Vrouw/Columns & Opinie
1073365390
Columns & Opinie

Feuilleton - De vechtscheiding

Deel 18: ’Zorg dat je die verborgen camera vindt en laat je niet chanteren’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas

„Kijk eens jongen”, mijn moeder overhandigt mij een kop koffie. Ik kom overeind uit mijn bed en pak dankbaar de kop aan. „Wil je erbij zitten?” vraag ik. Ze knikt en ik schuif een stukje op. „Hoe gaat het?” vraagt ze. „Prima”, knik ik: „Ik heb heerlijk geslapen, heel diep. Dit is mijn oude bed, toch?” Eigenlijk klets ik maar wat weg. Ze knikt vaag: „Fijn dat je hier zo lekker slaapt”.

„Maar...?” vraag ik voorzichtig: „Je wilt weten wanneer deze beauty komt?” en toon de foto van de pup die binnenkort van mij is. Mijn moeder schudt haar hoofd: „Nee, ik wil geen puppy’s. En ik wil ook geen volwassen zonen in mijn huis. Lieverd, ik ben dol op je, maar ik wil geen inwonende zoon. We zijn Frank en Carla van Putten niet.” Ik trek verbaasd mijn wenkbrauwen op: „Daar ben je voor behandeld...” Dan valt het kwartje. Moeder en zoon van Van Kooten en De Bie. Onze favoriet.

Lenen

„Je moet weer terug, Bas. Terug naar je tuinhuis of huur zelf een huis.”

„Dat lukt niet”, antwoord ik. Ik pak mijn iPad en laat haar op de website de flats zien waar ik naar gekeken heb en de inkomenseisen. „Wat raar”, zegt ze: „Je hebt een eigen zaak”.

„Ja, klopt: een eigen zaak, maar geen eigen geld. Anouk heeft de lening van haar vader alvast weer teruggegeven. Dus dat geld is weg en om te kunnen huren moet je overal borg betalen. Kijk hier, dit penthouse vond ik wel leuk. Maar daar komt een borg bij van 3 maanden huur Dat is €7.500. Plus de eerste maand huur en verhuiskosten. Dan zit je al snel op zo’n € 15.000.”

Mijn moeder pakt de iPad en begint zelf te bladeren. Ze wijst verschillende andere huizen aan, maar het een ligt in het verkeerde deel van de stad, het andere is te klein, de volgende te burgerlijk of ronduit lelijk. Allemaal huizen waar ik mezelf niet in zie zitten.

„Kan ik niet van jou geld lenen?” vraag ik hoopvol, maar helaas schudt ze haar hoofd. „Casper wil het je wel lenen”, oppert ze. Dat wijs ik meteen af. Ik ben te trots om bij die patser aan te kloppen. „Dan zit er niets anders op dan terug te gaan naar het tuinhuis. Vind de camera en vertel Anouk dat je je niet laat chanteren.” Ik knik.

Nieuwe start

Terwijl ik naar mijn werk fiets, bedenk ik dat mijn moeder gelijk heeft. Het is tijd voor een nieuwe start. De pleister moet er in één ruk vanaf. Onderweg stap ik af bij het advocatenkantoor van mijn vriend. Gelukkig heeft hij tijd voor een kop koffie.

Terwijl we koffiedrinken vertel ik het verhaal. Hij laat mij praten. Trekt af en toe een wenkbrauw op of herhaalt een woord als hij een toelichting wil. Na een half uur staat hij op: „Oké, ik heb een goed beeld van de situatie. Ik ga een voorstel maken voor een voorlopige voorziening. Dat mail ik je vanmiddag.”

We mailen die week een paar keer over en weer, zodat er aan het eind van de week een goed voorstel ligt. Heel eerlijk. Geen speld tussen te krijgen. Bij de bloemist bestel ik twee boeketten. Een voor Sara. En een voor Anouk. Het laatste laat ik versturen met het concept voor de voorlopige voorziening. „Nog een week”, beloof ik mijn moeder: „Dan weet ik waar ik financieel aan toe ben.”

De schuldige

Ook de stankoverlast van de Porsche pak ik aan. Althans, ik laat het de autowasserij aanpakken. Half kokhalzend breng ik hem daar naartoe en bestel een reiniging van interieur en exterieur. Terwijl de binnenkant onder handen wordt genomen, kan ik koffiedrinken en een krant lezen aan hun barretje. Dat komt er niet van, want ik loop recht in de armen van Anouks vriendin Marja. Zo zonder Anouk komt ze beter uit de verf. Wat een lekker wijf.

„Hiiiiii”, kirt ze enthousiast. „Hi”, doe ik terug: „Hoe gaat het?” vraag ik terwijl ik geïnteresseerd naar haar buig. “Goed, goed”, knikt ze: “En met jullie ook hè”, kakelt ze verder: „Ik lag laatst naast Anouk op het yogamatje en je bleef maar bellen. Lief hoor, al zolang samen en nog steeds niet zonder elkaar kunnen.”

Blijkbaar heeft Anouk ook aan haar beste vriendin nog niet verteld dat we uit elkaar gaan. Laat mij dat varkentje maar even wassen: „En toch gaan we het proberen” gooi ik de knuppel in het hoenderhok. „Hoe bedoel je?” vraagt ze geschrokken. „Anouk en ik gaan scheiden.” Terwijl zij bijkomt van de schrik, wandelt de jongen die mijn auto schoon heeft gemaakt binnen. „Meneer? We hebbende schuldige gevonden hoor. Onder uw stoel.” Triomfantelijk houdt hij een vissestaart omhoog…

De Vechtscheiding Teruglezen? ’

Wil je meer vervolgverhalen lezen? Lees dan ook Dagboek van een Minnares en Helen’s Dagboek.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.