Vrouw/Columns & Opinie
1084912837
Columns & Opinie

Columns & Opinie

’Ik erger me dood aan al die stappentellende freaks’

Ooit in een nog coronavrije wereld hield ik ervan om te gaan wandelen. Tegenwoordig blijf ik liever thuis. Waarom? Omdat ik me dooderger aan al die stappentellende freaks.

Ooit in een nog coronavrije wereld hield ik ervan om te gaan wandelen. Tegenwoordig blijf ik liever thuis. Waarom? Omdat ik me dooderger aan al die stappentellende freaks.

Ooit in een nog coronavrije wereld hield ik ervan om te gaan wandelen. Gewoon lekker naar buiten en wel zien waar ik terechtkwam. Soms was dat een ommetje van een minuut of tien. Soms was dat een urenlange wandeling door het bos of langs het strand. Tegenwoordig blijf ik liever thuis. Waarom? Omdat ik me dooderger aan al die stappentellende freaks.

Ooit in een nog coronavrije wereld hield ik ervan om te gaan wandelen. Tegenwoordig blijf ik liever thuis. Waarom? Omdat ik me dooderger aan al die stappentellende freaks.

Ooit in een nog coronavrije wereld hield ik ervan om te gaan wandelen. Tegenwoordig blijf ik liever thuis. Waarom? Omdat ik me dooderger aan al die stappentellende freaks.

-Vierenveertig stuks- tel ik maar liefst terwijl ik in de auto onderweg ben naar een vriendin. Het waren er eigenlijk meer maar ik begon pas met tellen toen ik mijn woonplaats uitreed. Als ik, vanaf het moment dat ik wegreed, iedereen had meegeteld dan had ik makkelijk de honderd aangetikt.

10.000 stappen

Kijk. Daar loopt er weer eentje. Rood windjack aan over een mottige fleecetrui. Nylon rugzakje op zijn rug met daarin een flaconnetje water en wat energierepen. Zo iemand die, sinds corona, leeft met slechts één mantra: Heb ik mijn 10.000 stappen al gehaald voor vandaag? Zonder die 10.000 stappen – Geen Leven. Dat soort mensen wandelen niet. Ze lopen. En ze lopen mij enorm voor de voeten.

Het is geen wandelen. Ik noem dat geen wandelen. Wandelen is genieten van dat wat je onderweg tegenkomt. Wandelen is je hoofd leeg maken en inspiratie op doen. Wandelen is het ultieme moment om eens een goed gesprek aan te gaan met jezelf. Wandelen is niet om de haverklap checken hoeveel stappen je hebt gezet. Dan ben je niet aan het wandelen maar aan het lopen.

Kuddegedrag

Ik noem dat kuddegedrag. Sinds iedereen een geïntegreerde stappenteller in zijn of haar telefoon heeft, bepaalt die stappenteller het leven van te veel mensen. Vooral op de wat mooiere dagen trekken ze er massaal op uit. ‘Even de beentjes strekken. Even die 10.000 stappenteller een zwiep geven. Kom jas aan wandelschoenen aan en gaan’.

Als je het mij vraagt ondervond de uitvinder van de stappenteller een probleem: het lukte hem of haar namelijk niet om onder die tienduizend stappen te gaan zitten vanwege een of andere bug in het ontwerp.

Niet getreurd moet de uitvinder gedacht hebben. Dan zet je zo’n stappenteller toch gewoon in de markt als zijnde het minimumaantal stappen dat men dient te zetten voor een gezonde levensstijl? (Ik wou dat ik dat had verzonnen. Dan was ik nu, volgens de uitdrukking, slapend rijk geworden. Dat lijkt mij nog steeds minder opwindend dan met opzet tienduizend stappen zetten. Liever zou ik dan, als uitvinder, elke dag op een luie stoel voor het raam gaan zitten om al die driftig stappen tellende mensjes te tellen. Biertje, potloodje en kladblokje erbij. Kassa!)

Ergeren

Ondertussen erger ik me dus dood aan mijn lopende medemens. Juist omdat ik zelf gewoon graag wandel. Echt wándel. Wandelen waar het ooit voor bedoeld was zeg maar. Ik drentel en ik slenter bijvoorbeeld. Dat hoort bij wandelen. Een beetje stiefelen. Een beetje treuzelen. Mezelf voortschrijden met 0.001 km per uur. Dat hoort er ook bij. En dat lukt tegenwoordig niet meer.

Waar ik tegenwoordig ook aan het wandelen ben, ik word slalommend omvergelopen door mensen die die dag nog niet aan hun maximumaantal stappen gekomen zijn. Achter me. Naast me. Ze duwen me opzij met hun driftig zwaaiende elleboogjes of passeren mij met zoveel geluid, ‘pas op anderhalve meter!’ dat ik me steeds te pletter schrik.

Gewoon lekker in mezelf gekeerd wandelen is sinds dat klotevirus verleden tijd. Er moet driftig worden gelopen. Niks kuieren. Niks een beetje doelloos bewegen. De Pas Mot Erin. Tienduizend passen. Liefst meer! Overal zijn exodussen gaande van mensen met een stappenteller die mij als achteloze wandelaar keer op keer de schrik aanjagen. Angsthazen die bang zijn dat ze ’s avonds dood neervallen als ze overdag hun 10.000 stappen niet hebben gehaald. Bangeriken die de schrik om het hart slaat als hun stappenteller slechts 5000 stappen aangeeft.

Doel bereikt

Ik wil geen stappen tellen. Ik wil weer gewoon kunnen wándelen. Zolang ik buiten word ingehaald door hijgende fleecetruien en rode windjacks blijf ik lekker binnen. Blijf ik lekker binnen met ’s avonds mijn stappenteller in mijn hand die ik op- en neer beweeg terwijl ik op de bank lig onder een dekentje. Om tenslotte niet moe maar wel voldaan ’s avonds naar bed te gaan. ‘U was vandaag 78 minuten actief. 10.000 stappen. U heeft uw doel bereikt’.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.