Vrouw/Opgebiecht
1064706718
Opgebiecht

Opgebiecht

’Door lang en hard te huilen, kreeg ik mijn zin’

In deze rubriek kunt u anoniem uw geheim delen. Deze week vertelt een vrouw dat ze een keizersnede heeft afgedwongen, zodat haar kind niet op schrikkeldag zou worden geboren.

„Mijn zoon is – na een bevalling van 48 uur – gehaald met een spoedkeizersnee. Al die uren puffen, zweten en pijn lijden waren dus achteraf gezien nergens voor nodig geweest. Maar volgens de gynaecoloog had ons kind alleen een groot hoofd en zou ik bij een volgende bevalling absoluut moeten proberen om op de natuurlijke manier te bevallen. Er zitten tenslotte risico’s aan een keizersnede.

Lekker strak

Ik had de eerste week na de bevalling van mijn zoon inderdaad wel wat pijn, maar ik knapte snel op. Bovendien hoorde ik van vriendinnen die op de ’gewone’ manier waren bevallen dat ze daarna last hadden van kwaaltjes als incontinentie en pijn bij het vrijen. Dat had ik niet. Bovendien vond mijn man het wel fijn dat ik zo lekker strak was gebleven.

Toen ik hoorde dat ik weer zwanger was, wilde ik dus wel een poging wagen om op natuurlijke wijze te bevallen. Totdat ik hoorde wat de uitgerekende datum was: 29 februari!

Minder cadeautjes

Ik ben zelf op 5 december jarig. Dat betekende dat ik als kind mijn verjaardag altijd op een andere dag moest vieren en dat ik niet zo veel cadeautjes kreeg als mijn zusje die in april jarig is. En dan mijn man; hij is op 31 december jarig. Ook geen leuke dag. En ook al vieren we het altijd een dag later, toch bellen er vaak mensen op het laatste moment af omdat ze ’te brak’ zijn van oudejaarsavond.

Ik wilde dus absoluut niet dat mijn kind op 29 februari geboren zou worden en vroeg aan de gynaecoloog of ik niet kon worden ingeleid om het eerder te halen. Hij lachte me uit. Hij ging echt geen bevalling plannen, omdat het niet zo leuk zou zijn dat mijn dochtertje – we wisten inmiddels dat het een meisje was – maar eens in de vier jaar haar verjaardag zou kunnen vieren. Bovendien was de kans dat ze echt op de uitgerekende datum ter wereld zou komen slechts een paar procent. Dat vond ik een onzin-argument, want mijn zoon is ook op de uitgerekende datum geboren.

Plannen

Ik baalde dus enorm en heb lang nagedacht welke argumenten ik zou kunnen gebruiken om het tóch voor elkaar te krijgen. Ik wilde best nog een keer een keizersnede. Het schijnt dat Máxima er niet voor heeft gekozen, maar dat het voor veel prinsessen de gewoonste zaak van de wereld is. In Nederland bevalt 16% van de vrouwen met een keizersnede, maar in bijvoorbeeld Brazilië meer dan de helft. Ze vinden het prettig om de bevalling te kunnen plannen. Het is toch ook niet meer van deze tijd dat de natuur dat bepaalt? Ook mijn man wilde graag vooraf weten wanneer hij zijn agenda leeg moest maken.

Trauma

Uiteindelijk heb ik dus verzonnen dat ik een enorm trauma heb opgelopen van mijn eerste bevalling. En hoewel een echo uitwees dat onze dochter een minder groot hoofd had dan haar broer destijds, was er inderdaad een risico dat ook zij niet door het geboortekanaal paste. De arts gaf aan dat keizersneden twee keer zo vaak dodelijk zijn voor moeder en kind, dus dat hij niet bepaald enthousiast was over het idee. Maar door lang en hard te huilen, heb ik tóch mijn zin gekregen.

Bovendien heb ik gezegd dat ik graag wilde dat hij de operatie zou doen, omdat ik hem zo fantastisch vind. Ik kreeg mijn zin en wanneer u dit leest is mijn dochtertje inmiddels een aantal dagen oud. Ik heb er het volste vertrouwen in dat de bevalling goed is verlopen. En daarnaast kan ze altijd op haar geboortedag haar verjaardag vieren!”

Deze rubriek is gebaseerd op waargebeurde verhalen.

Dit verhaal komt uit VROUW Magazine en als premium-lid kun je dit verhaal nu ook online lezen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.