Nieuws/Vrouw
105425525
Vrouw

Marjolein revalideert 6

’Mijn ziekte heeft me bijgelovig gemaakt’

Mensen die corona hebben gehad, klagen veelal over kortademigheid en gebrek aan conditie. VROUW-collega Marjolein Hurkmans herkent dat. Haar longschade werd weliswaar veroorzaakt door longkanker, maar onder de streep blijft het resultaat hetzelfde. Bij een fysiotherapeut gespecialiseerd in COPD probeert ze haar conditie op te vijzelen.

Ik begin smoezen te bedenken. En dat komt vooral door dat roeien. Al die andere oefeningen, hoe zwaar ook, weet ik wel het hoofd te bieden. Twintig keer opstaan en weer gaan zitten met een zware bal, is geen feest. Maar je hebt zo tot twintig geteld, 10 minuten op die stomme roeimachine is tellen tot 600. Dat is andere koek. En je komt nergens. Je roeit je het apenzuur en ondertussen is er niks veranderd aan het uitzicht. Het raam van mijn fysiotherapiepraktijk kijkt uit op de zijgevel van een winkel in kampeerspullen. Daar loopt het geen storm in november. Ik kijk naar niks, 10 minuten lang. Dat duurt maar en dat duurt maar.

En dus bedenk ik dingen als: ’Wat als ik nou bel en zeg dat ik ineens een vergadering heb waar ik per se naar toe moet?’ Of: ’Ik kan natuurlijk zeggen dat een van mijn kinderen lichte verkoudheidsklachten heeft en dat ik voor de zekerheid in quarantaine ga’. Maar je moet de zaken niet ’jinxen’, zoals mijn kinderen zeggen. In normaal Nederlands: ’Als je het universum de verkeerde boodschap geeft, kun je zomaar iets over jezelf afroepen dat precies het tegenovergestelde is van wat je wilt.’ Of, en deze begrijpt iedereen: ’Kijk uit wat je wenst, dadelijk kom het uit.’

Bijgelovig

Mijn ziekte heeft me bijgelovig gemaakt. De eerste keer dat ik goed nieuws kreeg over een onderzoek, droeg ik een rode jurk. Sindsdien schiet ik in de stress als ik geen rode jurk klaar heb hangen als ik een afspraak bij mijn arts heb. Door medicijnengebruik en coronagesnoep paste mijn favoriete exemplaar niet meer. Bij mijn vorige afspraak heb ik vlak voor sluitingstijd nog snel een nieuwe rode jurk gescoord zodat ik in ieder geval op tijd in de juiste kleur kon verschijnen in de spreekkamer.

Die eerste afspraak nam mijn man van de zenuwen de verkeerde afslag. We zijn inmiddels twinitg afspraken verder en hij rijdt nog steeds iedere keer fout. Rode jurken en verkeerde afslagen nemen, brengen geluk. Tegen fysiotherapeut Erwin zeggen dat mijn dochter coronagerelateerde klachten heeft, zou dus zomaar een doodziek kind kunnen opleveren. Als straf voor de leugen. Zullen we die kant niet opgaan? Het was al niet zo’n best jaar.

Hometrainer

En dus sleep ik me wekelijks twee keer naar de revalidatietraining waar die nare roeimachine wacht. Er staat een hometrainer naast. Iedere keer hoop ik weer dat ik voor de afwisseling een keer naar niks mag fietsen in plaats van roeien. Stagiaire Bram die een voorliefde heeft voor ruiten (als ie geen geruite broek aan heeft, dan zijn het wel geruite sokken en laatst zag ik hem lopen in een, jawel, geruite jas) heeft het door. Hij blijft rustig 10 minuten lang praten om me af te leiden. En dat werkt, want tijd gaat sneller als iemand maar door blijft kleppen. „Misschien moeten jullie van de zomer gewoon een keer echt gaan roeien, op de gracht”, stelde hij vorige week voor. Joh, die jongen komt er wel.

Dieet

Ondertussen beweert Erwin, aka Joop Sloop, dat hij echt wel vorderingen ziet. „Je zit zoveel beter in je energie dan toen je hier voor het eerst binnenkwam.” Waarvan akte, want ik vind mezelf nog steeds een vaatdoek. Hoewel het me wel opviel dat ik gisteren zonder erbij na te denken de trap opliep om iets uit de slaapkamer te halen. Tot voor kort stond ik daarvoor eerst een minuut of 5 mezelf moed in te praten op de onderste tree.

„En hoe gaat het eigenlijk met je dieet?” Dieet? Welk dieet? Vind je me dik ofzo? Ja, ik vind mezelf ook dik. Maar zullen we dat gewoon even zo laten, over de kerst heentrekken en weer oppakken na de laatste behandelingen? Want anders weet ik ineens zeker dat mijn auto niet wil starten, de brug openstaat en ik mijn huissleutels ’kwijt’ ben. Om de twee weken naar het ziekenhuis, gesprekken met een psycholoog, tweemaal per week naar de fysio, ondertussen voltijds werken, een huis verbouwen, een gezin draaiende houden én de hele dag coronanieuws verwerken... Ook ik heb zo mijn grenzen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.
safe-and-fast iconVeilig betalen
box icon14 dagen bedenktijd
safe-and-fast iconVeilig betalen
box icon14 dagen bedenktijd