Vrouw/Seks & Relaties
1141920315
Seks & Relaties

Deel 84: 'Maar ik dan? Laat hij mij nou achter?'

15 augustus. Ik hap naar adem. 'Bent u de moeder van…' is alleen maar leuk als het om speelafspraakjes gaat. Maar daar belt de politie Kennemerland vast niet voor.

"Ja" stamel ik en gebaar naar Gio voor steun, maar die krijgt op dat moment zelf een telefoontje. "We hebben uw zoon opgepakt voor straatschenderij."

Moord

Ik haal stiekem opgelucht adem. Ik heb geen flauw idee wat straatschenderij betekent, maar het klinkt veilig. Mijn kind leeft nog en hij heeft in ieder geval geen moord gepleegd. "Dus hij is veilig?" "Ja", antwoordt de agent. "Veilig maar stout. U kunt hem komen ophalen. Neem u een geldig ID mee?"

Gio heeft hetzelfde telefoontje gekregen over Jamil. En Violet over haar zoon Kay. Blijkbaar hebben ze met Kay’s graffiti-spullen de toegangsmuur van de camping onder handen genomen. Tot woede van de beheerder. Met trillende vingers bel ik Frits. Die neemt niet op. Wat nu?

Blaastest

Gio stelt voor dat hij en Violet de boeven ophalen en dat ik bij de kleintjes blijf, maar ik sputter tegen: "Ik wil mee." In mijn hoofd zit Jurre in een cel vol gekken en zware criminelen. Ik haal hem daar het liefst zelf uit. "Maar Babs, je bent nogal dronken." "Onzin", zeg ik. "Ik hoef echt geen blaastest te doen om de kinderen mee te krijgen." Gio zwicht.

Het is warm en plakkerig op het bureau. Samen met Violet zit ik in een wachtruimte met nepleren stoeltjes. Ze plakken aan mijn bovenbeen. En ik krijg dorst. Helaas is er geen watertank met lekker koel water, alleen een kraantje in een wc.

Ongelezen

Violet en kroost kunnen snel weg. We nemen schutterig afscheid van elkaar. Voor mij duurt het langer omdat ik ook de zoon van Gio wil meenemen. Blijkbaar zijn daar extra overleg en nog meer papierwerk voor nodig.

En dus zit ik alleen in het vieze, plakkerige kamertje. Ik probeer Frits te pakken te krijgen. Hij moet toch weten dat zijn zoon 'vastzit'? Maar hij neemt mijn telefoontjes niet op. Ook mijn berichtjes blijven ongelezen. Niet raar gezien de manier waarop hij weg is gegaan.

Psychopaten

Ik probeer het via Gio. Misschien beantwoordt Frits zíjn telefoontjes wel. Nee, helaas ook Gio’s telefoontjes neemt Frits niet op. Van al dat gedoe word ik redelijk wanhopig. Ik zit hier maar te zweten en te plakken terwijl mijn zoon tussen de seriemoordenaars en psychopaten probeert te overleven en zijn vader van niets weet.

Waarom duurt het zo lang? Waarom komt niemand mij iets vertellen? Ik ga de wachtkamer uit op zoek naar iemand die mij kan uitleggen waar de jongens zijn, maar ik zie niemand. Niet achter de balie, niet in de gang en ook niet in de andere wachtkamer. Gelaten ga ik terug naar de wachtkamer. Daar verstrijkt weer een kwartier. En weer een. Ik wil mijn kind.

Beledigen

Ik beeld me in hoe hij er nu bij zit: op de punt van een bankje, koppie gebogen, een beetje snikkend en dicht tegen Jamil aan in een cel vol brullende idioten. Kwam Hannibal Lecter niet uit deze contreien? En Jack the Ripper? Of misschien zit Jurre helemaal niet bij Jamil. Misschien zijn ze als extra straf uit elkaar gehaald. Ach jeetje, de arme schatten.

Dan bedenk ik me dat Bruce laatst ook met dit bijltje heeft gehakt. Zijn dochter was opgepakt voor het beledigen van een agent. Hij heeft haar toen ook opgehaald. Ik bel zijn nummer. Gelukkig neemt hij meteen op: "Ik ben in de buurt, ik kom wel even langs."

Huilen

Zodra ik Bruce zie, begin ik te huilen. Troostend strijkt hij door mijn haar terwijl ik mascaravlekken maak op zijn witte shirt. "Je ruikt naar drank", fluistert hij. Hij reikt mij een flesje water en kauwgum aan en gaat vervolgens op zoek naar iemand die ons meer kan vertellen over de jongens.

De aanpak van Bruce is efficiënter: een half uur en een donderpreek later zitten we met de twee jongens en een taakstraf in de auto. "Ik wil je nog iets vertellen", zegt Bruce als ik met hem op de camping weer naar zijn auto wandel. Ik kijk hem van opzij aan. Wat heeft hij eigenlijk een mooi profiel: krachtige kaaklijn, rechte neus, lieve lippen... Waarom is dat mij niet eerder opgevallen?

Vijftig

"Ik ga met de jongens van Café Noord een kroeg beginnen." Verschrikt kijk ik op. "Wat?" "Ik ben bijna 50 Babs, ik wil nu iets voor mezelf." Ik slik en knik. Dat begrijp ik wel. Eigen baas zijn past wel bij Bruce. Maar ik dan? Laat hij mij nou achter?

Een kroeg zonder Bruce is als... tja als wát eigenlijk? En mag ik nu wel aan mezelf denken of moet ik blij doen voor Bruce? Verdriet borrelt op in mijn keel. "Wanneer ga je?" "Vanaf september ga ik daar beginnen" antwoordt hij. "Eind augustus is mijn laatste werkdag voor Edith."

'DE BARVROUW' OP WHATSAPP

Wil jij direct een seintje via WhatsApp als de nieuwe aflevering van De Barvrouw online staat? Dat kan!

- Sla 06-13651435 op als contact in je telefoon. - Stuur het bericht 'Barvrouw aan' naar ons via WhatsApp als je updates wilt ontvangen over De Barvrouw. - Je ontvangt geen bevestiging van je aanmelding. - Lees hier meer over de WhatsApp-dienst.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.