Vrouw/Columns & Opinie
115278226
Columns & Opinie

'Ik trek de stekker eruit, die televisie is vergif!'

kindjes op de bank turend naar de televisie

kindjes op de bank turend naar de televisie

Ik zat boven nog even te werken. Mijn kleintjes van 6 en 5 keken na een lange schooldag televisie in de huiskamer. De borden en pannen stonden leeg op tafel. Het was al donker.

kindjes op de bank turend naar de televisie

kindjes op de bank turend naar de televisie

'Nee, ik wil de afstandsbediening!' klonk het van beneden.

'Nee, ik!'

'Nouhou! Geef hier! Ik had 'm.'

Een huilpartij brak uit. Het klonk venijnig. Zo te horen had mijn zoontje Jazz (5) mijn dochter Rikki (6) een klap gegeven met de betreffende remote control. Of andersom.

Irritante schreeuwerige cartoonstemmetjes

Ik liep de kamer in. Een kakofonie van geluid omsloot me, hun huilen en roepen gemengd met de irritantste schreeuwerige cartoonstemmetjes op het scherm, en daar, in die enorme pieppieppiepherrie, zag ik het opeens: de stroop van het lege zwarte gat dat ik mijn kinderen voorhield. De hoeveelheid uren die ze keken en de leegte van die shit. Dit wilde ik niet meer.

Ooit had ik mezelf voorgehouden dat ze dagelijks niet langer dan een uurtje televisie mochten kijken. Maar langzaam was die tijd steeds een beetje meer geworden. Zonder dat ik er echt erg in had gehad. Ik moet nog even dit doen of dat doen. 'Ja hoor, zet de tv maar even aan'. Ik wil nog even blijven liggen. 'Ach, stuur de kids maar vast naar beneden voor Nickelodeon of Zappelin of Disney Channel'. En maar staren, en maar gapen.

Als zombies staren ze naar de tv

Zo werd het bij ons steeds gewoner dat Rikki en Jazz als zombies naar de tv staarden (als ze geen ruzie maakten over het beheer van de afstandsbediening tenminste). Maar opeens zag het ik het, en hoorde ik het ook. Mijn kinderen (en soms ook ikzelf) zongen liedjes uit reclames gericht op kinderen mee. De commercie was ons aan het aanvreten geweest al die tijd. Een gevoel van walging overviel me. Daar en toen.

Rikki gaf haar broertje een mep met haar knuffelkonijn, in een poging de afstandsbediening terug te veroveren. Het was als wakker worden op een vuilnisbelt. Je voelt je vies en wilt zo snel mogelijk weg. 'Ok, stop' zei ik rustig maar vastberaden. 'Laten we een experiment doen, jongens. We trekken de stekker uit het stopcontact en kijken wat er gebeurt…'

Blikken van verslaving

Mijn kleintjes begonnen te gillen. 'Nee!!! Niet de tv uitdoen, papa! We willen Paw Patrol!' Ik zag die smachtende oogjes. Die blikken van verslaving. 'Ok', antwoordde ik. Want ik begreep dat een al te drastische stap weleens averechts zou kunnen werken.

'Kijken jullie dit programma nog even af, maar dan gaat-ie uit. En morgen blijft ie ook uit. En de rest van de week ook. Niet omdat jullie straf hebben, maar gewoon omdat het kan. Gaan we leuke dingen doen samen. Spelen en boekjes lezen en zo.'

De stekker uit de tv

Op de bank bleef het stil. Niet omdat ze het er gloeiend mee eens waren. Maar ze zaten alweer met hun ogen vastgeplakt aan de bewegende beelden. Ik bleef erbij zitten, wachtend op de eindtune en trok snel, voor een volgend programma zou beginnen, de stekker uit de tv.

Heel even trokken ze hun mondjes open om te protesteren, maar toen gebeurde het. Rikki stond op, pakte een bak met kleurtjes en papier uit de kast en ging aan tafel zitten. Jazz volgde. Snel ging ik bij hen zitten. En zomaar, meer dan een uur, zaten we daar. Te kleuren en te fantaseren. En ik deed mee. En we hadden het fijn. We lachten. Ik haalde een lekker toetje uit de keuken en we deelden en kletsten. 'En nu naar bed!' zei ik na een tijdje en ze luisterden zomaar. Zonder zeuren en zonder tegenstribbelen!

Die tv is vergif

'Wat een winst' zei ik tegen hun moeder die het van een afstandje had aangekeken. 'Die tv is vergif', zei ik. 'Weg met dat ding!'

'Prima', zei ze.

We poetsten hun tanden, legden ze op bed, lazen een laatste verhaaltje voor en gaven een laatste, een allerlaatste en een allerallerallerlaatste knuffeltje. Toen haastten we ons snel naar beneden om de tv weer in te pluggen en het 8 uur Journaal te kijken.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.