Vrouw/Opgebiecht
1105113857
Opgebiecht

'Ik kaapte het huis onder de neus van mijn collega weg'

In deze populaire rubriek delen lezeressen anoniem hun geheim. Deze keer biecht een lezeres op dat ze iets zeer oncollegiaals heeft gedaan... "Ik ben blij met mijn fantastische onderkomen, maar een borreltje met de afdeling? Dat kan niet. Niet bij mij thuis in iedere geval."

"Niks leukers dan lekker struinen op Funda. Omdat ik samen met een collega tegelijkertijd op zoek was naar een huis in dezelfde stad, wisselden we vaak tips uit.

Jaloezie

In de pauze zaten we zelfs regelmatig met z’n tweeën achter haar bureau huizensites te bekijken. Mijn budget was wel iets groter dan dat van haar, wat maakte dat ze vaak met een vleugje gezonde jaloezie meekeek naar de huizen waar ik mijn oog op had laten vallen.

Aan de andere kant: mijn collega vond op de één of andere manier steeds leukere objecten dan ik. Mede doordat ze goede contacten had met makelaars.

Droomhuis

Toen ze op een maandagochtend vertelde dat ze een héél bijzonder pand op het oog had, dat ze voor de markt uit mocht bezichtigen, wilde ik natuurlijk graag de foto’s zien.

En wat was het geval: het was ook míjn droomhuis! Met glas-in-loodramen, een tuin op het zuiden, in een prachtige straat... Op slinkse wijze ontfutselde ik haar de naam van de makelaar, haar bod en de vraagprijs. En wat bleek? De vraagprijs lag ver onder mijn budget!

Bod

Eenmaal thuis kon ik niet wachten tot ik de makelaar aan de telefoon had. Ik had namelijk besloten om haar makelaar te bellen en een hoog bod neer te leggen. Op voorwaarde dat mijn naam anoniem zou blijven.

Nou, haar zogenaamde 'goede contact' hoefde niet lang na te denken over mijn voorstel, en de verkoper ook niet: amper 24 uur later was de deal rond. Ik had het huis!

Stiekem

Teleurgesteld liet mijn collega de volgende dag weten dat het huis onder haar neus was weggekaapt: de 'winnende' koper had naar verluidt 50.000 euro meer geboden. Maar ja, dat wist ik natuurlijk al. Omdat ik geen gezeur wilde op de afdeling én omdat ik heus wel wist dat het not done was wat ik had gedaan, besloot ik mijn mond te houden.

Twee maanden later verhuisde ik in het grootste geheim naar mijn (of liever gezegd: ons) droomhuis. En al die tijd bleef ik vrolijk met mijn collega naar huizen kijken. Zij mocht natuurlijk niet weten dat ik ging verhuizen, anders zou ze foto's willen zien!

Etentje

Er is alleen een probleem: elk jaar gaan we met een clubje van vijf vrouwelijke collega’s eten bij één van ons. En je raadt het al: dit jaar ben ik aan de beurt. Het klamme zweet breekt me uit bij de gedachte aan hoe ik dit moet gaan regelen. Want het etentje kan natuurlijk absoluut niet bij mij.

Stiekem hoop ik dat mijn collega voor die tijd een andere baan krijgt, want ik besef dat ik dit geheim niet voor altijd verborgen kan houden. Maar het haar vertellen, vind ik vooralsnog ook geen optie. Help, wat moet ik doen..."

Jij op VROUW.nl

Zit er ook een Opgebiecht in jouw pen?

Vertel 'm dan - anoniem - hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.