Vrouw/Columns & Opinie
1096658040
Columns & Opinie

'Na zijn overlijden heb ik dagenlang mijn haar niet gewassen'

Daphne Deckers

Daphne Deckers

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers geeft haar kijk op het leven. Deze keer heeft ze het over het heengaan van haar vader.

Daphne Deckers

Daphne Deckers

Vrijdag de 25e zou mijn vader jarig zijn geweest. Maar hij is er niet meer. Hij is 17 januari overleden, op een woensdagavond.

Vasthouden aan strohalm

Toen ik hoorde dat het niet goed met hem ging, ben ik meteen in de auto gesprongen om tweeëneenhalf uur naar Valkenburg te rijden. Maar ik was te laat. En ook weer niet, want om 21.50 uur voelde ik het door mijn lichaam gaan. Ik reed op dat moment ergens achter Eindhoven, en ik wist het zeker: ik moest bellen. Mijn tante nam mijn moeders telefoon op, en precies op dat moment blies mijn vader zijn laatste adem uit.

Hoe komt het dat je zoiets voelt? Wat stroomt er dan door je heen? De helft van je DNA heb je van je vader. Zou er daardoor altijd iets van een onzichtbare, biologische connectie blijven? Of is het meer iets spiritueels? Misschien is het allemaal wel wensdenken. Of toeval. Vasthouden aan een strohalm.

Kaal en leeg

Toch wil ik graag geloven dat hij me in de auto wilde laten weten dat hij 'onderweg' was. Dat hij had losgelaten. Maar misschien probeer ik het alleen maar behapbaar te maken, want de dood is zoiets ongrijpbaars. Het raam van mijn werkkamer kijkt uit over een groep bomen, en in het begin van het jaar was het koud en guur en de bomen waren kaal en leeg.

Dan keek ik met tranen in mijn ogen naar al die donkere grilligheid, en dan dacht ik: 'Papa, waar ben je nu? Is het daar mooi? Kun je weer lopen? Heb je een tuin?' En dan dacht ik eraan hoe we zijn kamer gingen leeghalen in het verzorgingstehuis. Hoe blij we ooit waren geweest dat daar 'een plekje vrij was gekomen' en dat ik nu pas begreep wat dat eigenlijk betekende.

Persoonlijke spullen

Het moeilijkste vond ik al die verweesde, persoonlijke spullen. Zijn favoriete sandalen. Zijn zwarte pet. Het horloge dat ik hem vorig jaar voor zijn verjaardag had gegeven. Stille getuigen. Na zijn overlijden heb ik dagenlang mijn haar niet gewassen. Toen was hij immers nog levend, dus dat wilde ik er niet uitspoelen. Zó gek wat je allemaal denkt. Ik was zelfs een beetje boos op de natuur.

Na verloop van tijd zag ik hoe de takken weer groene blaadjes kregen. De tuin barstte van de vogels en van het nieuwe leven, waardoor ik me realiseerde dat alles gewoon doorgaat. Onverbiddelijk. Mensen van wie je houdt gaan een keer dood. En jij zelf natuurlijk ook; je bent zelfs een plaatsje opgeschoven. Maar de dag erna komt gewoon de zon weer op. De file blijft de file en iedereen gaat door. Hoe wonderlijk is dat?

Mijn vader is nu vier maanden overleden maar dat hij écht deze planeet heeft verlaten, is nog steeds niet tot me doorgedrongen. Hij zei eens tegen me: "Dood zijn, dat is net zoiets als vóór je bent geboren." In mijn hart hoop ik dat het meer is. Dat we elkaar weer zullen omhelzen. Ergens. Ooit. Maar in mijn hoofd weet ik dat we het híer fijn moeten hebben. Met elkaar. Vandaag is de enige zekerheid die je hebt.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.