Vrouw/Opgebiecht
1123600867
Opgebiecht

Opgebiecht

’Niemand mag weten dat ik ooit spermadonor was’

„Met pijn in mijn buik lees ik dat steeds meer mensen op zoek zijn naar hun biologische vader.”

„Met pijn in mijn buik lees ik dat steeds meer mensen op zoek zijn naar hun biologische vader.”

In de rubriek Opgebiecht kun je anoniem je geheim delen. Deze keer biecht een lezer op dat hij in zijn studententijd wat bijverdiende als spermadonor en hoopt dat zijn donorkinderen hem nooit zullen vinden.

„Met pijn in mijn buik lees ik dat steeds meer mensen op zoek zijn naar hun biologische vader.”

„Met pijn in mijn buik lees ik dat steeds meer mensen op zoek zijn naar hun biologische vader.”

Vandaag kwam via RTL Nieuws naar buiten dat steeds meer donorkinderen willen weten wie kun ouders zijn. In 2021 telde het aantal verzoeken 30% meer dan in 2020.

Vanwege dit nieuwsbericht herplaatsen we het verhaal van Simon* (49). Simon was in zijn studententijd spermadonor en hoopt dat zijn donorkinderen hem nooit zullen vinden. „Daar heb ik geen enkele behoefte aan.”

„Een vriend wees me op een advertentie in het tijdschrift van de universiteit waar ik dertig jaar geleden psychologie studeerde. Hij was al spermadonor en kreeg 40 gulden per donatie. ’Waarom ook niet?’, dacht ik. Het was makkelijk verdienen en ik wilde best mensen helpen waarvan bijvoorbeeld de man onvruchtbaar was.

Tientallen bevruchtingen

Het ziekenhuis was enthousiast over de kwaliteit van mijn zaad en ik vermoed dat er tientallen bevruchtingen met mijn sperma hebben plaatsgevonden. Over de gevolgen dacht ik destijds niet na; ik was pas 19 toen ik begon. Na twee jaar ben ik gestopt omdat ik een beter betaald baantje vond en ik niet wilde dat er honderden kinderen van mij zouden rondlopen.

Inmiddels ben ik 49 en heb ik drie kinderen van 18, 16 en 13. Zij weten niet dat ik donor ben geweest en ik heb ook niet de behoefte om hen te confronteren met allerlei halfbroers- en zussen. Als ik naar mijn zoon van 18 kijk, denk ik dat ik destijds ook nog wel heel erg jong was voor zo’n actie. Er werd natuurlijk geworven onder studenten omdat er behoefte was aan slimme en viriele donoren, maar over de emotionele gevolgen werd niet nagedacht.

Financieel bijspringen

Met pijn in mijn buik lees ik dat steeds meer mensen op zoek zijn naar hun biologische vader en zich registreren bij de Fiom. Straks zitten mijn nakomelingen daar ook bij! Ik heb totaal geen behoefte aan contact met hen. Hoewel ik me kan voorstellen dat ze willen weten waar ze vandaan komen, voel ik geen drang hen te leren kennen.

Ik ben doodsbang dat het dan niet bij één kop koffie blijft, maar dat er dan de wens is tot meer contact. En stel dat ik veertig ’kinderen’ heb, moet ik dan met iedereen koffie gaan drinken? Of erger nog: financieel bijspringen of wat dan ook?

Spijt

Ik hoop dat mijn dossier is vernietigd en dat ik nooit ergens anders dna voor hoef af te staan. Want ik wil niet boeten voor de ondoordachte keuze die ik als student heb gemaakt. Ik wilde alleen maar helpen, maar wat heb ik een spijt van die behulpzaamheid. Wat mij betreft komt niemand ooit te weten dat ik spermadonor ben geweest!”

*Vanwege begrijpelijke redenen is zijn naam gefingeerd.

Jij op VROUW

Wil jij iets opbiechten? Laat het dan weten via oproep@vrouw.nl.

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.