Vrouw/Columns & Opinie
1120826215
Columns & Opinie

’Dag lieve Dutch, ik heb nog een hechting als souvenir aan jou’

VROUW-college Kim moest helaas afscheid nemen van haar hond Dutch.

VROUW-college Kim moest helaas afscheid nemen van haar hond Dutch.

Na een hechte vriendschap moest VROUW-collega Kim afgelopen weekend afscheid nemen van haar hond Dutch. Een vriendschap die met een valse start begon, vertelt in een open brief aan hem.

VROUW-college Kim moest helaas afscheid nemen van haar hond Dutch.

VROUW-college Kim moest helaas afscheid nemen van haar hond Dutch.

Dag lieve hondenvriend Dutch,

Na 13,5 prachtige jaren samen moesten we je helaas laten gaan. Het ging niet meer. Je sleepte je voort tijdens het uitlaten en onlangs werden we zelfs aangesproken door een fietsende dame: of we dit nog lang zo door lieten gaan. En of we niet zagen hoe jij eraan toe was? We schrokken ons rot, natuurlijk wisten wij dat wel maar och, je liep toch nog? En we genoten nog zo samen. Plus: met de nieuwe pijnstillers leek de rughernia ook nog wel mee te vallen.

Tot een paar dagen geleden. Toen je niet meer kon in je geliefde Twiske uitlaatplaats. Je kwam uitgeput en strompelend thuis en moest steeds overgeven. De dierenarts was het met ons eens: dit kon niet zo langer, we moesten je laten gaan zodat je pijnvrij zou zijn.

Hond als troost

En ineens weet ik nu weer hoe het voelt om een huisdier na zoveel jaar plotseling te moeten missen. 14 jaar geleden voelde ik me ongeveer net zo toen jouw voorganger, mijn allereerste hond, Duitse herder Axel voor mijn voeten ter aarde stortte wegens een acute verlamming en het na tien jaar vriendschap einde verhaal was. Wekenlang heb ik gehuild en kon ik geen hond zien zonder verdrietig te worden.

Ik was stikjaloers op elk baasje met hond en besloot ook nooit meer een hond te nemen om dit verdriet niet meer te hoeven voelen. Totdat jouw aanstaande baasje mijn leed niet meer aan kon zien en met JOU aan kwam zetten. Onaangekondigd, heel plotseling en heel lief als troost bedoeld. Maar ik was er voor mijn gevoel nog niet aan toe. Vooraf liet hij mij talloze lieve nestjes bekijken maar ik liet me desondanks niet overhalen.

Instant verliefd

En toen jij met je broertjes in beeld kwam, wees ik je aan: àls ik er eentje zou nemen zou het die zijn! Die stoere blik in je ogen, die dikke pootjes… ik was instant verliefd op het plaatje. Maar ik wilde immers nog even wachten en het verdriet om Axel verwerken.

Toen ik met je oudste mensenbroer nog maar net op schoolreis was en uit de schoolbus stapte op de plaats van bestemming met vier ’groepskinderen’ belde jouw jongste mensenbroer. „Mam niet boos worden. Papa heeft me laten spijbelen van school en we hebben net stiekem een hondje voor je gehaald. Hij is zoooo lief…” Woest hing ik op en stuurde manlief een bericht: „Niet bellen en niet sms’en, ik ben boos.”

Drie dagen later stapte ik uit de schoolbus en kwam JIJ mij dribbelend en kwispelend tegemoet. Boem! Kortsluiting… ik was gelijk verliefd op je, maar kon dat natuurlijk niet toegeven.

Valse start

We hadden dus een min of meer valse start samen jij en ik. In het bijzijn van het gezin deed ik alsof ik geen nieuwe hond wilde, maar als iedereen weg was knuffelde ik je uiteraard bijna plat. Dat liet jij gewillig toe en dat hebben we tot op het laatst gedaan.

We deden alles samen. Je werd zindelijk op mijn schoot tijdens het schrijven, als je bewoog vloog ik met je de tuin in vanuit mijn kantoorkamer. We gingen samen met de kids dagelijks de natuur in. Je ging ook op puppycursus met je (opper)baasje want dat hoorde toch zo?

Perfect

Teleurgesteld kwam manlief - Cesar Millan de tweede- na twee sessies thuis en ook jij leek niet tevreden. Samen waren jullie naar huis gestuurd, omdat er niets meer viel te leren. Je deed alles perfect en luisterde als de beste. Een Mechelse herder kan dat immers als geen ander. Wat kon jij daar nou aan doen dat de rest van de hondenroedel daar dit niet snapte?

Kim: „We hadden dus een min of meer valse start samen jij en ik.”

Kim: „We hadden dus een min of meer valse start samen jij en ik.”

Ja luisteren deed je als de beste, nou ja op een klein mankementje na dan. Maar ach, een kleinigheidje blijf je houden nietwaar? Je was, als kind van twee politiehonden, nogal een ’bijtertje’. Niet van het doorbijterige soort, maar wel van het ’knauwen’ en happen naar wie of wat dan ook.

Je had me te pakken

De stoelen hadden het zwaar te verduren bij het opstaan van bezoek, rondslingerende schoenen, speelgoed en een even uit het oog verloren bril waren niet veilig in jouw buurt. Zelfs de nieuwe bank moest het ontgelden en werd stukgehapt. En last but not least had je ook mij, het vrouwtje, een keer te pakken. Toen je het op mijn kersverse designertas had gemunt en wilde toehappen trok ik die razendsnel omhoog waardoor je per ongeluk in mijn dijbeen hapte. Een hechting moest erin, maar nu heb ik tenminste een souvenir aan jou die ik altijd met me meedraag.

Hondenfluisteraar

Wel boekten we samen nog even een sessie bij een hondenfluisteraar, die jou vast het happen wel af zou leren. Je kreeg een muilkorfje voor de ’lastige momenten’ maar die hebben we amper gebruikt. En ik leerde trucjes om je af te leiden als je in de bijtverleiding zou komen.

Een speeltje in de vorm van een Hema tompoes deed wonderen als afleidingsmanoeuvre! De hondenfluisteraar wist het immers zeker: dat bijten was jouw manier om mij en de rest van de familie te beschermen en hoorde bij je. Als Mechelse herder zat dit immers in je genen dus afleren was geen optie.

Het ’kleinigheidje’ wisten we dus te omzeilen en vriendinnen en ander bezoek ging vakkundig met een boog om je heen. En toch kreeg je het voor elkaar dat ze stuk voor stuk voor je smolten, want wie je eenmaal kende werd ook jouw huisvriend(in). Geaaid worden door vreemden wilde je liever niet en dat werd alom gerespecteerd. Hoewel je zelf wel met ze ging knuffelen.

Doodsbang

Vriendin Sibel uit Turkije was aanvankelijk doodsbang voor je, maar eindigde uiteindelijk tijdens een logeerpartij als enige van de vriendinnen toch met jou op de bank en je kop in haar schoot. Ook bij mij deed je dat. Met je 34 kilo nestelde je je heerlijk over mij heen, vergetende dat dit voor mij tijdens een ontspannend avondje op de bank best een flinke vracht was.

We hebben bijna 14 jaar alles samen met jou gedaan want je was, los van het bijten, een ontzettend makkelijke hond. Je kon uren thuis alleen zijn zonder gedoe en bewaakte het fort. Want het huis was jouw domein, daar kwam geen mens of dier zonder jouw toestemming in.

Onze vaste postbode had enorm ontzag voor je. Hij plaatste pakketjes voor de deur, belde aan en rende dan snel naar de brug. Je stond hem soms hoofdschuddend na te kijken voor het raam. Weglopen? Hoezo zou je dat doen? Je wilde zo graag bij ons zijn dat we zelfs de poort van ons erf niet hoefden te sluiten, zij aan zij bleef jij bij ons.

Een knappe meisjeshond die voorbij flaneerde? Leuk hoor, maar je baasjes waren interessanter en je bleef bij ons zonder blikken of blozen. En wat een discipline! Want je bent nog steeds de enige hond die ik ken die minutenlang naar een stukje leverworst kan kijken zonder het te pakken. Pas bij het commando: toe maar… sloeg jij toe!

Kont niet keren

Samen op vakantie gaan in de camper de afgelopen drie jaar was superfijn. Je sprong er al tijdens het inpakken in, bang om niet mee te worden genomen, zodat ik mijn kont niet kon keren in die kleine ruimte. En hoera! Dankzij jou kwamen de campingburen niet spontaan langs om te kaarten en hadden we onze rust waar we zo van houden.

Samen rijden in de cabrio was ook onze guilty pleasure. Jij bij mij half op schoot en dan samen het hoofd uit het raam hangen vanwege de frisse lucht. Dat ik vervolgens twee dagen van top tot teen onder de hondenharen zat, mocht zelfs mij als modemeisje niet deren.

Troost

Toen een van mijn beste vriendinnen veel te vroeg stierf, troostte jij me als geen ander. Je likte mijn tranen weg en sloeg je poot om me heen als ik ’s nachts thuiskwam nadat ik urenlang aan haar bed in het hospice had gewaakt. Samen vielen we in slaap op de bank. En het verdriet om mijn dementerende moeder snapte jij ook als geen ander. Als ze bij ons was, week je niet van haar zijde en plofte je op haar voeten alsof je haar wilde beschermen voor alles en iedereen.

Wennen zonder jou

Vandaag heb ik je urn met inhoud opgehaald en kom je naast je hondenbroer Axel op de kast te staan. Prominent in ons midden zoals je dat zo graag had en waar je uiteraard ook hoort. En weer moet ik wennen zonder hond. Maar deze keer had je baasje het anders aangepakt. Nog voordat jij ziek werd kreeg je twee teckelbroertjes waar je nog volop van hebt kunnen genieten.

En hoera, deze keer mocht ik zelf mee om een hondje uit te zoeken. Eentje aanvankelijk, maar het werden er twee omdat de kleinste als enige overbleef in het nestje. Na kort familieberaad haalden we nummer twee de volgende dag op. De twee teckels gingen bij je liggen in je mand, nadat je was overleden en de dierenarts prees dit tafereeltje.

Weer was ik zoooo trots op jou, onze roedelleider die we allemaal aanbeden. En dankzij JOU weet ik dat een nieuwe hond voor mij in ieder geval de beste remedie is tegen hondenverdriet, het verlies om een dierbare hond. Dat heb ik wel van ons heerlijke samenzijn geleerd. Maar weet dat ik jou nooit zal vergeten en altijd in mijn hart zal dragen. Ik koester onze heerlijke momenten samen. Hoe kan het ook anders? Jij was met recht mijn mooiste cadeautje ooit, ook al wist ik dat nog niet gelijk toen ik je kreeg.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.