1100664
Vrouw

VROUW vertelt...

'Kan ik dat cadeau weigeren?'

"Ik kon wel door de grond gaan. Daar zaten we dan: aan een grote tafel met allemaal familieleden, die me aankeken en wachtten op een enthousiaste reactie.

Een oom en tante hadden als cadeau voor ons 20-jarig huwelijk een weekendje in een huisje gegeven. Ergens in een bungalowpark op de Veluwe. Dat leek me heerlijk. We hebben een nare tijd achter de rug; bij mijn man was kanker geconstateerd en we hebben jarenlang in angst gezeten. Ziekenhuis in en uit, steeds weer wachten op onderzoeken en uitslagen. Een weekendje met z’n tweeën eropuit om de batterij op te laden, daar had ik dus wel oren naar. Maar het zat net even anders.

Oom en tante wilden mee, want 'dat was wel zo gezellig'. Door alle drukte hadden ze ons niet zo vaak gezien, dus het werd echt tijd om weer eens bij te praten en een kaartje te leggen. Begrijp me niet verkeerd, het zijn schatten van mensen, maar ook erg druk. Ik moest er niet aan denken om een heel weekend met ze te moeten doorbrengen. Hoe lief hun cadeau ook was bedoeld. Maar ik hoorde mijn man al zeggen: ‘Wat ontzettend leuk van jullie. Enorm bedankt en we moeten maar snel eens een datum prikken.’

Ik wist er nog net een glimlach uit te persen. In de auto op weg naar huis kregen we er ruzie over. Ik zei dat ik baalde van het cadeau. Waarom hadden ze niet even nagedacht over hoe het voor ons zou zijn? Dat we onze rust nodig hadden. Ze hadden het toch ook aan ons kunnen overlaten om hen uit te nodigen? Nou, dat vond mijn man dan weer egoïstisch van mij. Ze hadden het best krap, dus dat ze zoveel geld voor ons overhadden was toch geweldig? En was het nou echt zo erg om wat tijd met ze door te brengen? Ze hadden toch ook met ons meegeleefd?

Op een gegeven moment heb ik me eroverheen gezet. Oké, ik had er geen zin in, maar we zouden gewoon gaan. Vol frisse tegenzin belde ik mijn tante om een datum te prikken. Ik wilde het eigenlijk in de herfst plannen, maar dat vond ze veel te lang duren. Dus werd het een weekend in een voor ons toch al drukke maand. Ik zei dat ik het daarom wel rustig aan wilde doen; beetje fietsen, lekker in bad, ontspannen. Daarop reageerde ze nogal gepikeerd: ze had al een heel programma in haar hoofd.

Ik kreeg het spontaan benauwd! Hoezo, programma! Had ze me dan niet gehoord? Ik zei nog dat we zoveel hadden meegemaakt dat we veel drukte echt niet trokken. Maar dat negeerde ze gewoon. ‘Maak jij je nou maar niet druk, ik regel alles wel. O ja, de kinderen komen ook.’ En toen hing ze op.

Dat was voor mij de druppel: hun drie kinderen zouden ook nog komen! Ik kon wel janken. Nu denk ik er dus over om het alsnog af te blazen. Een cadeau geef je toch zodat de ontvanger daar blij van wordt? Ik heb er al wekenlang buikpijn van. Maar kan ik dat weekendje weg eigenlijk wel weigeren? Ik ben bang dat dit een enorme familierel wordt. O, hadden ze maar nooit iets gegeven!”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam

Volg VROUW ook op Hyves, Facebook, Twitter, Google+ en Pinterest