ik mij ook nog melden voor een gesprek met de maatschappelijk werkster. Tijdens deze gesprekken werd ik flink aan de tand gevoeld. Ze willen namelijk zeker weten dat je weet waar je aan begint en dat je voor jezelf de juiste keuze maakt. Alles wat je op de vragenlijsten hebt ingevuld, wordt besproken.

Waar de arts het gesprek voornamelijk richt op je gezondheid en aan de hand daarvan een donorprofiel opmaakt (de donor willen ze qua uiterlijk en gezondheid zoveel en zo goed mogelijk aan jou als persoon matchen), richt de maatschappelijk werkster zich voornamelijk op je financiën, sociale netwerk en of ik heb nagedacht wat er met mijn kindje gebeurt als ik kom te overlijden. Je zou hiervan kunnen schrikken. Gelukkig deed ik dat niet. Ik had ook over dit stuk al goed nagedacht en ook de desbetreffende personen al gevraagd.

Pittige gesprekken

Het zijn pittige gesprekken, maar ik besef dat ze noodzakelijk zijn. Na een inwendig onderzoek en de magische woorden „je hebt veel eieren voor jouw leeftijd”, kreeg ik de datum door van juli 2020, de maand van mijn eerste inseminatie.

Ik moest om de opmerking over mijn eitjes wel lachen, ik voelde me met mijn 35 jaar hartstikke jong. Maar de realiteit is dat de kwaliteit van je eitjes na je 30e met grote sprongen achteruitgaat en je vruchtbaarheid dus afneemt. Gelukkig zag alles er gezond uit. Juli 2020, toen nog heel ver weg, nu al lang achter de rug.

Lees hier deel 1 terug: Na mijn gastric bypass werd ik een ander persoon

Lees hier deel 2 terug: Mijn eitjes en ik worden er niet jonger op

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.