Nieuws/Vrouw
112409253
Vrouw

De vader die mij vergat...

Dochter Janneke Giliam (23) verloor langzaam maar zeker haar vader Tom (nu 63) aan de ziekte van Alzheimer. Inmiddels weet hij zelfs haar naam niet meer. Op VROUW.nl schreef ze hem al eerder een brief. Ter gelegenheid van Vaderdag brengt Janneke opnieuw een ode aan de vader die hij ooit was.

Ik vraag me best wel vaak af hoe het zou zijn als je geest er nog was. Hoe onze band zou zijn en of ik door jouw adviezen een ander levenspad had bewandeld. Misschien wel. Maar ik zal het nooit weten. Ik baal ervan dat zo’n leuke man als jij Alzheimer moest krijgen. Ik weet het wel, ziekte hoort bij het leven - en de dood ook. Maar ik had je graag wat langer hier gehad, papa.

Principessa

Jij vierde het leven. Elke dag maakte je me zingend wakker. “Opstaan Principessa, het is weer een dag om te stralen,” zei je met een semi-Italiaans accent. Je moest eens weten hoe irritant ik dat toen vond. En hoe erg ik het nu waardeer. Over Principessa gesproken; je was in mijn ogen precies zoals de man uit die prach-tige film La Vita è Bella. Beschermend, maar altijd vrolijk naar je kinderen. Steevast kwam je fluitend thuis na je werk, zelfs als het niet je beste dag was op de fysiopraktijk.

Tot op de dag van vandaag ben ik je dankbaar voor de persoonlijke brief die je mij in 2009 schreef, een jaar na de diagnose. Ik verbaas me erover hoe bewust jij je was van je vergeetachtigheid. Openhartig schreef je: ‘Natuurlijk wist ik zelf ook wel dat er iets met me aan de hand was, maar ik kan mensen goed om de tuin leiden. Ik maakte fouten in mijn werk, met name bij mensen die ik nog maar een paar keer had gezien. Dan riep ik uit schaamte een bekend gezicht op, zodat die andere mevrouw moest wachten. Foutje bedankt! Eerst werkten de smoesjes, maar de patiënten hadden het op een gegeven moment wel door. Ik moest stoppen met werken en dat gaat me niet in de koude kleren zitten.’

Bij het lezen van jouw brief besef ik nog beter door wat voor hel jij moet zijn gegaan. Dat je als baas van je eigen fysiopraktijk ineens alleen thuis zat. En toch bleef je stoer en bovenal grappig. Misschien waziger, misschien gevoeliger, maar je humor bleef.

Verdrietig

Ik had je ook echt wel nodig, hoor. Zeker op mijn zeventiende toen ik terugkwam van die fantastische wereldreis die ik in mijn eentje had gemaakt. Met oneindig veel energie en kriebels in mijn buik rende ik door de schuifdeuren van Schiphol in jouw armen. Al vrij snel veranderde dat ongedwongen gevoel. Zo blij als ik was om jou en mama te zien, zo verdrietig was ik door het besef dat je zichtbaar zieker was geworden.

Eenmaal thuis moest ik ook plannen gaan maken. Studeren, werken of gewoon weer gaan reizen? Ik wist het niet. En als ik dan ging studeren, wat ging het dan worden? Ik wilde jou om advies vragen, maar jij had wel grotere zorgen. En mama ook. Ik raakte in paniek; te veel keuzes, te weinig talenten. Een zieke vader en een wanhopige moeder. Wat moest ik? Ik probeerde wat studies en baantjes, maar voelde me nergens goed bij en faalde voor mijn gevoel in werkelijk alles. Het ging zo slecht met me en ik had jou en mama ontzettend hard nodig.

Ik voelde me leeggezogen, eenzaam en continu angstig. Ik sliep liever dan dat ik wakker was. En jou zien ijsberen door het huis met je eenzame blik maakte het niet makkelijker. Ik vond het vreselijk om je langzaam maar zeker te zien afglijden. Je was zo’n mooi mens, zo positief. Ik wilde dat je me hielp, dat je tegen mij zou zeggen: ‘Lieverd, het komt wel goed. Ik ben er altijd voor je.’

Maar dat deed je niet, omdat je het niet meer kon. Toen besefte ik dat ik er echt alleen voor stond, dat ik mijn geluk in eigen hand had. Ik moest zelf keuzes gaan maken.

De ziekte nam Jannekes vader steeds verder in zijn greep: 'Ik vond het vreselijk om te zien dat je niet goed meer uit je woorden kwam. Op een gegeven moment besloot je dan ook maar niks meer te zeggen, zodat je zeker wist dat je het niet al honderd keer had verteld.' De hele brief van Janneke aan haar vader lees je nu in VROUW magazine.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.