Vrouw/Mama
1126918705
Mama

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 24: ’Ik ben jaloers op onbezorgde zwangere vrouwen’

Isabelle Don Griot (36) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je maandelijks mee in haar leven als toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week Deel 24: het gebrek aan zwangerschapskwalen maakt onzeker.

Roze wolk?

Ik dacht dat ik de onzekerheid nu wel achter me had gelaten. Maar is de ene onzekerheid verdwenen, dan komt de andere wel weer omhoog. Als het zo blijft doorgaan, dan worden het 9 hele lange maanden. De bekende roze wolk is ook nog niet te bekennen en ik hoop dat deze nog komt. Voor nu ben ik nog steeds heel erg jaloers op al die onbezorgde vrouwen die kirren van blijdschap over hun zwangerschap. Ik wil dat ook!

Mijn nieuwe onzekerheid zijn mijn klachten, of eerder: het gebrek daaraan. Ik gaf ook al aan bij mijn laatste afspraak in de kliniek dat ik nog nergens last van had, maar daar was het antwoord: „Dat komt wellicht nog wel.” En toen ik mijn afspraak bij de verloskundige maakte en ook zij mij vroeg hoe ik me voelde, gaf ze als antwoord: „Geniet ervan zolang het duurt.”

Geen klachten

Maar de weken gingen voorbij. 7 Weken zwanger, 8 weken, 9 weken, bijna 10 weken. Niets, er gebeurde helemaal niets. Het enige waar ik last van had, was vermoeidheid. Niet zomaar een beetje moe, maar moe moe. Zó moe, dat als je in de ochtend je ogen opendoet, je ze eigenlijk direct weer wilt sluiten omdat knipperen al te veel is. Maar ik vond dat geen zwangerschapskwaal.

Ik wilde ook gewoon in de ochtend crackertjes eten in bed en me misselijk voelen. Ik wilde ook zwanger boven de toilet hangen. Klinkt misschien vreemd, maar voor mij was dat het teken van een zwangerschap. De verloskundige had aan de telefoon namelijk gezegd: „Als je klachten ineens afnemen, neem dan direct contact met ons op, dat kan een teken zijn dat het mis is.” Maar waar moet ik zonder klachten dan op letten. Tja, daar had ze geen antwoord op.

Echo

Dus de weken kropen voorbij, totdat ik eindelijk mijn eerste afspraak had bij de verloskundige. Zenuwachtiger dan ik had willen zijn, startten we het intakegesprek. Gelukkig had ze al gauw door dat dit traject en de zwangerschap mij tot nu toe erg onzeker maakte en besloten we eerst de echo te doen.

En daar was mijn mini-mensje weer. Zoveel groter dan een paar weken geleden, met een duidelijk zichtbaar kloppend hartje. Het zit goed, het is goed en ik ben voor nu gerustgesteld. Wat fijn!

Mijn vraag is nu alleen; denken wij als vrouwen dat misselijkheid en overgeven standaard bij een zwangerschap horen, omdat dat hetgeen is wat geventileerd wordt door de dames in kwestie? En dat de vrouwen die geen klachten hebben, hun mond houden? Want nu ik in mijn omgeving deel dat ik amper klachten heb, hoor ik om me heen ook ineens: „O, ik ook niet hoor.”

Isabelle schreef ook het boek BAM! Moeder worden doe je zo maar niet! over het traject van een BAM-moeder.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.