Vrouw/Columns & Opinie
1083234617
Columns & Opinie

Vrouw Magazine

Miriam (52): Hoezo kan een sexy bikini op mijn leeftijd niet meer?!

Is vijftig het nieuwe dertig? Journalist Miriam Mars houdt zichzelf niet langer voor de gek. Ze is van middelbare leeftijd en begint opgewekt aan een nieuwe levensfase… in een sexy rode bikini.

Inmiddels ben ik tweeënvijftig. Nu zou je verwachten dat ik daaraan ga toevoegen dat ik mijzelf veel jonger voel. Dat leeftijd slechts een nummer is. Dat vijftig het nieuwe dertig is. Maar dat is niet zo. Vijftig is niet het nieuwe dertig en leeftijd is niet slechts een nummer. Na je vijftigste word je er door mannen en vrouwen keihard op afgerekend als je je niet gedraagt als een vrouw van middelbare leeftijd. Want hoe goed je er ook uitziet, je bent toch echt een vijftigplusser en dat zal je merken ook. Herstel: dat zullen ze je laten weten ook.

Toedeloe

Laat ik even beginnen met de mannen. Hoe zal ik dat nou eens netjes omschrijven? Zolang ze weten dat je nog ergens in de veertig bent, tonen ze – jong en oud – nog oprechte belangstelling voor je. Er wordt een beetje geflirt, gegluurd, gecomplimenteerd, een blik geworpen en een dubieus appje gestuurd. Maar op het moment dat mannen vernemen dat je de vijftig bent gepasseerd – hoe ze het doen, geen idee, wellicht vanwege het feit dat je geen feromonen meer afscheidt – is het weg. Verdampt. Klaar. Toedeledokie. Doei. Blijf bij me uit de buurt, oud wijf!

Flirten met de fysio

Een half jaar geleden moest ik een test ondergaan om mijn nieuwe fitnessschema vast te stellen. Ja, ik ben tweeënvijftig en ik hef gewichten en nee, niet omdat ik mezelf een strandlijf wil aanmeten; ben je gek? Luister naar deze wijze vrouw: elk lichaam kan gewoon naar het strand. Ik vind krachttraining niet alleen lekker, het helpt ook tegen overganggerelateerde klachten, maar daarover later meer.

Waar was ik? O ja. De fysiotherapeut. De fysiotherapeut, een beginnende twintiger, en ik hadden lol. Gewoon lol. Grapje hier. Grapje daar. Ik moest mezelf uitkleden en op mijn buik op de bank gaan liggen. Hij checkte onder andere mijn gewrichten en soepelheid en toen ik aan hem vroeg niet al te lang naar mijn kont te staren, schoten we beiden in de lach.

Gedaan met de pret

Vervolgens moest ik een cardiotest ondergaan op een fiets. Zo’n hometrainer- de-luxe met allemaal toeters en bellen waarop het lijkt, als je maar hard genoeg trapt, dat je vanzelf de lucht ingaat. Een beetje zo’n E.T.-fiets 2.0. De fysio vroeg aan mij hoe oud ik was en terwijl hij dat vroeg, drukte hij alvast razendsnel op een knopje waarmee je de leeftijd kunt instellen. Hij bleef met zijn duim hangen bij het getal 38.

Ik was nog druk bezig om goed te gaan zitten en mijn voeten op de juiste manier op de pedalen te zetten, toen ik merkte dat hij mij vragend aankeek. „Hoe oud ben je? Achtendertig? Negendertig?” Ik was even in de war. Achtendertig? Negenendertig? Nee, joh. Ik antwoordde naar waarheid dat ik tweeënvijftig was. Hij schoot in de lach. „Nee Miriam, nu even serieus. Hoe oud ben je?”

Ik herhaalde dat ik echt tweeënvijftig was en dat er geen vrouw ter wereld van boven de vijfentwintig was die zichzelf ouder loog. Hij keek mij niet alleen verschrikt aan, hij begon mij vanuit het niets te vousvoyeren. „Bent u al tweeënvijftig?” Ongemakkelijke stilte. Weg lol. Weg grappen maken. Hij staarde mij aan alsof hij binnensmonds ging overgeven. Ineens was ik een rare mevrouw tegen wie je ‘u’ diende te zeggen.

Toen ik dit voorval later beschreef aan mijn vriend, lachte hij mij uit. Volgens hem moest ik die opmerking niet al te serieus nemen. Daarmee bedoelde hij dus niet de schrikreactie van de fysiotherapeut over mijn tweeënvijftig jaar oude staat van zijn, maar de opmerking dat de fysiotherapeut mij veel jonger had geschat.

Om daar vervolgens aan toe te voegen: „Welke vrouw van in de vijftig vraagt nou aan haar fysiotherapeut van begin twintig om niet al te lang naar haar kont te staren?!” Ik zei het al in het begin: na je vijftigste reageren mannen af en toe enorm vervelend op grappig bedoelde opmerkingen die zij onacceptabel achten voor een vrouw van vijftigplus.

De overgangshel

En dan vrouwen... De overgang en vrouwen met name. Ook zoiets raars. Wat werd ik door vrouwen gewaarschuwd voor alle ellende waarmee ik te maken zou gaan krijgen. Nachtzweten. Gewichtstoename. Opvliegers. Depressiviteit. Pijnlijke gewrichten. Concentratieproblemen. Geen zin meer in seks...

Ik geloofde er geen zak van. Ik vond het typisch vrouwengeleuter. Dat zou mij dus nooit gaan gebeuren. Uit ervaring weet ik nu dat je daar geen vrienden mee maakt als je dat ook hardop uitspreekt. Opvliegers bijvoorbeeld. Dat aanstellerige gedoe met van die wapperende handjes. Aandachttrekkerij. Het enige wat ik wilde weten was hoe ik die hele overgang kon doorkomen zonder dat gezeur.

De oplossing

Gelukkig kreeg ik daar ook antwoord op. Sporten dus. Met name krachttraining zou mij moeten gaan helpen. Dus sloot ik een abonnement af bij een sportschool onder de noemer: beter voorkomen dan genezen. Drie keer per week, soms zelfs vaker, was ik in de sportschool te vinden. Dat viel bij het gros van mijn vrouwelijke leeftijdsgenoten niet in goede aarde.

Elke keer weer schoot ik in de verdediging als er aan mij werd gevraagd waar ik in hemelsnaam zin in had. Zo’n vrouw van in de vijftig die drie keer per week rondhing in de sportschool... Waar haalde ik de tijd vandaan? Wat dacht ik te bereiken? Dacht ik nou echt dat ik op mijn leeftijd nog een strandlijf kon krijgen? Mijn verweer dat ik al heel mijn leven een strandlijf heb, werd nooit begrepen.

Ja, ook ik kwam in de overgang. Toen ik dat eenmaal had gemeld, sprongen vrouwen bovenop me met ongevraagde adviezen en de mededeling dat ik maar gewoon moest accepteren dat ik een nieuwe fase van mijn leven inging. Hoezo? Dat bepaalde ik lekker zelf wel! Maar ja, vanwege een verbouwing en aansluitend een verhuizing raakte het sporten een beetje in het slop. Ik tikte al snel de 80 kilo aan. Mijn libido verdween. Ik kreeg overal pijntjes en raakte zo vergeetachtig dat ik googelde op ‘vroege dementie’ om vervolgens weer te vergeten wat ik had gelezen.

Ik werd niet alleen die vrouw die vanuit het niets, de schaamte voorbij, ineens al haar kleren uittrok en naar buiten rende, en woest werd als iemand dat lollig vond. Ik veranderde ook in iemand die nergens meer zin in had, terwijl ik daarvoor altijd vooraan stond. Ik veranderde in iemand die dag in, dag uit rondliep in joggingbroek en slobbertrui en „hè hè” zuchtte als ze ergens ging zitten. „Accepteer nou maar gewoon dat wij vrouwen op deze leeftijd gewoon niet meer van alles moeten willen,” werd mij gezegd. „Doe maar gewoon normaal.”

Chagrijnig monster

De ommekeer kwam vorig jaar zomer toen ik mezelf terugvond in een pashokje met een degelijk donkerblauw badpak aan. Want op mijn leeftijd kon ik mezelf natuurlijk niet meer in bikini op het strand vertonen. Ja mensen, zo erg was ik eraan toe. En toen keek ik in de spiegel. Wie was dat? Wat voor een uitgezakt, chagrijnig monster stond mij nou aan te staren? O, dat was ik zelf.

Nu zou je verwachten dat ik linea recta weer de sportschool indook, maar dat is niet zo. Ik ging eerst eens navragen bij mijn vriendinnen wat ik het beste kon gaan doen om mezelf beter te voelen. „Ga op yoga!” „Ga een mindfulnesscursus doen!” „Ga ergens op een berg mediteren!” Niemand adviseerde mij om een nieuwe garderobe aan te schaffen en nieuw haar te nemen, dus verzon ik dat zelf maar.

Pas daarna meldde ik mij weer aan bij de sportschool. Een andere dan de vorige. Er werd mij gevraagd om eerst een algemene check-up te laten maken bij de fysiotherapeut. Op mijn vragende blik werd geantwoord: „Op uw leeftijd nemen we geen enkel risico.” En bedankt. Dezelfde dag maakte ik de afspraak bij de fysio. Een week later kocht ik, tot afgrijzen van mijn vriendinnen – „Mir, dat kan op onze leeftijd echt niet meer” – een supersexy, vuurrode bikini.

Ik ben tweeënvijftig. Ik ben van middelbare leeftijd. Mijn kinderen zijn volwassen en het huis uit. Ik heb een leuke vriend. Ik heb een dak boven mijn hoofd. Ik ben gezond. Kom maar door met die nieuwe fase. Vind mij maar raar. Ik heb mezelf nog nooit zo goed gevoeld!

Dit verhaal komt uit VROUW Magazine en als premium-lid kun je dit verhaal nu ook online lezen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.