Vrouw/Columns & Opinie
1069303910
Columns & Opinie

Anne heeft alopecia

’Zet mijn haaruitval door? Ben ik straks voorgoed kaal?’

„De eerste paar uren in Amsterdam waren een hel.”

„De eerste paar uren in Amsterdam waren een hel.”

Anne heeft alopecia. Een ziekte die ervoor zorgt dat je - soms volledig - kaal wordt. Bij Anne (32) sloeg de ziekte op haar 22e toe en sindsdien is het een eeuwige strijd. Er zijn periodes geweest waarin er niets aan de hand was, maar nu zet het haarverlies door en vallen de haren er met bossen uit. Voor VROUW blogt Anne wekelijks over dit proces. Vandaag laat ze zien welke enorme invloed alopecia heeft op haar dagelijkse leven en haar weekplanning.

„De eerste paar uren in Amsterdam waren een hel.”

„De eerste paar uren in Amsterdam waren een hel.”

(Bijna) iedere vrouw heeft het wel: een focuspunt. De focus op een eigen onzekerheid waardoor je bij andere vrouwen precies het tegenovergestelde daarvan ziet. Heb je zelf dikke benen en stoor je je hieraan? Dan zul je niets anders op straat zien dan vrouwen met slanke, mooie benen. Dit heb ik uiteraard met haar. Waar ik ook ben, ik zie soms geen mensen, maar haren wandelen. Ik kijk niet meer naar ogen, een lach of iemands postuur, maar naar dikke haren. En al zijn ze wat dunner? Dan vallen ze in ieder geval niet uit. Althans, dat is mijn aanname.

Weekplanning

Bovenstaande is denk ik nog wel te begrijpen voor mensen zonder alopecia. Al neemt de focus, eigenlijk obsessie, bij mij wel extreme vormen aan. Alles draait om mijn haar en mijn haaruitval. Het neemt vreselijk veel uren van mijn dag in beslag.

Zo begint het bij mijn weekplanning. Ik kan niet zomaar activiteiten inplannen zoals borrels, etentjes of sportactiviteiten. Dit moet namelijk wel matchen met het schema van het wassen van mijn haren. Dit doe ik in de avond en dit ritueel start op een doordeweekse avond vaak zo rond 9 uur.

Stress

Zijn we rond die tijd nog lekker een hapje aan het eten bij vrienden? Dan raak ik in paniek, want ik voel de tijdsdruk. Dan zou je zeggen: is het zo erg dat je een uurtje later gaat slapen? Helaas wel. Door het vele huilen en de stress heb ik mijn slaap heel hard nodig. En als we het dan toch over slaap hebben… mijn dromen! Zelfs in de nacht gaan mijn gedachten nog over mijn haren. Ik droom over kaal zijn, het verlies van de haren en het verdriet dat ik voel. Ik word nog net niet huilend wakker.

Als de weekplanning eenmaal rond is, dan is het eerstvolgende dat ik doe het weerbericht bekijken en op basis daarvan beslissen wat ik met de fiets kan doen en waarvoor ik de auto nodig heb. Waait het hard of gaat het regenen? Dan is mijn twee uur durende ritueel om mijn haar een beetje in model te brengen voor niets geweest. Dus dan wordt het de auto.

Maar of het nou de fiets of de auto wordt, voordat ik buiten sta heb ik er al flink wat haar-handelingen op zitten. Borstelen, kammen, huilen, volumepoeder, haarvezels, klemmetje in, klemmetje uit, klemmetje opnieuw in en ga zo maar door. En dan is er sinds kort ook nog de keuze: wel of geen haarwerk op? Ik neem als voorbeeld even afgelopen Koningsdag.

Koningsdag

Op de planning stond een dagje Amsterdam met goede vrienden. In eerste instantie had ik me voorgenomen om mijn haarwerk te gaan dragen. Ik voel me dan minder onzeker, maar de keerzijde is wel dat het pijn doet. En aangezien het een lange dag zou worden, besloot ik toch samen met mijn man dat ik het niet zou doen. Oftewel: mijn biologische haar moest in model worden gebracht!

We moesten de trein om 11.10 uur naar Amsterdam hebben en om die reden ging mijn wekker om 08.45 uur (twee uur voor vertrek). Op de minuut nauwkeurig hebben we de trein gehaald, maar in die twee uur heb ik niet eens de tijd gehad om te ontbijten. Ik sta ’s ochtends letterlijk uren voor de spiegel en bent strontjaloers op mensen die opstaan, douchen, hun haar doen en in dertig minuten buiten de deur staan. Dat is zo’n ver-van-mijn-bed-show.

De hel

En of ik na die twee uur durende handelingen blij ben met het resultaat? Totaal niet! De eerste paar uren in Amsterdam waren een hel. Ik had het gevoel dat iedereen naar me keek. Dat ik het lelijke eendje van de groep was. Maar gelukkig was daar de oplossing: alcohol. Na flink wat biertjes kon ik me eindelijk een beetje ontspannen. En dan neem ik die brakheid die dag erna graag voor lief.

Het houdt me vreselijk veel bezig. En dan hebben we het nog niet eens gehad over mijn gedachten. Het piekeren gaat de hele dag door met vragen als: zet de uitval door? Ben ik straks voorgoed kaal? Hoe moet ik hiermee leren leven? Laat straks iedereen mij in de steek? Moet ik toch weer doorgaan met zoeken naar een oplossing? Maar ook heftige gevoelens die boven komen bij me. Zo heb ik soms het gevoel dat het allemaal geen zin meer heeft. Dat ik zelf niet happy ben en ook een last ben voor mensen om me heen. Gelukkig is daar dan die arm. Van mijn man, moeder, zus of vriendin. Een arm waar ik weer even op mag leunen en die mij laat geloven dat ik er mag zijn. No matter what!

Volg de dagelijkse strubbelingen van Anne via @hairtrouwdmetanne op Instagram.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.