Vrouw/Columns & Opinie
1067738241
Columns & Opinie

Catherine over vrouwen in de spotlights

Het lijkt wel of er langzamerhand een steeds vrouwvriendelijker geschiedenis wordt geschreven. Als je er op let, zie je het overal om je heen. Ik ga drie opvallende voorbeelden noemen.

1) In Utrecht staat het Rietveld Schröderhuis. Een huis dat in de twintiger jaren van de vorige eeuw werd gebouwd, maar er zelfs nu nog uitziet als een ultramoderne woning. Gerrit Rietveld (1888-1964) behoorde tot de kunstbeweging De Stijl. Rietveld zelf werd beroemd, maar nu komt er ook steeds meer aandacht voor Truus Schröder**, die de opdracht gaf om het huis voor haar gezin te bouwen. Zij keurde Rietvelds eerste ontwerp af en ze ontwierpen eigenlijk samen het huis. Ook het tweede ontwerp werd afgekeurd; de inbreng van mevrouw Schröder was dus essentieel.

2) Mijn favoriete beeldhouwer Auguste Rodin (1840-1917) maakte ongelooflijk mooie beelden, zoals De denker en De burgers van Calais. Maar hij bleek helemaal niet zo’n fantastische man als ik dacht. Neem Camille Claudel (1864-1943), die op haar achttiende bij hem, toen 42, stage kwam lopen. Ze kregen een verhouding, maar eigenlijk was zij veel beter dan hij. Zij inspireerde hem en maakte delen van de beelden waarmee hij beroemd werd. Uiteindelijk werd ze krankzinnig en kreeg ze tijdens haar leven nooit de erkenning die ze verdiende. Gelukkig kreeg ze die wel postuum; o.a. dankzij de twee films die over haar zijn gemaakt: Het leven van Camille Claudel (1988) en Camille Claudel 1915 (2013), met in de hoofdrol Juliette Binoche.

3) In het Gemeentemuseum Den Haag is momenteel de tentoonstelling Femmes Fatales te zien, over vrouwelijke modeontwerpers. "Voor het eerst", hoorde ik iemand van het museum op de radio vertellen. De modewereld werd beheerst door mannen. Dat herinner ik me nog goed: in de zeventiger jaren had je Max Heymans, Dick Holthaus, Frank Govers en Frans Molenaar. Ze hadden altijd ruzie en gunden elkaar het licht in de ogen niet.

In Frankrijk had je natuurlijk Coco Chanel (1883-1971), wier mantelpakjes nog steeds beroemd zijn. Paul Poiret, een Franse modeontwerper, noemde haar: 'dat naaistertje'. Grappig genoeg heb ik Frans Molenaar datzelfde ooit eens horen zeggen over couturier Sheila de Vries. Ik dacht dat het zijn tekst was, maar die had hij dus gepikt. Sheila de Vries werd door de Nederlandse couturiers altijd afgebrand. Daarom vind ik het dan ook erg leuk dat Sheila nog altijd voor prinses Beatrix ontwerpt. En dat ze afgelopen september een jubileum vierde waar tout Amsterdam aanwezig was.

Deze veranderingen hebben allemaal binnen een tijdsbestek van pakweg honderd jaar plaatsgevonden. Dan vraag ik mij meteen af: 'Hoe ziet onze geschiedenis er over weer honderd jaar uit?' Het zijn geen revoluties die er hebben plaatsgevonden, maar op typisch vrouwelijke wijze - zacht maar onvermurwbaar - zijn er wel degelijk veranderingen doorgevoerd.

** In 1911 trouwde Rietveld met de verpleegster Vrouwgien Hadders (1883-1957). Het echtpaar kreeg zes kinderen, vier zoons en twee dochters. Tussen Rietveld en zijn vrouw trad geleidelijk een verwijdering op (...) Nadat hij in 1924 Truus Schröder-Schräder had leren kennen, een binnenhuisarchitecte en weduwe van een advocaat, die hem de opdracht gaf een huis voor haar gezin te bouwen (het latere Rietveld Schröderhuis), ontwikkelde zich met haar een levenslange intieme relatie en een vruchtbare samenwerking op het gebied van architectuur en woninginrichting. Bron: Wikipedia

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.