Nieuws/Vrouw
1067276316
Vrouw

'Lieverd, ik voel mijn benen niet meer...'

onszelf.nl

onszelf.nl

Het verhaal van de Amerikaanse Leanne gaat de hele wereld over. Ze besloot haar kantoorbaan te verruilen voor een geitenboerderij. De Rotterdamse Eloise (27) deed hetzelfde nadat haar man, de vader van haar twee kinderen, van de ene op de andere dag verlamd wakker werd.

onszelf.nl

onszelf.nl

Met een mooi huis, een goede baan en een pril gezin hadden Elouise en haar man Rogier het allemaal goed voor elkaar. Totdat op 20 februari 2013 ineens het tij keert en de altijd zo sportieve Rogier zijn benen ineens niet meer kan bewegen.

Paniek in zijn ogen

Als Rogier, die normaal gesproken 's ochtends meteen uit bed springt voor een rondje hardlopen of mountainbiken, rond de middag nog steeds in bed ligt, weet Elouise meteen dat er iets mis is. "Het was niets voor Rogier. Dat deed hij nooit. Ik ben dan ook meteen naar boven gehold. Daar trof ik hem aan in bed."

"Verbaasd vroeg ik hem waarom hij nog steeds in bed lag. 'Ik moet al uren plassen, maar ik kom het bed niet uit. Ik voel mijn benen niet meer', is wat hij zei. Ik zag de paniek in zijn ogen én ook ikzelf voelde de paniek toeslaan. Toch probeerde ik mezelf te kalmeren met de gedachte dat het vast niets ernstigs was."

Wanhoop

Elouise is op dat moment hoogzwanger van hun tweede kindje. "We hadden geen idee wat ons te wachten stond. Ik stond op het punt om te bevallen en tegelijkertijd kon mijn man van de een op de andere dag niet meer lopen. We zaten in een roes en konden alleen maar hopen op een goede afloop."

Een goede afloop blijft lange tijd uit als zelfs de artsen in het duister tasten over plotselinge verlamming van Rogier. "Hij werd van de ene professional naar de andere gestuurd, maar niemand die ons kon vertellen wat er met Rogier aan de hand was. Geloof me: daar word je heel wanhopig van. Als zij het al niet weten, wie dan wel?"

Denderende trein

Iets wat al snel het geval blijkt te zijn. Na zijn benen, begeven ook zijn armen het en na een paar maanden kan Rogier vrijwel niets meer. "Van tandenpoetsen, traplopen tot drinken: hij had overal hulp bij nodig. Was incontinent en bracht vrijwel zijn hele dag door in bed. Mijn man was veranderd in een kasplantje."

Een aantal maanden, tientallen onderzoeken en ziekenhuisbezoeken later hebben de artsen nog steeds geen idee wat er met Rogier aan de hand is. "Ik had het gevoel dat we op een denderende trein zaten die maar door bleef denderen. We wilden dolgraag uitstappen maar hadden geen idee wanneer die trein zou stoppen."

"We waren de grip op ons leven kwijt. Dat maakt je heel angstig. Vooral ook omdat Rogier steeds verder achteruit ging. Regelmatig heb ik mezelf afgevraagd of hij er over vijf jaar überhaupt nog wel zou zijn. Of hij de kinderen zou kunnen zien opgroeien. Of ik verder zou moeten zónder de liefde van mijn leven. Dat spookt toch door je hoofd."

Sterker dan ooit

"Er was geen diagnose, geen behandeling, geen medicijn. Het enige wat we hadden, was elkaar. Met veel praten en lachen hebben we geprobeerd elkaar erdoorheen te slepen. Dat heeft ervoor gezorgd dat we elkaar niet kwijt zijn geraakt, maar juist heel erg naar elkaar toe zijn gegroeid. Onze liefde was sterker dan ooit."

"Ondanks alle onzekerheid hebben we ook vooral geprobeerd om plezier te maken. Zo zijn we gaan rolstoeltennissen, maakten de vriendjes van de kinderen ruzie wie in de rolstoel bij Rogier op schoot naar huis mocht én hadden we een keer de grootste lol toen Rogier vastzat in een traplift en we hem met verschillende hulpmiddelen toch weer probeerden te laten lopen."

"Het was voor ons allemaal zeker geen makkelijke tijd, maar de ziekte van Rogier heeft ons ook veel moois gebracht. Zo heeft het ons geleerd om iedere dag te waarderen en van de meest negatieve situaties toch iets moois te maken en er kracht uit te putten. Daar zijn we dan ook wel weer heel dankbaar voor."

Wonderen bestaan

Wel besluit Elouise in te grijpen als haar man verder aftakelt. "Wat is het voor een vooruitzicht als je de rest van je leven alleen maar in bed kunt liggen en altijd aangewezen bent op anderen? Zijn medicatie verkleinde zijn levenskwaliteit, dus hebben we samen besloten om de medicijnen te vervangen door magnesium-supplementen."

"Ik ben actief in de paardenwereld en weet dat deze supplementen bij paarden goed werken bij het spierherstel. Al snel blijkt dat ook de spieren van Rogier er goed op reageren, want vijf dagen na het stoppen van de medicatie stond Rogier ineens op uit zijn rolstoel. Voor het eerst sinds een jaar liep hij weer. We wisten niet wat we zagen: wonderen bestaan!"

Of het daadwerkelijk aan de magnesiumtabletten heeft gelegen kunnen artsen niet zeggen, maar dat Rogier weer kan lopen, is ook in hun ogen een wonder. "Snel na die eerste stappen, is Rogier gestart met revalideren waardoor hij, na ruim een half jaar, afscheid kon nemen van zijn rolstoel. Het was allemaal zo onwerkelijk. Rogier leefde niet alleen, hij liep ook nog eens!"

Verandering

Rogier kan inmiddels weer lopen, maar krijgt zijn oude leven helaas niet meer terug. "Het was een hele sportieve man die volop in het leven stond, altijd actief bezig was en dol was op zijn baan als psychiatrisch verpleger. Dat hij dat nu allemaal niet meer kan, vindt hij nog steeds erg moeilijk én ook ik heb er soms wel moeite mee."

"Je valt immers toch op een man die volop in het leven staat en het leuk vindt om eropuit te gaan terwijl ik nu getrouwd ben met een man die veel op de bank ligt, vaak geen energie heeft om een lekkere boswandeling te maken, mee te gaan naar een feest op school van de kinderen en soms een middagdutje moet doen. Natuurlijk is dat moeilijk."

"Al betekent dat natuurlijk niet dat we niet meer van elkaar houden. Sterker nog: we weten elkaar altijd weer te vinden. Zo praten we veel, trek ik hem erdoorheen als hij het even moeilijk heeft en doet hij bijvoorbeeld een dagje rustig aan als hij weet dat er de volgende dag iets belangrijks te wachten staat."

Roer om

Ondanks de goede afloop besluiten Elouise en Rogier het roer om te gooien. "De ziekte van Rogier had zo'n impact op mijn leven dat ik ineens begon te twijfelen aan alles. Werd ik écht gelukkig van mijn baan als directiesecretaresse? Wilden we de rest van ons leven in de stad blijven wonen? Veertig uren werken en de kinderen weinig zien? Nee."

Elouise besluit in het diepe te springen. Ze neemt ontslag, verkoopt samen met Rogier het huis en vertrekt naar een boerderij. "Het is de beste stap die we ooit hebben gezet. We staan dichtbij de natuur. Er dartelen de hele dag dieren om ons heen, we verbouwen zelf groenten en fruit, hebben iedere morgen verse eieren en alle tijd voor de kinderen."

Eigen marktkraam

Op het moment brengen de twee brood op de plank met een klein kunststofbedrijf, maar stiekem droomt Elouise ervan om zich te richten op de paardenwereld óf haar eigen groenten en fruit te verkopen op de markt. "Het lijkt me geweldig. Het contact met mensen en de natuur, het altijd buitenzijn. Daar word ik echt intens gelukkig van."

"Voorheen was ik altijd druk en gestrest, had ik nauwelijks vrije tijd én genoot ik nooit echt van het leven. Maar nu? Nu kan ik al genieten van de blaadjes die van de bomen dwarrelen, een eendenfamilie die voorbij dobbert of de vogeltjes die fluiten. Ik ben de kleine dingen in het leven zoveel meer gaan waarderen."

Inspiratiebron

Om anderen te inspireren, is Elouise onlangs een blog, vleugje Flair, gestart. "Door het delen van mijn verhaal hoop ik andere mensen te inspireren om te waarderen wat je wél hebt in het leven én ervan te genieten. Iedere dag is het genieten waard, want zoals mijn verhaal perfect illustreert: morgen kan het zomaar anders zijn."

Beeld: onszelf.nl

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.