Vrouw/Opgebiecht
1066774531
Opgebiecht

'Ik wil haar niet zien met kerst'

Een lege stoel aan tafel

Een lege stoel aan tafel

Ik ken haar al zo lang. Haar moeder en mijn moeder waren vriendinnen. Ze waren tegelijkertijd zwanger. We woonden in dezelfde straat. Zij was enig kind, ik heb vier broers. Zij was heel vaak bij ons, want ze vond het bij ons thuis altijd veel gezelliger. Enfin, we zaten dus veel samen in de box en groeiden samen op, als een soort tweelingzusjes. Met het verschil dat we totaal niet op elkaar lijken.

Een lege stoel aan tafel

Een lege stoel aan tafel

Uiterlijk niet, en innerlijk nog minder. Maar dat wist ik toen natuurlijk nog niet. Mijn vriendin was een soort barbiepopje, ik een halve jongen. Zij was toen al een enorme dramaqueen, ik een introvert muisje. Ik vond het dan ook best moeilijk om met haar om te gaan, maar was door de vriendschap van onze moeders min of meer tot haar veroordeeld.

Enorme impulsiviteit

Toen al, en nu nog steeds. Ze is geen familie en ze is geen echte vriendin en toch is ze altijd aanwezig in mijn leven. En niet op een leuke manier. Er is namelijk altijd wat met haar. Door haar enorme impulsiviteit en giga temperament komt ze haar hele leven al in de problemen. En omdat ze zelf dus geen broers of zussen heeft, ben ik degene bij wie ze komt uithuilen.

Avondenlang zat ik al met haar aan de keukentafel of aan de telefoon als ze weer eens ruzie had met collega’s, officiële instanties of haar baan kwijt was. Midden in de nacht heb ik moeten uitrukken als het weer eens misliep met een geliefde. Tot haar grote verdriet heeft ze nog steeds geen man en dus ook geen kinderen. Niemand die het lang met haar uithoudt en dat begrijp ik (helaas) volkomen.

Foute beslissingen

In het begin had ik nog wel medelijden met haar, maar inmiddels weet ik dat ze alle miskleunen in haar leven aan zichzelf te danken heeft. Van alle uren die ik haar met raad en daad terzijde stond, had ik een bloeiende therapie-praktijk kunnen runnen. En dat is op zich nog niet eens zo erg, als ze maar van haar fouten léérde.

Maar ze doet er niets mee! Ze neemt keer op keer de verkeerde beslissingen, laat zich in met foute mannen, maakt schulden door impulsieve aankopen, jaagt mensen tegen zich in het harnas waardoor ze haar baan kwijtraakt… En in haar ogen is het altijd andermans schuld. Hopeloos!

Bepaald geen fan

Kortom: ze is dus niet mijn favoriete persoon om uit te nodigen voor een kerstdiner. En mijn man en kinderen zijn ook bepaald geen fan van haar. Nu is het net weer uit met haar zoveelste liefde en probeert ze zichzelf uit te nodigen voor kerst,. Maar als ik ergens geen zin in heb…

Ik durf het alleen niet recht in haar gezicht te zeggen. Nu heeft mijn dochter een kerstuitvoering met haar koor op kerstavond. Met stamppot en glühwein. Maar die hebben wij dus met grote letters op Eerste Kerstdag in de agenda gezet.

'Zo jammer, het is helemaal uitverkocht!' loog ik door de telefoon. De andere kerstdag zijn we gelukkig uitgenodigd door mijn schoonzus en zwager. Het klinkt misschien hardvochtig, maar met haar wordt het zeker geen 'Zalig kerstfeest'."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets, anoniem, opbiechten?

Dan kan dat hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.