Vrouw/Verhalen achter het nieuws
1073153441
Verhalen achter het nieuws

Verhalen achter het nieuws

Petra brak met haar strenge geloof: Ik werd er bang van

Per 1 januari is Sektesignaal gestopt. Dit is een meldpunt waar (mogelijke) sektes kunnen worden gerapporteerd. En het is een plek waar mensen die slachtoffer dreigen te worden van een sekte – of hun familie – terechtkunnen. Petra (46) brak zelf met het mormoonse geloof.

Petra: „Ik vind het kwalijk dat het Sektemeldpunt stopt. Ik denk namelijk dat het altijd goed is als mensen kunnen relativeren en ergens anders hun verhaal kwijt kunnen. Met name omdat een sekte zorgt voor een kleine wereld waarin je snel kunt vastlopen.”

Vasten

Ik ben zelf op mijn achttiende van het mormoonse geloof afgestapt. Aan het geloof kleefden bij ons niet heel veel regels. De belangrijkste regel was ’geheelonthouding en geen verslavende middelen’. Cola werd helaas ook gezien als verslavend.

Daarnaast moesten we elke eerste zondag van de maand vasten: dan mochten we de hele dag en nacht niet eten en drinken. En elke maandag hadden we gezinsavond. We moesten dan verplicht thuis zijn om spelletjes te spelen, koekjes te bakken en bezig te zijn met het geloof.”

Bezoeken

„Ik zat niet op een mormoonse school, dus bijna al mijn vriendjes waren ongelovig of anders gelovig. Ik vond het altijd erg gênant om iets niet te mogen – zoals cola, koffie of zwarte thee drinken – lange rokken te moeten dragen en te moeten vasten. En om verplicht langs de deuren te moeten om het geloof te verspreiden.

Op mijn veertiende nam ik emotioneel afstand van het geloof. De grootste reden daarvoor is dat toen mijn vader – aan ouderdom – overleed. Mormonen geloven dat overledenen hun familieleden nog kunnen ’zien’ en ’bezoeken’.

Waar mijn familie troost vond in die gedachte, werd ik alleen maar heel erg bang. Daarnaast vond ik de geloofsovertuiging van de mormonen steeds minder logisch, die voelde voor mij gewoon niet goed meer en ik kon me er dan ook steeds minder in vinden.”

Cirkel

„De mormonen zijn gelukkig geen sekte, maar ook ik vond het fijn om mijn gevoel van dit-klopt-voor-mij-niet en klinkt-niet-logisch te kunnen delen buiten de cirkel van het geloof. Ik ben daarnaast blij dat mijn moeder uitsprak dat ze het wel begreep. Zij vertelde dat ze zag dat het geloof voor mij ’als een kooitje’ voelde. Hoe moeilijk zou het zijn voor mensen die niet dat begrip om zich heen voelen en er dus alleen voor staan?

Vier jaar later, op mijn achttiende, ben ik uit huis gegaan en helemaal van het geloof afgestapt. Een deel van mijn familie had het daar erg moeilijk mee. Vooral mijn (half)broers die in de buurt woonden. Zij wilden heel graag, ook voor mijn vader, de familie bij elkaar houden. Zo vond ik eens na een familiebezoek het Boek van Mormon in mijn tas. Dat was er door een broer in gedaan.

Tegenwoordig heb ik weinig meer met het geloof. Ik heb lange tijd rokken en jurken afgezworen. En waar ik vroeger moest bidden bij problemen, slaap ik er nu gewoon een nachtje over. Mijn dochter (13) en ik zijn gelukkig nog steeds gewoon welkom bij familieleden die wel mormoon zijn.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.