Nieuws/Vrouw
1102835228
Vrouw

Vaar je eigen koers

Daar zit ik dan. De vrouw die altijd een afkeer had van vastomlijnde patronen, zoekt plots naarstig naar houvast. Fascinerend hoe een ritme er ineens in kan kruipen. Ik voel me een beetje als een ontsnapte gevangene die ineens van alles mag en als een losgeslagen puppy de wereld wil verkennen.

Een stukje stuurloze rusteloosheid, dat zichzelf een weg tracht te banen binnen de wirwar aan impressies en opties. Wat mijn werk betreft, ben ik al weer aardig op dreef. De uurtjes waarop het mij lukt om me te concentreren, voel ik me alweer even echt de 'oude'.

Wellicht is dat die beruchte taartpunt waar ik vorige week over schreef. Die zich een weg probeert te banen om een onderdeel van het dagelijks bestaan te worden. Wie mij een beetje kent, weet dat ik observeer en veelal objectief beschouw wat er gaande is. Zo ook nu.

Een soort vervreemding

Tussen al dat ‘gemijmer’ door, merk ik dat de dagelijkse –steeds langer wordende – wandelingen door het park, me steeds vaker doen verlangen naar een soort 'herprogrammering'. Dat klinkt vaag. En dat is het deels ook. Daar waar structuur nooit een noodzaak was, is het nu zaak om een nieuwe structuur op te bouwen.

Maar hoe creëer je structuur binnen de chaos van alles wat er op je afkomt? Ik vermoed dat een ieder dat op zijn of haar eigen manier doet. Voor de één is dit het type moment om het roer totaal om te gooien en een ander gaat gewoon door met wat hij of zij daarvoor deed. De overeenkomst die menigeen echter lijkt te hebben, is een soort 'vervreemding'. Dat is opmerkelijk. En boeiend. Want komt die vervreemding alleen van binnenuit, of speelt de buitenwereld daar ook een rol in?

Nieuwe kanker?

Ik kreeg vorige week een mailtje van een onbekende, via social media. Het bericht was op zijn minst opmerkelijk te noemen: “Besef wel dat chemo door tumoren als voeding wordt gebruikt. Chemo veroorzaakt op termijn nieuwe kanker bij de meeste mensen.”

Zo, en bedankt hè?! Nu ben ik ondertussen gehard geworden tegen dit soort volslagen ongepaste opmerkingen, maar je vraagt je wel even af wat iemand in vredesnaam bezielt om zoiets te schrijven aan iemand die net blij is met een stukje genezing.

En dat is nou precies waar ik soms zo keihard tegenaan schop. We leven in een wereld die behoorlijk op zijn kop staat. Daar waar de evolutie ons veel goeds gebracht heeft, lijkt het er bijna op dat we massaal terug aan het hollen zijn richting een nieuw type onbehouwen oermens. Alhoewel ik dat ook niet eens mag stellen, want ik denk dat de gemiddelde oermens wellicht nog genuanceerder was, dan velen van ons vandaag de dag. Het is geen aanklacht, maar wel een observatie. We Googlen iets, raken in de overtuiging van het feit dat dat de waarheid is en ventileren die mening vervolgens richting een ieder die ons – al dan niet – horen kan. Ongevraagd.

Goeroes

Binnen mijn 'kanker-verhaal' (blijft gek om het zo te moeten beschrijven), heb ik opgemerkt dat de mensheid een drietal manieren heeft om om te gaan met mensen die kanker hebben of hebben gehad: empatisch, angstig of als zelfverklaarde goeroe. Nu kan ik die eerste twee groepen begrijpen. Neemt niet weg dat de tweede groep moeilijk te verhapstukken is voor een ieder die zelf kanker heeft. Maar angst en onbeholpenheid is nog te begrijpen. De derde groep, daar kan ik me op een heel klein vlak nog wel wat bij bedenken, mits je zelf aan den lijve hebt ondervonden hoe het is. Of als je arts bent.

Prima als 3 ananassen per dag jouw leven gered hebben, schreeuw het gerust uit. Ik ben daar zelf ook 'debet' aan. Maar wie zijn nou toch die snuiters die koste wat het kost hun ideologie aan mensen willen opdringen, aan mensen die het op zichzelf al moeilijk genoeg hebben (gehad)? Ik zeg niet dat je geen tips mag delen. Graag zelfs. Maar het fanatisme, dat drastische, kan dat niet wat genuanceerder? Wellicht is jouw waarheid voor jou de waarheid. Dat is mooi.

Eigen koers

Maar ben ik nou heel erg onvriendelijk, als ik je dan vervolgens heel graag wil vragen wat jij zou doen? Hoeveel van de zelfverklaarde goeroes zal uiteindelijk zeggen: “Nee dokter, dank u wel. Ik wil geen behandelingen, want ik ga aan de groene thee met kokosolie!”? Nu durf ik zelfs te beweren dat wanneer je er zelf heilig in kunt geloven, een dergelijke remedie wellicht nog zou kunnen werken ook. Hou echter op met die bekeringsdrang… Adviseer voor mijn part vriendelijk: “Joh, heb je wel eens aan appelazijn met zuiveringszout gedacht?” Prima! Maar niet: “Bananenprut gaat je redden en wat de artsen doen is een complot waar je toch dood aan gaat.”

Enfin, wellicht een iets ander type blog dan anders, echter wel één die mij na aan mijn hart ligt. Want als ik mezelf dan ook onder de kudde 'zelfverklaarde goeroes' wil scharen, dan gaarne onder die van het 'positiviteitsgenootschap', waarbinnen het van groot belang is, dat mensen die het al moeilijk genoeg hebben, zich zo goed mogelijk kunnen voelen.

Support

En dat is best lastig als ze terwijl ze zich een weg naar de kade worstelen, vervolgens met allerlei (goedbedoelde) onzin om hun oren getikt worden. Vergelijk het maar met gedumpt worden op open zee, terwijl er allerlei bootjes rondvaren waarvan af mensen roepen: naar links, naar rechts, rechtdoor, ik weet de weg!

Nee, vaar je eigen koers, geloof in de richting die jij kiest en als er eens een keer een geluid van zo’n bootje komt dat klinkt als iets dat bij jouw koers past, omarm het dan. Evenals de kapiteins die een levenslijn uitgooien of je gewoonweg aanmoedigen. Want dat is waar het allemaal om draait. Support!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.