Vrouw/Opgebiecht
1080194317
Opgebiecht

Opgebiecht

’De coronapatiënt kuchte naar mij’

Een verpleegkundige doet een boekje open. Zij moet nu door onnadenkendheid van anderen haar kinderen naar haar ex sturen.

Toen het coronavirus dichterbij kwam en wij onze afdeling gereedmaakten voor opnames, hoopte ik nog dat het zou meevallen. Ineens had ik de zorg over patiënten die waren besmet met een ziekte waarvan je het verloop nog niet kent. Door het ziekenhuis en de samenleving werden alle benodigde maatregelen getroffen. Mijn ex-man sprak ik over de maatregelen voor onze kinderen en ik vertelde hem over mijn werk op de nieuwe hoog-risico afdeling.

Afspraak

We spraken af dat ik mijn uiterste best zou doen om niet besmet te raken, maar mocht dat onverhoopt toch het geval zijn, dan zouden onze dochter en zoon twee weken bij hem blijven. In het ziekenhuis neem ik het protocol zeer serieus. Voor iedere patiënt, elke keer opnieuw, gelden dezelfde voorzorgsmaatregelen: een masker, spatbril, schort, handschoenen en een haarnetje.

Ik behandel onder andere patiënten met symptomen die kunnen wijzen op het gevreesde virus en die bij ons de uitslag afwachten. Over het algemeen hebben ze dringend zuurstof nodig en zijn ze zeer ziek. Een positief bevonden patiënt was de afgelopen dagen, tijdens mijn diensten, flink opgeknapt en mocht naar huis. Ik voelde me opgelucht.

Onbeschermd

Terwijl de man op zijn zoon wachtte, ruimde ik een kamer op van een andere positief geteste patiënt die was overgeplaatst naar de ’besmette’ afdeling. Ik zag een jongen staan in de gang met een mondmasker op, de zoon van de patiënt die naar huis mocht. Een collega vroeg of de man mocht gaan of dat er nog papierwerk moest worden ingevuld. Ik gaf aan dat ik eraan kwam en kleedde me uit volgens protocol, aangezien ik in een ’besmette kamer’ was geweest.

Ik begaf me naar de gang en stond de zoon te woord, die daarna naar de kamer van zijn vader liep. Maar tot mijn grote verbazing zag ik zijn vader in de gang, wachtend in een rolstoel, zonder enige bescherming! Ik schrok me rot en dacht meteen aan alle mensen, inclusief collega’s, die onbeschermd over de gangen liepen. Zonder te twijfelen pakte ik een mondmasker en deed die snel bij de patiënt op. Pas daarna voorzag ik mezelf van bescherming. Voordat ik het kon plaatsen, kuchte hij nog eens flink.

Geschrokken

Nog nooit was ik uitgevallen tegen patiënten of familie, maar ik was zo ontzettend boos en geschrokken. Ik doe er alles aan om niet besmet te raken en dan gebeurt me dit! Nadat de man en zijn zoon excuses hadden gemaakt, vertrokken ze maar ik kon mijn tranen niet bedwingen. Mijn collega’s en ik doen - met alle liefde - zó ons best, maar door onwetendheid van anderen krijgen we met dit soort situaties te maken.

Na lang nadenken, nam ik een moeilijk besluit en belde mijn ex. Ik koos ervoor mijn kinderen twee weken niet te zien, te voelen, te horen en te ruiken. Zolang ik geen klachten heb, kan ik gewoon doorwerken, maar ik voel me overmand door onmacht en frustratie en intens verdrietig. Dus aan allen: let alsjeblieft goed op jezelf, maar ook op de mensen om je heen…

Deze rubriek is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Dit verhaal staat in het nieuwe VROUW Magazine (iedere zaterdag bij De Telegraaf).

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.