Nieuws/Vrouw
1122062528
Vrouw

Ismay (22) werd overvallen door aardbeving bij Lombok: Ik dacht dat ik dood zou gaan

Onze collega Ismay Gijsen (22) werd samen met haar familie overvallen door de aardbeving op vakantie in Indonesië: “Ik heb twee dagen niet gegeten. Alles ligt hier in puin.”

De dag dat Ismay met haar vriend, haar broers, schoonzus en ouders aankwam op de Gili-eilanden vlakbij Lombok was er al iets niet pluis, vertelt ze: “We kwamen er zondag aan met een boot, maar de golven waren zo hoog. Het was er uitgestorven, het waaide en het was er stoffig. Bovendien was het koud, dat was gek. We hadden het gevoel dat er iets niet klopte. Het was gewoon raar weer, terwijl het normaal gesproken lekker warm is hier.”

Alles stortte in

“We waren ons wat aan het opfrissen in het hotel. Omdat er weinig toeristen waren, hadden we een upgrade gehad naar de benedenverdieping. Daardoor zaten we vlakbij het zwembad. Achteraf gezien is dat misschien onze redding geweest. Anders weet ik niet of we er levend uit zouden zijn gekomen.

Mijn vriend lag even op bed, toen ik een enorme zwarte wolk zag. Ineens voelden we een keiharde trilling, waarop mijn vriend opsprong en me de kamer uittrok. Alle lichten vielen uit en het water klotste uit het zwembad. Ik dacht dat ik dood zou gaan. Alles stortte om ons heen in elkaar.”

Ismay en haar vriend Noël toen er nog niks aan de hand was

Ismay en haar vriend Noël toen er nog niks aan de hand was

Paniek

“We pakten elkaars hand vast en renden naar het strand. Omdat het donker was en ik op blote voeten liep, verstuikte ik mijn enkel. Op het strand troffen we gelukkig mijn ouders, broers en mijn schoonzus, die in een ander huisje hadden gezeten.

Iedereen was in paniek. Ik zag een jongen huilend met zijn hoofd tussen zijn knieën zitten. Door de aardbeving trilde alles voor mijn ogen, ik hyperventileerde van angst. Mijn vriend zei dat ik rustig moest worden. Maar we wisten niet of er een tsunami zou komen en we wisten ook niet wat we moesten doen, wat het beste zou zijn.”

Gevaar

“Gelukkig herpakte het personeel van het hotel zich en lieten zij ons met de hele groep de berg opgaan. We mochten niet naar het hotel om spullen te pakken. Sommige mensen hadden alleen een handdoekje om. Later is het personeel met gevaar voor eigen leven water en dekens voor ons gaan halen. Er waren toen nog heftige naschokken.

Rond half zes in de ochtend zeiden ze dat we richting de haven moesten lopen omdat er boten zouden komen die ons naar Lombok zouden brengen. We mochten heel even naar het hotel om onze spullen te halen en toen zag ik de schade pas goed. De muur van onze badkamer was helemaal ingestort.”

Hier moest Ismay op de boot naar Lombok. Beeld: Noël Sapulete

Hier moest Ismay op de boot naar Lombok. Beeld: Noël Sapulete

Schade

“Gelukkig had ik mijn koffer nog niet uitgepakt en konden we snel vertrekken. In de haven waren wel duizend mensen en lang niet genoeg boten. Ik zag mensen met z’n dertigen op een speedbootje springen. Iedereen wilde zo snel mogelijk weg. Als door een wonder konden we heel snel op een boot. Weg van daar!

Eenmaal op Lombok moesten we nog een taxi vinden om naar het noorden - naar het vliegveld - te komen. Het was heel erg moeilijk om een taxi te vinden. Sommige chauffeurs vroegen wel vierhonderd euro voor het ritje. Iedereen probeerde een slaatje te slaan uit de situatie. Uiteindelijk hebben we voor 150 euro een taxi kunnen delen.”

Doodskist

“De puinhoop die ik zag, is met geen pen te beschrijven. Ik zag mensen met een doodskist naar de moskee lopen en ik zag een scooter die door een grote steen doormidden was gespleten. Ernaast lag een schoen. We zagen heel veel mensen die gewond waren aan allerlei ledematen. Ook was alles kapot. Het was gewoon vreselijk.

Op het vliegveld was het veiliger, maar wel een grote chaos. Er werd niets omgeroepen, er was geen eten en geen drinken. Soms was er een naschok en begon iedereen te gillen en te rennen.”

Angst

“We konden bovendien niet makkelijk om-boeken. Het zou 4000 euro gaan kosten. Uiteindelijk heeft een vriend van mijn vader kunnen regelen dat we naar Surabaya konden vliegen. Daar zijn we nu. Hier zijn we veilig en kunnen we bijkomen. Nu komt alle stress en angst eruit.

Ik ben blij dat we met elkaar zijn en ik besef me dat we geluk hebben gehad, maar we hebben zo veel meegemaakt. Nu zijn we nog op zoek naar onze bagage die in alle commotie is doorgevlogen naar een ander eiland. Ik hoop maar dat alles nog goed komt, maar niemand spreekt Engels en ik heb er niet echt veel hoop op.”

Jij op VROUW

Heb je ook iets heftigs meegemaakt? Stuur ons je verhaal.

JIJ op VROUW

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.